Η ευεργετική παρουσία της τρόικας

Μπορεί η Αυτού Εξοχότης ο Υπουργός Ανταγωνιστικότητας etc κος Χρυσοχοϊδης να μην πολυδιαβάζει αλλά εγώ διάβασα, με αφάνταστη ανακούφιση, τα ακόλουθα μέτρα τα οποία θέτει, μεταξύ άλλων, ως όρους η τρόικα για να πέσει το χρήμα. Επειδή οι άνθρωποι συνειδητοποίησαν, κάπως αργά, ότι οι Έλληνες Υπουργοί δεν διαβάζουν ότι υπογράφουν, αυτή τη φορά τα διατύπωσαν όσο πιο συγκεκριμένα γίνεται (η πρακτική αυτή λέγεται micromanagement). Οι πληροφορίες θέλουν μάλιστα την τρόικα να απαιτεί μονογραφή του Χρυσοχοϊδη σε κάθε όρο παρά το γεγονός ότι η τόσο λεπτομερής παράθεση αφεαυτή τον ακυρώνει και τον εξευτελίζει (όχι ότι δεν τα καταφέρνει καλά από μόνος του). Δεν φταίει όμως η τρόικα όταν ο μη επιμελής Υπουργός μας π.χ. δεν είχε το σθένος πέρσι να καταργήσει την άχρηστη υποχρεωτική δημοσίευση των ισολογισμών.

Η τρόικα ζητά λοιπόν τα ακόλουθα προφανή μέτρα τα οποία είχαμε μάλιστα παρουσιάσει, μαζί με άλλα, στην κα Κατσέλη στο Σύνδεσμο Ετοίμων Ενδυμάτων το 2009, πολύ πριν εκλεγεί το ΠΑΣΟΚ:

–Κατάργηση της υποχρεωτικής εγγραφής στο Μητρώο Εξαγωγέων και απλοποίηση εξαγωγικών διαδικασιών.

–Κατάργηση της υποχρεωτικής δημοσίευσης ισολογισμών στις εφημερίδες για τις εταιρείες που έχουν δικό τους ιστότοπο και είναι εγγεγραμμένες στο Γενικό Εμπορικό Μητρώο (μέχρι τέλους Μαρτίου).

–Κατάργηση της υποχρεωτικής εγγραφής εταιρειών στο Εμπορικό Επιμελητήριο.

Και οι τρεις ανωτέρω υποχρεώσεις είναι παρωχημένες, περιττές και κοστίζουν χρόνο και χρήμα στις επιχειρήσεις και άρα στην ανταγωνιστικότητα αγαπητέ κύριε Υπουργέ Ανταγωνιστικότητας. Το γεγονός ότι πρέπει να μας επιβάλλουν τα προφανή οι ξένοι είναι θλιβερή κατάντια. Καλύτερα όμως έτσι από τα μείνουμε η Αίγυπτος της Ευρώπης.-- 

Η χειρωνακτική παραγωγή χαλικιού στην Ελλάδα του 2012

Χάρη στην απεργία είδα χθες την εκπομπή των Φακέλλων με θέμα την φοροδιαφυγή, η οποία μεταδόθηκε σε επανάληψη στις εννέα. Μια γενικώς καλή εκπομπή αν και οι εφοριακοί διαστρέβλωναν την πραγματικότητα (π.χ. ο διευθυντής εφορίας Ψυχικού είπε ότι ένας φορολογούμενος μπορεί να πετύχει ανακοπή μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσής του κάτι που το Διοικητικό Πρωτοδικείο δίνει εξαιρετικά σπάνια). Σε κάθε περίπτωση η εικόνα που σχημάτιζε ο τηλεθεατής είναι μιας μεσαιωνικής οργάνωσης με αποσπασματικά έντυπα αρχεία, χωρίς ουσιαστική αξιοποίηση της πληροφορικής.  Και βέβαια σπατάλη εκατομμυρίων ανθρωπο-ωρών με πενιχρά αποτελέσματα, εκτός εάν θεωρούμε την διαφθορά, τόσο των υπηρεσιών όσο και των φορολογουμένων ως θετικό αποτέλεσμα. Σκεφθείτε δε ότι λόγω της μεγάλης προτεραιότητας που έχει και έχει (πάλι, ασχέτως αποτελέσματος) η συλλογή φόρων, οι Υπηρεσίες του Υπουργείου Οικονομικών είναι πολύ καλύτερα χρηματοδοτούμενες από κάθε άλλη. Η λειτουργία τους όμως μου θύμισε μια σκηνή που είδα στην Μοζαμβίκη πριν από σχεδόν μια εικοσαετία. Υπήρχαν εκατοντάδες άνθρωποι σε διάφορα σημεία του Μαπούτο που έσπαγαν πέτρες χρησιμοποιώντας πέτρα για να “παράγουν” χαλίκια.  Η “παραγωγή” της πόλεως, χιλιάδων ίσως ανθρώπων, αντιστοιχούσε στην δυναμικότητα μιάς ώρας λειτουργίας ενός σπαστηρίου σε ένα σύγχρονο λατομείο. Και σκέφτηκα ότι πληρώνουμε φόρους μέχρι πείνας προκειμένου να χρηματοδοτήσουμε μια στρατιά δημοσίων υπαλλήλων για να σπάνε χαλίκια με το χέρι. Το τραγικό δε είναι ότι αργά ή γρήγορα θα στερέψει το χρήμα και θα πεινάσουν και αυτοί (όσοι δεν έχουν ήδη πεινάσει από τις περικοπές).

Αλλού πρέπει να τραβηχθούν οι «κόκκινες γραμμές» στα εργασιακά

Στην Ελλάδα όλες οι συζητήσεις, ακόμη και όταν αφορούν σε ιδιαίτερα πολύπλοκα τεχνικά θέματα, γίνονται με όρους τηλεοπτικού σόου, ψευδοδιλημμάτων και στερεοτύπων. Συνήθως, πριν καν ορισθεί το πρόβλημα, αρχίζουν και τίθενται οι ιδιαίτερα εντυπωσιακές τηλεοπτικά «κόκκινες γραμμές». Στην περίπτωση των εργασιακών θεμάτων αυτές αφορούν διάφορα «κεκτημένα» πολλά από τα οποία έχουν συντείνει στο οικονομικό μας κατάντημα. Κανείς όμως εκ των εμπλεκομένων δεν φαίνεται να αναζητά παρεμβάσεις ευεργετικές για το σύνολο της κοινωνίας και όχι για επιμέρους ομάδες συμφερόντων. Αυτό εξηγείται εύκολα από το γεγονός ότι οι «κοινωνικοί εταίροι» τόσο από πλευράς εργαζομένων όσο και εργοδοτών δεν εκπροσωπούν στην πραγματικότητα παρά μια μικρή μειοψηφία του πληθυσμού. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Πρόεδρος του ΣΕΒ δεν είναι πλέον εργοδότης ενώ  το βιογραφικό του ευτραφούς πρόεδρου της ΓΣΕΕ δεν αναφέρει πουθενά την λέξη "εργάσθηκε". Η αντιπροσωπευτικότητα δε των κοινωνικών εταίρων κατακρημνίζεται εάν συμπεριλάβει κανείς στον πληθυσμό και τους ανέργους (υπαλλήλους και τέως εργοδότες) τους οποίους ουδείς εκπροσωπεί. 

Η αγορά εργασίας στην Ελλάδα δεν λειτουργεί αποτελεσματικά, με ιδιαίτερα αρνητικές συνέπειες στην ανταγωνιστικότητα αλλά και στη συνολική ικανότητα της οικονομίας να παράγει πλούτο. Σε ένα εξαιρετικό άρθρο στην Καθημερινή της 31.12.2011 ο καθηγητής Κώστας Μεγήρ γράφει «στην Ελλάδα η αγορά εργασίας περιορίζεται συστηματικά από υπερβολικές ρυθμίσεις. Το αποτέλεσμα είναι η υψηλή ανεργία και μία από τις χαμηλότερες παραγωγικότητες ανά εργατοώρα στην Ευρωπαϊκή Ενωση». Και συνεχίζει: «το πρόβλημα με την αγορά εργασίας έγκειται στην πληθώρα των περίπλοκων ρυθμίσεων, των διακρίσεων ανάμεσα σε κατηγορίες εργαζομένων όσον αφορά τους κανονισμούς για τις απολύσεις και τον ρόλο που παίζουν τα συνδικάτα.[..]. Οι όροι εργασίας μπορούν και πρέπει να ρυθμίζονται από ιδιωτικές συμβάσεις σε μια αγορά που διέπεται από ανταγωνισμό, και όχι με νομοθετήματα». 

Επειδή “ο διάβολος είναι στις λεπτομέρειες” καλό είναι να αναλύσει κανείς τις συγκεκριμένες στρεβλώσεις που τελικώς στραγγαλίζουν την οικονομία και εκτινάσσουν την ανεργία και τη φτώχεια. Οι βασικότερες εξ αυτών, κατά τη γνώμη μου, είναι :

Α) Ωριμάνσεις. Στο ελληνικό θεσμικό πλαίσιο η βιολογική γήρανση εξασφαλίζει στον εργαζόμενο, μία σημαντική μισθολογική αύξηση ανά τριετία. Αποτέλεσμα αυτής της ρύθμισης είναι εργαζόμενοι στην ίδια ακριβώς θέση (π.χ. πωλητής σε κατάστημα, οδηγός Μετρό/Τραμ) να έχουν απολαβές που αποκλίνουν ακόμη και κατά 100%. Για παράδειγμα ο κατώτατος μισθός προσωπικού πώλησης (χωρίς επιδόματα) που προβλέπει για τους εγγάμους η κλαδική συλλογική σύμβαση είναι 1.010 ευρώ και ο ανώτατος 1.950 Ευρώ. Έτσι μια εμπορική επιχείριση δεν μπορεί να αμείψει το προσωπικό της με βάση την παραγωγικότητα (στην προκειμένη περίπτωση βάσει του ύψους των πωλήσεων) διότι εξαναγκάζεται θεσμικά να το κάνει βάσει των ετών προϋπηρεσίας. Και αυτό όταν ένας υπάλληλος π.χ. είκοσι ετών με κέφι για δουλειά ενδέχεται να πουλάει πολύ περισσότερο από έναν εξηντάχρονο “παλιά καραβάνα με 40 χρόνια στον πάγκο». Αργά η γρήγορα και ο νέος υπάλληλος θα χάσει το κέφι του όσο βλέπει ότι οι κόποι του δεν ανταμείβονται. Οι ωριμάνσεις πρέπει να καταργηθούν πλήρως και οι αυξήσεις να συνδέονται με δείκτες παραγωγικότητας είτε ενδεχόμενη προαγωγή ώστε να αποκατασταθεί η δικαιοσύνη στις αμοιβές και η σωστή λειτουργία της αγοράς εργασίας. Αξίζει εδώ να σημειωθεί ότι το internet έχει περιορίσει σημαντικά την πληροφοριακή ασυμμετρία του παρελθόντος, η οποία προκαλούσε μεγαλύτερες αποκλίσεις αμοιβών για το ίδιο αντικείμενο.

Β) Αποζημίωση απόλυσης – περιορισμοί στο ύψος των απολύσεων. Μία πραγματικά απαράδεκτη ρύθμιση, τόσο λογικά όσο και ηθικά, είναι οι διαφορές αποζημιώσεων που προβλέπει ο νόμος μεταξύ μισθωτών και ημερομισθίων. Για παράδειγμα ένας υπάλληλος με 28 έτη υπηρεσίας στον ίδιο εργοδότη δικαιούται, χωρίς προειδοποίηση, συνολικά 28 μισθούς αποζημίωση. Αντίστοιχα ένας εργατοτεχνίτης (ημερομίσθιος) με την ίδια ακριβώς προϋπηρεσία δικαιούται λιγότερο από 6 μισθούς δηλαδή σχεδόν το ένα πέμπτο της αποζημιώσεως του μισθωτού. Η ενιαία αντιμετώπιση των δύο κατηγοριών, η διάκριση των οποίων είναι πλέον ξεπερασμένη τόσο νομικά όσο και οικονομικά, αποτελούσε όρο του πρώτου Μνημονίου ο οποίος, μαζί με πολλούς άλλους, ουδέποτε τηρήθηκε από την Ελληνική κυβέρνηση. Αντ’ αυτού περιορίσθηκαν ελαφρά οι αποζημιώσεις των μισθωτών μόνο όμως στην περίπτωση προειδοποίησης. Οι υπέρογκες αποζημιώσεις των μισθωτών σε συνδυασμό με τους περιορισμούς στο μηνιαίο ύψος απολύσεων δημιουργούν συνθήκες κάτω από τις οποίες πολλές επιχειρήσεις, οι οποίες άλλως θα ήταν βιώσιμες, κλείνουν και τελικώς οδηγούνται πολύ περισσότεροι στην ανεργία. Ταυτόχρονα αποθαρρύνουν τις επενδύσεις και εμποδίζουν την, ευεργετική για την οικονομία και την ανταγωνιστικότητα, κινητικότητα των εργαζομένων μεταξύ εργοδοτών. 

Γ) Μη ανταποδοτικές μισθολογικές επιβαρύνσεις (ΛΑΕΚ, Επίδομα Στράτευσης Εργατική Εστία, ΟΕΚ, ΛΠΕαΑΕ)  Με τα ασφαλιστικά ταμεία να βρίσκονται σε τραγική κατάσταση είναι προφανώς δύσκολο να περιορισθούν οι επιβαρύνσεις στους βασικούς κλάδους ασθενείας & συντάξεων, ενώ το βάρος πρέπει να δοθεί στην λειτουργική εξυγίανση και αναδιοργάνωση των ταμείων η αναποτελεσματικότητα των οποίων κατατρώγει σημαντικό μέρος των εισφορών. Υπάρχουν όμως δεκάδες ελάχιστα ανταποδοτικές επιμέρους εισφορές οι οποίες είτε δεν έχουν λόγο ύπαρξης στις σημερινές συνθήκες ή δεν λειτουργούν αποτελεσματικά σε όρους κόστους/ωφέλειας π.χ. 

• ΛΑΕΚ (0,81%) Λογαριασμός για την Απασχόληση και την Επαγγελματική Κατάρτιση (0,81%). Πρόκειται για ένα αμαρτωλό κονδύλι αφού εμμέσως χρηματοδοτεί μεταξύ άλλων τον ΣΕΒ και τη ΓΣΕΕ ενώ στην πράξη δεν εξυπηρετεί τον σκοπό του. 
• Επίδομα Στράτευσης (1%). Θεσπίστηκε το 1952 & 1954 και καταβάλλεται (θεωρητικά) σε όσους υπηρέτησαν παρατεταμένη θητεία, ή κλήθηκαν για μετεκπαίδευση στις ένοπλες δυνάμεις. Σήμερα δεν έχει λόγο ύπαρξης ενώ επιβαρύνει δυσανάλογα και μη ανταποδοτικά το εργασιακό κόστος. 
• Εργατική Εστία (0,70%) Στις παρούσες συνθήκες η πλήρης κατάργηση της Εργατικής Εστίας θα έχει ευεργετικά αποτελέσματα αφού η ύπαρξή της επιβαρύνει πολλούς και ωφελεί ελάχιστους. Γενικότερα τα αυτοτελή κονδύλια τα οποία θεσπίζονται ιστορικά και ουδέποτε καταργούνται, δημιουργούν σημαντικές στρεβλώσεις, παρουσιάζουν μικρή αποτελεσματικότητα ενώ επιβαρύνουν δυσανάλογα το μισθολογικό κόστος. 
• Εργατική Κατοικία (1,75%) Η εργατική κατοικία στις περισσότερες ανεπτυγμένες χώρες αποτελεί αρμοδιότητα των Δήμων οι οποίοι αντλούν πόρους για το σκοπό αυτό από τους δημότες, από την γενική κυβέρνηση και από ευρωπαϊκά προγράμματα. 
• Λογαριασμός Προστασίας Εργαζομένων από Αφερεγγυότητα Εργοδότη (sic) (0,15%) 

Οι ανωτέρω εισφορές αντιπροσωπεύουν περίπου 4,5% επί του μισθού, ποσοστό που θα είχε πολλαπλάσια ευεργετικά οφέλη εάν π.χ. αποδιδόταν στους εργαζομένους αντί να χάνεται στη συντήρηση αναποτελεσματικών δομών. Ο μέσος εργαζόμενος είναι σήμερα αρκετά ώριμος για να αποφασίσει που θα επενδύσει το 4,5% του προϊόντος του μόχθου του. 

Δ) Αντιπροσωπευτικότητα «κοινωνικών εταίρων» Εάν πάρουμε για παράδειγμα τη Γερμανία, η οποία διαθέτει ένα ιδιαίτερα λειτουργικό συνδικαλιστικό σύστημα, τόσο οι εργαζόμενοι όσο και οι εργοδότες πρέπει να είναι επισήμως μέλη ενός σωματείου προκειμένου να τους αφορούν ή να τους δεσμεύουν οι όποιες συμφωνίες προκύψουν από συλλογικές διαπραγματεύσεις. Στην περίπτωση των εργαζομένων η χρηματική συνδρομή τους στο σωματείο παρακρατείται απευθείας από τον μισθό τους ενώ δεν υπάρχει καμία κρατική επιχορήγηση, κεκαλυμμένη η μη, όπως συμβαίνει στη χώρα μας. Οι συνδικαλιστές μετέχουν αμισθί στα διοικητικά και εποπτικά συμβούλια των εταιρειών ενώ ιδιαίτερα διαδεδομένα, και αποτελεσματικά, είναι τα επιχειρησιακά σωματεία. Προς την κατεύθυνση αυτή πρέπει να αλλάξει και το θεσμικό πλαίσιο στη χώρα μας ώστε να έχουμε, και από τις δύο πλευρές, πραγματικούς συνδικαλιστές και όχι φερέλπιδες πολιτικούς.

Εάν λοιπόν κάπου πρέπει να τραβηχθούν «κόκκινες γραμμές» είναι για να διαγραφούν οι ποικίλες στρεβλώσεις οι οποίες εξυπηρετούν ελάχιστους εις βάρος του κοινωνικού συνόλου. Έτσι αντί της εξαντλητικής φορολόγησης και της βίαιας οριζόντιας περικοπής μισθών και συντάξεων που σπρώχνουν τη χώρα όλο και βαθύτερα στην ύφεση πρέπει επιτέλους να γίνουν κάθετες παρεμβάσεις αρχίζοντας με την κατάργηση των πλείστων αναποτελεσματικών ρυθμίσεων και παρασιτικών δομών που συνθλίβουν την ανταγωνιστικότητα και την οικονομία.

Γενικό Εμπορικό Μητρώο: ταλαιπωρία πολλών στάσεων

Έκανα το λάθος να πιστέψω τις τυμπανοκρουσίες του πρώην Πρωθυπουργού αλλά και του κου Χρυσοχοϊδη για την «υπηρεσία μιας στάσης» για ίδρυση νέας επιχείρησης, η οποία μάλιστα επωλήθη στην τρόικα ως μέγιστο επίτευγμα. Πήγα λοιπόν στην συμβολαιογράφο για να ιδρύσω μια Ε.Π.Ε. και συνειδητοποίησα άμεσα ότι απαιτείται και δεύτερη στάση αφού μου ζήτησε αντίγραφο ταυτότητας θεωρημένο από την Αστυνομία. Στη συνέχεια με ενημέρωσε ότι δεν μπόρεσε να λάβει αυτόματα-ηλεκτρονικά φορολογική ενημερότητα παρά το ότι δεν είχα καμία ληξιπρόθεσμη οφειλή στην εφορία. Σε μια καφκική εμπειρία πραγματοποίησα τρίτη στάση στην οικεία Δ.Ο.Υ. όπου μου ζήτησαν να τους στείλω με fax τις πληρωμές που είχα κάνει μέσω ηλεκτρονικής τραπεζικής προ μίας εβδομάδας! Κατά τα φαινόμενα δεν είχαν ενημερωθεί τα απαράδεκτα συστήματά τους. Στον διπλανό μου μάλιστα, ζήτησαν να τους βεβαιώσει ότι δεν τους χρωστάει φόρο μισθωτών υπηρεσιών προκειμένου να του βεβαιώσουν ότι δεν τους χρωστάει! Η τρίτη στάση μου κόστισε περίπου μισή μέρα ενώ χρειάστηκε να απασχοληθεί και η εφοριακός για περίπου 20 λεπτά. Παρά το ότι το σύστημα του ΓΕΜΗ κατάφερε να λάβει αυτόματα την ασφαλιστική μου ενημερότητα από τον ΟΑΕΕ, η συμβολαιογράφος μου ζήτησε και ασφαλιστική ενημερότητα από το ΙΚΑ δεδομένου ότι ευθύνομαι προσωπικά για τις οφειλές ομορρύθμου εταιρείας στην οποία είμαι διαχειριστής. Απευθύνθηκα στο υποκατάστημα όπου υπάγεται η εταιρεία μου, αλλά ως πρωταθλητές του πινγκ-πονγκ αρνήθηκαν να μου τη δώσουν και με παρέπεμψαν στο ΙΚΑ της περιοχής κατοικίας μου! Σημειωτέον ότι το ΙΚΑ της περιοχής κατοικίας μου αναζήτησε υπηρεσιακά τα στοιχεία των εταιρειών μου από το υποκατάστημα όπου υπάγονται με αποτέλεσμα να υπάρξει απολύτως αδικαιολόγητη καθυστέρηση. Φοβάμαι ότι τα ΚΕΠ, τα fast track και οι υπηρεσίες μιας στάσης στη χώρα μας, θυμίζουν σκηνικό του Χόλυγουντ με ωραίες προσόψεις και τίποτε από πίσω. Η αθλιότητα του θεσμικού πλαισίου, των συστημάτων, των διαδικασιών και ενίοτε του προσωπικού δεν αντισταθμίζονται με εξαγγελίες και «υπηρεσίες μιας στάσης». Χρειάζεται εκ βάθρων επανασχεδιασμός των διαδικασιών με γνώμονα τον πολίτη και στη συνέχεια κατάργηση όλων των υφισταμένων υπηρεσιών και ίδρυση νέων, όπως συνέβη στην περίπτωση της παλαιάς και νέας Ολυμπιακής.

Quick and Dirty Benny

Το Υπουργείο Οικονομικών, μέσα στην απελπισία του για την δραματική κατάσταση των δημοσίων εσόδων, φαίνεται να εμπνέεται από τη “Ζούγκλα” του κυρίου Τριανταφυλλόπουλου.  Επειδή η διοικητική δικαιοσύνη έχει πέσει πλέον σε μη αναστρέψιμο κώμα, με περισσότερες από 160.000 υποθέσεις να λιμνάζουν σε συνθήκες που παραπέμπουν στη Δίκη του Κάφκα, το πάνσοφο Υπουργείο κατέφυγε σε είδος λύσης που οι Αμερικανοί ονομάζουν “quick and dirty”.  Θέσπισε ένα νόμο που καθιστά (κατά τρόπο  που στερείται λογικής) την οφειλή χρημάτων στο Δημόσιο στιγμιαίο αδίκημα το οποίο αντιμετωπίζεται με την αυτόφωρη διαδικασία, θέτοντας μάλιστα και το σχετικό  κατώτατο όριο σε αστεία επίπεδα (5.000 Ευρώ βλ. "Νόμος as you like it"). Κάποιος ξένος παρατηρητής βεβαίως θα απορούσε πως το δημόσιο είναι τόσο σκληρό όταν την ίδια στιγμή το ίδιο χρωστάει 6,5 δις ευρώ σε πολίτες και επιχειρήσεις, πολλοί από τους οποίους μάλιστα αντιμετωπίζουν την αυτόφωρη διαδικασία για χρέη προς το δημόσιο τα οποία οφείλονται σε φέσια του ευρύτερου δημόσιου τομέα προς αυτούς! Ο αφελής ξένος βεβαίως δεν γνωρίζει όμως ότι η αρχή λειτουργίας του Ελληνικού Δημοσίου συμπυκνώνεται στην γνωστή φράση “τα δικά μας δικά μας και τα δικά σας δικά μας”.  Και σαν να μην αρκεί η ακραία, ασχέτως αιτίας, ποινικοποίηση της οφειλής προς το (διεφθαρμένο, σπάταλο, αναποτελεσματικό και γενικώς απαράδεκτα άθλιο) ελληνικό δημόσιο οι φωστήρες του Υπουργείου Οικονομικών φροντίζουν να φιλοξενούνται καθημερινά στον Τύπο εκτενή ρεπορτάζ για την σύλληψη του Α & Β, κατά κανόνα μη διαπλεκόμενου πλην επώνυμου, επιχειρηματία με συγκεκριμένες αναφορές τόσο σε ονόματα όσο και σε ποσά. Ποσά η διαδικασία βεβαίωσης των οποίων είναι λογικά και ηθικά διάτρητη εξ αιτίας της τυπολατρίας και αμετροέπειας του νομοθέτη αλλά και της μεγάλης διάβρωσης των υπηρεσιών από τη διαφθορά. Αυτό διαπίστωσε και η Ομάδα Δράσης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής σημειώνοντας χαρακτηριστικά στην πρώτη της έκθεση: «...το ίδιο το μέγεθος των [ανεξόφλητων] φόρων γεννά υπόνοιες όσον αφορά την αποτελεσματικότητα της συνολικής φορολογικής διαχείρισης». Η σύλληψη και ο διασυρμός των οφειλετών, ασχέτως του εάν πρόκειται για περιπτώσεις απάτης & δόλου ή για περιπτώσεις τιμίως πτωχευσάντων εξ αιτίας επιχειρηματικής αποτυχίας, αμαυρώνει το σύνολο των επιχειρηματιών. Η έννοια της επιχείρισης είναι συνυφασμένη με την ανάληψη επιχειρηματικού κινδύνου η επέλευση του οποίου φέρνει την επιχείρηση ή/και τον φορέα της σε κατάσταση αδυναμίας καταβολής των οφειλομένων στο δημόσιο. Ειδικά στην περίπτωση του Φόρου Προστιθέμενης Αξίας, οι επιχειρήσεις σήμερα όταν τον πληρώνουν δεν πρόκειται περί απόδοσης φόρου αλλά περί δωρεάν χρηματοδότησης του δημοσίου, στο οποίο πρακτικά προκαταβάλουν ποσά τα οποία θα εισπράξουν πολύ αργότερα (και συχνά ποτέ) από τους πελάτες τους. Μπορεί να ακούγεται τετριμμένο αλλά η ποινικοποίηση της επιχειρηματικής δραστηριότητας το μόνο που θα πετύχει είναι την αποεπένδυση δεδομένου ότι άλλο είναι να χάσεις τα χρήματά σου και άλλο την υπόληψή σου και την ελευθερία σου και μάλιστα με διαβλητές διαδικασίες «εξπρές». Μ’άλλα λόγια το μόνο που θα καταφέρει ο Μπένι με την κατάπτυστη αυτή καμπάνια δημοσίων σχέσεων (η οποία δεν αγγίζει πραγματικά λαμόγια τα οποία κάνουν prime time εκπομπές στην τηλεόραση ή πολιτικούς με real estate που θα ζήλευε και ο Donald Trump) είναι να ψάχνει επιχειρήσεις να φορολογήσει στο μέλλον. Και μη χειρότερα.

Ο κομμωτής και το αυτόφωρo

Οι διεφθαρμένες και αναποτελεσματικές ως προς τα δημόσια έσοδα ελεγκτικές υπηρεσίες έχουν επιδοθεί, προφανώς κατ’ εντολήν της πολιτικής ηγεσίας, σε μια εκτεταμένη καμπάνια δημοσιότητος με εργαλείο την αυτόφωρη διαδικασία που προβλέπεται για χρέη από ΦΠΑ. Πρώτα συνελήφθη γνωστή επιχειρηματίας εμπορίας ενδυμάτων από τη Θεσσαλονίκη η οποία αφέθηκε αμέσως ελεύθερη αφού εξήγησε στους ανακριτές τους λόγους για τους οποίους είναι σε αντικειμενική αδυναμία εξόφλησης των οφειλών της. Ακολούθησαν μεγαλοκατασκευαστής και υπεύθυνος επώνυμου κομμωτηρίου.

Σήμερα οι περισσότεροι επιχειρηματίες βρίσκονται σε κατάσταση απόγνωσης λόγω της κατακόρυφης μείωσης της ζήτησης, της επιβολής φόρων ασχέτων του εισοδήματος/κέρδους, της μεγάλης δυσκολίας πιστοδότησης και της στάσης πληρωμών που έχει κηρύξει το δημόσιο προς τρίτους. Σε αυτό το περιβάλλον οι περισσότεροι αντιμετωπίζουν αντικειμενική αδυναμία να αντεπεξέλθουν στις υποχρεώσεις τους. Ο Φόρος Προστιθέμενης Αξίας είναι απαιτητός εντός μηνός από το κράτος αλλά δεν εισπράττεται πριν περάσουν 8-10 μήνες στη χονδρική και άλλοι τόσοι στη λιανική όταν γίνεται χρήση πιστωτικής κάρτας με δόσεις. Στην πράξη δηλαδή δεν πρόκειται για μη απόδοση εισπραχθέντος φόρου αλλά για αδυναμία προεξόφλησης του φόρου, δηλαδή αδυναμία της επιχείρισης να χρηματοδοτήσει το κράτος. Οι περιπτώσεις δόλου και απάτης, όπως π.χ. η είσπραξη επιστροφών (όταν γίνονταν επιστροφές) βάσει πλαστών παραστατικών πρέπει πράγματι να αντιμετωπίζονται με τη μέγιστη αυστηρότητα. Ο διασυρμός ωστόσο επιχειρηματιών που παλεύουν να κρατήσουν την επιχείρησή τους εν ζωή το μόνο που θα πετύχει είναι να αποθαρρύνει οποιονδήποτε από το να επενδύσει σε επιχειρηματική δραστηριότητα στη χώρα μας. Όταν οι –ανύπαρκτες προς το παρόν- επενδύσεις, κυρίως οι άμεσες ξένες επενδύσεις, είναι η μόνη διέξοδος. Μέχρι τώρα ο ξένος επενδυτής αντιμετώπιζε μόνο τον κίνδυνο να χάσει τα λεφτά του – πλέον αντιμετωπίζει και τον κίνδυνο να χάσει την προσωπική του ελευθερία. Πιστεύετε ότι θα έρθει κανείς;

Η αγραμματοσύνη και η καφρίλα της εφορίας του Γιουνανιστάν

Πολλές επιχειρήσεις έλαβαν προσφάτως το ακόλουθο μήνυμα από το Υπουργείο Οικονομικών:

“

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ

ΓΕΝΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΕΛΩΝΕΙΑΚΩΝ ΘΕΜΑΤΩΝ

 Αποδέκτης: [……….. ] Username: [……..]

Κύριοι,

Στα πλαίσια εφαρμογής των διατάξεων του άρθρου 55 παρ. 6 και 7 του Ν.4002/2011, σας γνωρίζουμε ότι η επιχείρησή σας θα μεταφερθεί, με κεντρικές μηχανογραφικές διαδικασίες, στην αρμοδιότητα της Δ.Ο.Υ. […….]. Παρακαλούμε μέχρι την 4η Οκτωβρίου 2011 να προβείτε, μέσω TaxisNet, στην υποβολή δήλωσης αντιστοίχισης ΚΑΔ , εφόσον δεν έχει ήδη υποβληθεί, καθώς επίσης και σε τακτοποίηση τυχόν εκκρεμοτήτων σας.

Με εκτίμηση

Ο Γενικός Γραμματέας Φορολογικών και Τελωνειακών Θεμάτων

Ιωάννης Καπελέρης

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Κάθε ηλεκτρονικό μήνυμα που σας στέλνουμε από τη Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων, εφόσον δεν αποτελεί απάντηση σε προηγούμενο δικό σας, περιλαμβάνει στο επάνω μέρος του το όνομά σας και το όνομα χρήστη (Username). Εάν λάβετε μήνυμα που αναφέρει ότι προέρχεται από τη Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων χωρίς να περιέχει τα στοιχεία αυτά και δεν αποτελεί απάντηση σε προηγούμενο δικό σας μήνυμα, να το διαγράψετε μια και θα είναι πλαστό και πιθανώς να περιέχει κακόβουλο περιεχόμενο.

“

Ενδιαφέρον παρουσιάζουν η απερίγραπτη σύνταξη, τα ορθογραφικά λάθη (αντιστοίχιση αντί αντιστοίχηση)  αλλά και η τεχνολογική υπανάπτυξη αφού η πιστοποίηση της αυθεντικότητας δεν μπορεί να στηρίζεται, στην εποχή της ψηφιακής υπογραφής, στη γνώση του ονόματος και του username του φορολογούμενου. Η επιστολή δεν αναφέρει πότε θα πραγματοποιηθεί η μετάπτωση ούτε τους λόγους για τους οποίους γίνεται. Επίσης, ως συνήθως, το ελληνικό δημόσιο δεν μοιράζεται με τον πολίτη κανένα άλλο στοιχείο όπως π.χ.  τη διεύθυνση, το τηλέφωνο επικοινωνίας, το e-mail και το όνομα του υπευθύνου στη νέα ΔΟΥ.

Θυμάμαι ανάλογο μήνυμα από τη Γαλλική εφορία το οποίο, πέραν όλων των προαναφερθέντων, με πληροφορούσε για τις ώρες γραφείου της υπεύθυνης αλλά και για το γεγονός ότι ο χάρτης των δικαιωμάτων του φορολογουμένου και οι πολιτική διαχείρισης προσωπικών δεδομένων της εφορίας ήταν διαθέσιμα σε έντυπη μορφή στο γραφείο της εφορίας και στο διαδίκτυο. Το μήνυμα έκλεινε με τη φράση ότι η γαλλική εφορία λειτουργεί με βάση της αρχές της ισότητας, της δικαιοσύνης και της διαφάνειας.

Πως θα μπορούσε λοιπόν να ήταν το ηλεκτρονικό μήνυμα εάν η Ελλάδα δεν ήταν τριτοκοσμική χώρα με ντιπ αγράμματους δημοσίους υπαλλήλους.

"

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ

ΓΕΝΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΕΛΩΝΕΙΑΚΩΝ ΘΕΜΑΤΩΝ

(ταχυδρομική διεύθυνση, τηλέφωνο, fax, όνομα υπευθύνου, e-mail, ώρες εξυπηρέτησης κοινού, διεύθυνση website)

Αποδέκτης: [……….. ] Username: [……..]

Αξιότιμοι Κύριοι,

Στα πλαίσια εφαρμογής των διατάξεων του άρθρου 55 παρ. 6 και 7 του Ν.4002/2011, σας γνωρίζουμε ότι η επιχείρησή σας θα μεταφερθεί στις 30 Οκτωβρίου 2011, με κεντρικές μηχανογραφικές διαδικασίες, στην αρμοδιότητα της Δ.Ο.Υ. […….].  Η αλλαγή αυτή πραγματοποιείται στα πλαίσια της αναδιοργάνωσης των φορολογικών υπηρεσιών με στόχο την βελτίωση της αποτελεσματικότητάς τους και του επιπέδου εξυπηρέτησης των φορολογουμένων και των επιχειρήσεων.

Τα στοιχεία επικοινωνίας της νέας σας ΔΟΥ  είναι

(διεύθυνση, τηλέφωνο, fax, όνομα υπευθύνου, e-mail, ώρες εξυπηρέτησης κοινού)

Σε περίπτωση που εκκρεμεί υποβολή δήλωσης αντιστοίχησης κωδικού αριθμού δραστηριότητας (ΚΑΔ) της εταιρείας σας, παρακαλούμε όπως την υποβάλλετε το αργότερο μέχρι τις 4 Οκτωβρίου 2011 μέσω του Taxisnet.  Λόγω της επικείμενης μεταφοράς παρακαλούμε επίσης όπως τακτοποιήσετε όλες τις τυχόν εκκρεμότητές σας πριν την εκπνοή της ανωτέρω προθεσμίας.

Η βοήθειά σας είναι σημαντική για την επιτυχία του εγχειρήματος ενώ βρίσκομαι πάντα στη διάθεσή σας για παράπονα ή συμβουλές που θα μας βοηθήσουν να βελτιώσουμε την ποιότητα των υπηρεσιών.

Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων για τη συνεργασία,

Με εκτίμηση

Ιωάννης Καπελέρης

Γενικός Γραμματέας (με συνημμένη ψηφιακή υπογραφή)

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Κάθε ηλεκτρονικό μήνυμα που λαμβάνετε από τη Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων  πρέπει να περιλαμβάνει απαραιτήτως πιστοποιημένη ψηφιακή υπογραφή. Χωρίς αυτή είναι το μήνυμα είναι πλαστό ή κακόβουλο και πρέπει να διαγραφεί διότι ενδέχεται να περιέχει ιό.

Ο χάρτης δικαιωμάτων του φορολογουμένου και η πολιτική διαχείρισης ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων είναι διαθέσιμα σε έντυπη μορφή σε όλες τις ΔΟΥ και Οικονομικών και στην ηλεκτρονική διεύθυνση [......].

Οι φορολογικές υπηρεσίες λειτουργούν με βάση τις αρχές τις ισότητας, της δικαιοσύνης και της διαφάνειας.

"

Μπορεί η ικανότητα χειρισμού της ελληνικής γλώσσας να αποτελεί αισθητικό και όχι απαραιτήτως λειτουργικό ζήτημα. Όμως ο τρόπος με τον οποίο επικοινωνεί το Υπουργείο Οικονομικών με τους φορολογούμενους μαρτυρά μια βαθιά έλλειψη σεβασμού προς τους πολίτες και τις επιχειρήσεις. Και ως γνωστόν κανείς δεν σέβεται εάν δεν τον σέβονται.

Πόσες εντελώς άχρηστες “υπηρεσίες” λειτουργούν στο δημόσιο;

Σήμερα δέχθηκα τηλεφώνημα από τη Νομαρχία η οποία μου ζήτησε αντίγραφα της δημοσίευσης στο ΦΕΚ και σε εφημερίδες της πρόσκλησης Γενικής Συνέλευσης της εταιρείας. Βλέπετε η βασική μέριμνα της Νομαρχίας είναι να μην χάνει ο Μπόμπολας, και ο κάθε Μπόμπολας, έσοδα από άχρηστες δημοσιεύσεις. Τους εξήγησα ότι δεν δημοσιεύσαμε πρόσκληση δεδομένου ότι έγινε αυτόκλητη Γενική Συνέλευση όπου παρέστησαν όλοι οι μέτοχοι με αποτέλεσμα να μην απαιτείται δημοσίευση.

Μου αντέτεινε ότι δεν παρέστη ο Μήτσος και της εξήγησα ότι κωλυόταν δεδομένου ότι βρίσκεται θαμμένος στο νεκροταφείο Παπάγου (τάφος 1888) και δεν μπόρεσε να έρθει. Πανικοβλήθηκε και με συνέδεσε με τον προϊστάμενο ο οποίος, ούτε λίγο ούτε πολύ, μου είπε ότι η Γενική Συνέλευση είναι άκυρη γιατί ο νόμος δεν κάνει διάκριση μεταξύ ζώντων η μη μετόχων. Δεν μπόρεσε βέβαια να μου απαντήσει στην ερώτηση εάν η δημοσίευση πρόσκλησης σε κάποια κολοφυλλάδα θα λειτουργούσε όπως η δευτέρα παρουσία και θα έφερνε τον Μήτσο και πάλι κοντά μας (και στη Γενική Συνέλευση). Ευτυχώς που δεν βρισκόμουν εκεί γιατί είναι πιθανό να είχα κάνει φόνο ενώ θαύμασα την ψυχραιμία μου χάρη στην οποία δεν του είπα ότι σκεφτόμουν.

Η Διεύθυνση Ανωνύμων Εταιρειών στη Νομαρχία είναι καθ’ όλα περιττή και το σύνολο των “υπηρεσιών” της μπορεί να γίνει ηλεκτρονικά στο Γενικό Εμπορικό Μητρώο ανακουφίζοντας τις εταιρείες από χρόνο, κόστος (παράβολα) και το περιβάλλον από τόνους χαρτιού. Αλλά βλέπετε η Νομαρχία είναι αυτή που εφαρμόζει τις διατάξεις του νόμου του 1920 βάσει του οποίου οι εταιρείες (και τελικά οι καταναλωτές) ταΐζουν τον παρασιτικό Τύπο. Οι δε υπάλληλοί της δείχνουν απίστευτο ζήλο μπας και χάσει ο Μπόμπολας 200 ευρώ καταχώριση.  Από την άλλη βεβαίως και παρά τις περί του αντιθέτου δηλώσεις (προσφάτως στη ΔΕΘ) του Γεωργίου “Λεφτά Υπάρχουν” Παπανδρέου, το ΓΕΜΗ δεν δουλεύει (όπως έχουν επίσης παραμυθιάσει την τρόϊκα).

Ηθικό δίδαγμα: Δεν χρειάζεται εργασιακή εφεδρεία. Χρειάζεται να κλείσουν χιλιάδες υπηρεσίες και διευθύνσεις που δεν έχουν λόγο ύπαρξης και να ΑΠΟΛΥΘΟΥΝ εκατοντάδες χιλιάδες άχρηστοι κατά Πάγκαλον (ορθώς) κοπρίτες. Γιατί όχι μόνο μας έχουν γονατίσει οικονομικά αλλά με την «εργασία τους» μας κάνουν και τα νεύρα σμπαράλια.

Sloppy Troika

I read excerpts of Mr. Traa’s speech at the Economist conference with great interest. He tried to explain the dismal failure of “troika’s” plan by blaming it on the greater than expected instability in the financial markets, European politics and Greek government incompetence. While he is right on all counts, the IMF/EC/ECB team still bears a significant share of responsibility for killing the Greek economy without really sorting out the problem. The initial “Memorandum” had been hastily put together but this does not altogether justify the sloppy work behind it. How did the troika, for example, rationally expect revenues from the extraordinary (i.e. permanent) tax on company earnings to remain stable at 600 million Euros per annum until 2013? They obviously used an Excel spreadsheet to calculate potential state revenue from each measure without considering the interaction between taxes and the simple fact that all taxes directly or indirectly affecting the consumer e.g. VAT, taxes on property, gasoline, tobacco, alcohol etc are all paid from the same wallet. They apparently ignored the fact that price increases will, in most cases, adversely affect demand and therefore the yield of planned measures. They have tragically underestimated the depth of recession that all this Mongolian cluster fuck of a plan would cause.

Although the initial memorandum had a number of commitments that were in the right direction, e.g levelling severance pay between white collar and blue collar workers the Troikans have done little to push them through. They happily agreed to additional tax measures without insisting on expense reduction which should have been the focus from day one. They were also very lax on the Greek government which was not really implementing any of the much needed  deregulation. They were afraid, from day one, to ask for redundancies in the public sector although it was mathematically obvious that there was no other way to permanently reduce government deficit. Instead they were happy to pile new taxes on the same group of taxpayers, destroying the economy and any hope of recovery. More that 300.000 jobs were lost in the private sector half of which would have been sustainable under a better plan.

Mr Traa was never tasked with implementing the fiscal austerity agreement. But he is responsible for putting together a badly designed plan. He might claim that there are no econometric tools that will work on the semi-Soviet Greek economy. He might also claim that the European Commission came to Greece with an axe to grind. Although these claims may be true, this does not change the fact that they have botched the job. And they should, at least, accept their share of responsibility instead of taking the moral high ground.

Ο σοφέρ του κυρίου Αντώναρου

Προ ολίγου (είναι Σάββατο) πέτυχα τον κύριο Αντώναρο να αγοράζει εφημερίδες στο περίπτερο της δεύτερης πλατείας.  Ακριβώς μπροστά τον περίμενε ο οδηγός του με ένα πολυτελές BMW. 

Μόλις προχθές μου ήρθε η εισφορά αλληλεγγύης εξ αιτίας της οποίας καλούμαι να πληρώσω, μεταξύ άλλων, τον πέμπτο κατά σειρά φόρο στο αυτοκίνητό μου. Πρώτος φόρος είναι ο ΦΠΑ στο μίσθωμα ο οποίος όμως στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν εκπίπτεται.  Το 70% του μη εκπεσθέντος ΦΠΑ ξαναφορολογείται μαζί με το μίσθωμα αφού η εφορία θεωρεί (επειδή έτσι της αρέσει) ότι το χρησιμοποιώ κατά 70% για την πλάκα μου. Στη συνέχεια η εφορία προσθέτει 7.000 ευρώ στο εισόδημα μου το οποίο και φορολογεί ασχέτως του ότι αυτά που είχα ήδη δηλώσει δικαιολογούν επαρκώς την κατοχή και χρήση του αυτοκινήτου. Σημειωτέον ότι πουθενά στον κόσμο δεν φορολογείται και η εταιρεία και ο χρήστης ενός αυτοκινήτου. Επιπλέον φέτος πλήρωσα 700 ευρώ τέλη κυκλοφορίας ενώ, όταν αποφάσισα να το αγοράσω, απαλλασσόταν επειδή είναι υβριδικής τεχνολογίας. Η τελευταία (ελπίζω) πράξη του δράματος είναι άλλα 700 ευρώ “εισφορά αλληλεγγύης” που αποτελεί τον πέμπτο κατά σειρά φόρο στο ίδιο όχημα δηλαδή ένας φόρος για κάθε ρόδα συμπεριλαμβανομένης και της ρεζέρβας.

Βλέποντας λοιπόν τον κύριο Αντώναρο με τον σοφέρ και το υψηλού κυβισμού αυτοκίνητο σκέφθηκα ότι η εισφορά αλληλεγγύης που μου ζητούν αυτοί οι αλήτες που μας κυβερνούν ήταν για να συνεχίζει να πληρώνει η βουλή μισθώματα και μισθούς σοφέρ. Σημειωτέον ότι ακόμη και στο Ψυχικό όπου κατοικεί ο αναίσθητος κύριος Αντώναρος η πλειοψηφία των "εχόντων και κατεχόντων" κατοίκων δεν έχει οδηγό.

Αναρωτιέμαι σε ποια άλλη χώρα θα ψήφιζαν οι εθνοπατέρες νόμο που υποχρεώνει τη ΔΕΗ να κόβει το ρεύμα στους πολίτες που δεν έχουν να πληρώσουν το κατά τον άθλιο κύριο Βενιζέλο «ελάχιστο ασφάλιστρο» επί της περιουσίας τους, χωρίς να έχουν πρώτα επιστρέψει τον σοφέρ, το αυτοκίνητο και τους παρατρεχάμενους. Αν και η κυρία Παπαραρήγα μου γυρίζει τα άντερα με τρόμο διαπιστώνω ότι σκέφτομαι σοβαρά να ακολουθήσω την προτροπή της και να μην πληρώσω την εισφορά αλληλεγγύης έως ότου  οι Αντώναροι επιστρέψουν σοφέρ και όχημα στη Βουλή.