Showing posts with label Κουτρουμάνης. Show all posts
Showing posts with label Κουτρουμάνης. Show all posts

Saturday, June 09, 2012

Οι δυνάμεις της συντήρησης (ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ κλπ) θέλουν να επανασυστήσουν τους Οργανισμούς Εργατικής Εστίας και Κατοικίας

Ο αξιότιμος κος Στρατούλης χαρακτήρισε έγκλημα του ΠΑΣΟΚ & της ΝΔ το “κλείσιμο” των Οργανισμών Εργατικής Εστίας και Εργατικής Κατοικίας. Ο Ευάγγελος (sic) Βενιζέλος (sic) αν και κατά Στρατούλη «εγκληματίας» χαρακτήρισε το προαναφερθέν «κλείσιμο» ετσιθελική παρέμβαση της τρόικας και υποσχέθηκε να την αλλάξει χωρίς να εξηγήσει σε κανέναν γιατί την δέχθηκε και την συνυπέγραψε.

Η λέξη κλείσιμο είναι σε εισαγωγικά διότι το σύνολο των υπαλλήλων και το μισθολογικό κόστος των ανωτέρω οργανισμών μεταφέρθηκαν στον ΟΑΕΔ ενώ διατηρήθηκε το μέρος των εισφορών που «δίνει» ο εργαζόμενος. Παρενθετικώς ποτέ δεν κατάλαβα τις εισφορές «εργοδότη» και «εργαζόμενου» δεδομένου ότι ιστορικά ως εργοδότης πλήρωνα και πληρώνω και τις δύο εγώ ή, σωστότερα, η εταιρεία. Το σύνολο των ανωτέρω εισφορών ανέρχεται σε 2,45% επί του μισθού ή κατά μέσο όρο σε 500 ευρώ ετησίως ανά απασχολούμενο.

Θα είχε πολύ ενδιαφέρον εάν οι δυνάμεις της συντήρησης, της διαφθοράς, του πατερναλισμού ρωτούσαν κάποτε τους εργαζόμενους εάν θα προτιμούσαν να εισπράττουν το ποσό αυτό αντί να απολαμβάνουν τις «παροχές» της εργατικής εστίας και κατοικίας. Είμαι διατεθειμένος να στοιχηματίσω ότι το ποσοστό που θα έλεγε «τα λεφτά στο χέρι» θα ξεπερνούσε το 95%.

Η κατάσταση σήμερα είναι ακόμη χειρότερη γιατί έχει διατηρηθεί το μεγαλύτερο μέρος των εισφορών ενώ έχουν καταργηθεί όλες οι παροχές πλην των παλαιών επιδοτήσεων δανείων του ΟΕΚ.

Η τρόικα, σωστότατα, απαίτησε να κλείσουν δύο οργανισμοί οι οποίοι δεν έχουν λόγο ύπαρξης και επιβαρύνουν σημαντικά το κόστος εργασίας και την ανταγωνιστικότητα. Αλλά βλέπετε, πέρα από τους εργαζόμενους σε αυτούς ένα σημαντικό μέρος των εισφορών καταλήγει αδιαφανώς σε παρασιτικούς συνδικαλιστές οι οποίοι απολαμβάνουν σημαντικούς πόρους άσχετα από επίπεδο υπηρεσιών τους προς τους εργαζομένους. Ο υγιής συνδικαλισμός είναι αυτός στον οποίο ο εργαζόμενος επιλέγει, συμμετέχει άμεσα και πληρώνει ο ίδιος, προαιρετικά, τον φορέα ο οποίος τον εκπροσωπεί. Είναι αυτός όπου ο εν λόγω φορέας παρέχει τις υπηρεσίες του αποκλειστικά στα μέλη του δηλαδή τυχόν συμφωνίες με εργοδοτική οργάνωση ή εργοδότη εφαρμόζονται αποκλειστικά σε αυτά και όχι αυτομάτως σε όλους τους εργαζόμενους. Δεν είναι ο «κοινωνικός εταίρος» που εισπράττει «από την πίσω πόρτα" ποσοστά από διάφορες εισφορές χωρίς να ρωτήσει κανέναν εργαζόμενο (ή εργοδότη στην περίπτωση των εργοδοτικών οργανώσεων) εάν θέλει την υπηρεσία εκπροσώπησης.

Ο λόγος που έχουν απηυδήσει οι ξένοι με εμάς είναι ότι το Δημόσιο αποδεικνύεται λερναία ‘Υδρα. Ο Κουτρουμάνης «κλείνει» τον ΟΕΚ και την ΕΕ και μεταφέρει το μεγαλύτερο μέρος του κόστους τους στον ΟΑΕΔ. Δεν δίνει δεκάρα για το πεντακοσάρικο το οποίο σήμερα θα έκανε τεράστια διαφορά για τον εργαζόμενο και την οικονομία. Η βασική του προτεραιότητα ήταν να διατηρήσει ο πελατειακό κράτος και τα τροφεία του παρασιτικού συνδικαλισμού από τον οποίο προέρχεται.

Το μνημόνιο και η τρόικα, με ελάχιστες εξαιρέσεις, έχουν σχεδιάσει ευεργετικές παρεμβάσεις που εάν υλοποιηθούν θα αλλάξουν τη χώρα προς το καλύτερο. Τα άθλια παράσιτα όμως της συντήρησης δεν θέλουν να θίξουν με τίποτα τους «πελάτες» τους και την σφαίρα επιρροή τους. Το προκλητικότερο δε είναι ότι ο κάνουν στο όνομα του «λαού» ο οποίος πληρώνει τα σπασμένα χωρίς να τον έχει ρωτήσει ποτέ κανένας εάν θέλει. Ξέρετε πόσα θέατρα μπορεί να πάει κανείς με πεντακόσια ευρώ;

Sunday, March 25, 2012

Το καταστροφικό για την Ελλάδα φαινόμενο της «υστέρησης» στην αγορά εργασίας

Η «υστέρηση» (αγγλικά:Hysteresis) είναι μια υπόθεση αναφορικά με το επίπεδο ανεργίας σε μια οικονομία βάσει της οποίας μια βραχυπρόθεσμη αύξηση της ανεργίας συνήθως επιμένει ακόμη και εάν στη συνέχεια βελτιωθούν οι οικονομικές συνθήκες και δημιουργηθούν θέσεις εργασίας. Απλουστευτικά θα λέγαμε ότι και στην ανεργία ισχύει η λαϊκή ρήση «ουδέν μονιμότερον του προσωρινού».

Το φαινόμενο της υστέρησης προκαλείται:

Α) από τις αγκυλώσεις στην αγορά εργασίας που προστατεύουν όσους ήδη εργάζονται και οδηγούν σε επίπεδα μισθών όπου δεν συμφέρει στους εργοδότες να προσλάβουν ανέργους, οι οποίοι ως γνωστόν δεν εκπροσωπούνται στις συλλογικές διαπραγματεύσεις. Αυτό είναι γνωστό ως “insider/outsider model” και δε νομίζω ότι υπάρχει χώρα με πιο έντονο αυτό το φαινόμενο από την Ελλάδα (τουλάχιστον πριν τις ρυθμίσεις του μακροπρόθεσμου).

Β) Από το γεγονός ότι η  επί μακρόν ανεργία μειώνει τις ικανότητες του εργαζομένου ο οποίος από τη μία ξεχνά τις δεξιότητές του και από την άλλη δεν ακολουθεί την τεχνική/μεθοδολογιακή πρόοδο που εν τω μεταξύ συντελείται στο αντικείμενό του. Έτσι ακόμη και εάν η ανάκαμψη της οικονομίας δημιουργήσει θέσεις εργασίας ο μακροχρόνια άνεργος δεν έχει τις ικανότητες και ενίοτε τη διάθεση, να τις καλύψει. Στη χώρα μας υπάρχει και μια δραματική πτυχή αυτού του φαινομένου η οποία αφορά στους νέους που αδυνατούν να βρουν απασχόληση με αποτέλεσμα να μην αποκτούν κατ'αρχήν τις κρισιμότατες δεξιότητες και την εμπειρία που προσφέρει μια θέση εργασίας.  Έτσι οι μισοί νέοι κάτω των 25 ετών που δεν έχουν βρει δουλειά είναι  π.χ. σαν τους γυμναστές οι  οποίοι μέχρι να διορισθούν μέσω επετηρίδας έχουν γίνει 150 κιλά και είναι εν τοις πράγμασι ανίκανοι προς εργασία (όχι ότι αυτό έχει καμία σημασία στο δημόσιο).

Η βαθύτατη ύφεση έχει εκτινάξει την ανεργία σε πραγματικά εφιαλτικά επίπεδα. Στο επίσημο ποσοστό που άγγιζε πέρσι τον Δεκέμβριο το 21%, δεν συμπεριλαμβάνονται  όσοι εργάζονται και δεν πληρώνονται ο αριθμός των οποίων ξεπερνά τους 400.000, όσοι εργάζονται με μειωμένο ωράριο, λιγότερες ημέρες ή εκ περιτροπής αλλά και οι στρατευμένοι νέοι οι οποίοι είναι και αυτοί στην πραγματικότητα άνεργοι. Παρενθετικώς η στράτευση ακόμη και στις καλές οικονομικά εποχές προκαλούσε τρόπον τινά το φαινόμενο της υστέρησης κυρίως στις περιπτώσεις των εξ αναβολής κληρωτών.

Το φαινόμενο της υστέρησης παρουσιάζεται και σε προηγμένες οικονομίες με υψηλή ανταγωνιστικότητα. Σε οικονομίες με βαρύτατες δομικές αδυναμίες, εκτεταμένη διαφθορά, χαμηλό επίπεδο εκπαίδευσης και δεξιοτήτων όπως η ελληνική αυτό έχει τραγικές συνέπειες. Κάθε θέση εργασίας που χάνεται αναπληρώνεται πολύ δύσκολα και ακόμη και όταν (εάν) παρουσιάσουμε επιτέλους ανάπτυξη δεν θα έχουμε το ανθρώπινο δυναμικό να την τροφοδοτήσουμε σε καμία βαθμίδα (το ιδιαίτερα εξειδικευμένο ανθρώπινο δυναμικό μεταναστεύει με αυξανόμενους ρυθμούς οδηγώντας σε ένα εκτεταμένο brain drain).

Η ανάσχεση της αύξησης της ανεργίας πρέπει να αποτελέσει την πρώτη προτεραιότητα. Το υπουργείο Εργασία θα διοχετεύσει 1,2 δις Ευρώ σε δράσεις απασχόλησης οι οποίες συναγωνίζονται η μία την άλλη σε βαθμό ανοησίας (π.χ. πρόγραμμα εκμάθησης σελίδων κοινωνικής δικτύωσης σε αστέγους και άλλες ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού, απασχόληση σε Δήμους η συντριπτική πλειοψηφία των οποίων ήδη απασχολούν πολλαπλάσιο προσωπικό αυτού που χρειάζεται). Ταυτόχρονα δεν κάνει απολύτως τίποτα για την άρση των αγκυλώσεων  στον τρόπο υπολογισμού των αμοιβών, στις αποζημιώσεις απόλυσης και στις μη μισθολογικές επιβαρύνσεις (βλ. Αλλού πρέπει να τραβηχτούν οι «κόκκινες γραμμές» στα εργασιακά).  

Σε ένα εξαιρετικό άρθρο στην Καθημερινή της 31.12.2011 ο καθηγητής Κώστας Μεγήρ γράφει «στην Ελλάδα η αγορά εργασίας περιορίζεται συστηματικά από υπερβολικές ρυθμίσεις. Το αποτέλεσμα είναι η υψηλή ανεργία και μία από τις χαμηλότερες παραγωγικότητες ανά εργατοώρα στην Ευρωπαϊκή Ενωση». Και συνεχίζει: «το πρόβλημα με την αγορά εργασίας έγκειται στην πληθώρα των περίπλοκων ρυθμίσεων, των διακρίσεων ανάμεσα σε κατηγορίες εργαζομένων όσον αφορά τους κανονισμούς για τις απολύσεις και τον ρόλο που παίζουν τα συνδικάτα.[..]. Οι όροι εργασίας μπορούν και πρέπει να ρυθμίζονται από ιδιωτικές συμβάσεις σε μια αγορά που διέπεται από ανταγωνισμό, και όχι με νομοθετήματα». 

Η αποκατάσταση της λειτουργίας της αγοράς εργασίας αποτελεί προϋπόθεση εξόδου από την κρίση σε συνδυασμό με την δημιουργία κατάλληλων συνθηκών για επενδύσεις με την μείωση του κράτους, την πάταξη της διαφθοράς, την αποκατάσταση της λειτουργίας της δικαιοσύνης και την δραματική βελτίωση της αποτελεσματικότητας του κράτους. Διότι ταυτόχρονα με το φαινόμενο της υστέρησης στην απασχόληση συντελείται και μια ταχεία συρρίκνωση του κεφαλαίου, το οποίο σε αντίθεση με την κρατούσα αντίληψη στην Ελλάδα, αποτελεί την βασικότερη πηγή πλούτου και ευημερίας σε μια οικονομία. Εάν δεν αναπληρωθεί το κεφάλαιο που χάνεται συνεπεία της ύφεσης, της διαφθοράς, των αδυναμιών στη δικαιοσύνη και της έλλειψης αποτελεσματικών θεσμών τότε σε συνδυασμό με το φαινόμενο της «υστέρησης» είμαστε όντως χαμένοι.


* Δημοσιεύθηκε στις 20.05.2012 στην Καθημερινή της Κυριακής

Saturday, March 10, 2012

Το PSI επέτυχε. Ο ασθενής απόθανε



Η επιτυχής ολοκλήρωση του PSI παρά τους σοβαρούς αστερίσκους (συμπεριφορά ορισμένων ταμείων, απομείωση της αξίας των ομολόγων που κατείχαν μικροεπενδυτές και εταιρείες που τα είχαν λάβει ως πληρωμή κλπ) αποτελεί μετά βεβαιότητος ένα θετικό γεγονός. Όπως βέβαιο είναι ότι δύσκολα θα είχε γίνει π.χ. με τον θλιβερό κύριο Πετσάλνικο ή κάποιον άλλον από τους λούμπεν πολιτικούς μας, στη θέση του πρωθυπουργού. Μία τυχόν αποτυχία θα πυροδοτούσε ανεξέλεγκτες καταστάσεις αφού ούτε η Ιταλία, ούτε η Ισπανία έχουν διαφύγει ακόμη τον κίνδυνο. Ωστόσο, οι δύο αυτές χώρες και κυρίως η Ιταλία καταβάλουν, σε πλήρη αντίθεση με εμάς, συντονισμένες, οργανωμένες και σοβαρές προσπάθειες για να νοικοκυρέψουν τα του οίκου τους. Όταν αποφασίστηκε το δεύτερο σχέδιο διάσωσης της Ελλάδος τον περασμένο Οκτώβριο ήταν πολύ πιο κοντά στην πραγματικότητα σε σχέση με το πρώτο μνημόνιο, την αποτυχία και του σχεδιασμού του οποίου εμμέσως παραδεχόταν (η αποτυχία βεβαίως είχε να κάνει κυρίως με την μη υλοποίηση των μεταρρυθμίσεων που προέβλεπε). Το μέγα ερώτημα είναι το κατά πόσον αρκεί σήμερα για να μας σώσει. Η απόφαση ελήφθη τον Οκτώβριο, δύο μήνες μετά το απονενοημένο του Βαγγέλη (ο άνθρωπος δεν είναι από καμία πλευρά «Ευάγγελος», περισσότερο στον «Βαγγέλα» φέρνει) Βενιζέλου με την τρόικα που αποσταθεροποίησε εντελώς την οικονομία και δυσχέρανε τη θέση μας με γεωμετρική πρόοδο. Τότε η απόφαση (του PSI, όχι η εγκληματική ανοησία του Βαγγέλα) ήταν όντως γενναία και ενδεχομένως επαρκής εάν έκτοτε τα πράγματα δεν είχαν εκτροχιασθεί εντελώς.


Χθες η ΕΛΣΤΑΤ αναθεώρησε επί τα χείρω τα στοιχεία για το δ΄τρίμηνο 2011 και προβλέπει μείωση του ΑΕΠ κατά 7,5%, έναντι του 7%, της αρχικής εκτίμησης. Η συνολική ετήσια ύφεση διαμορφώθηκε μια ανάσα πριν από το εφιαλτικό 7%. Με βάση τα στοιχεία για την εκτέλεση του προϋπολογισμού για τον Ιανουάριο του 2012 οι εισπράξεις από ΦΠΑ εξαιρουμένων των πετρελαιοειδών και του καπνού, που αφορούν κυρίως τις πωλήσεις Δεκεμβρίου και για τις μικρότερες εταιρείες του τελευταίου τριμήνου του προηγούμενου έτους, ήταν φέτος 1.496 δις ευρώ έναντι 1.953 δις ευρώ πέρσι, δηλαδή συνολικά μειωμένες κατά 23,4%! Η ανεργία έφθασε το 21% χωρίς να περιλαμβάνει τους νέους που δεν έχουν προσληφθεί και απολυθεί ποτέ, τους εργαζόμενους που δεν έχουν απολυθεί μεν αλλά δεν πληρώνονται, τις δεκάδες χιλιάδες περιπτώσεις στις οποίες έχουν μειωθεί οι ημέρες και ώρες απασχόλησης αλλά και τους επίσης δεκάδες χιλιάδες κληρωτούς που υπηρετούν στις Ένοπλες Δυνάμεις και αποσύρονται τεχνητά από την αγορά εργασίας για ένα έτος. Οι εξαγωγές εμφανίζουν κατά το τελευταίο τρίμηνο σημαντική κόπωση τόσο εξ αιτίας της έλλειψης εμπιστοσύνης των πελατών όσο και του γεγονότος ότι ο προαναφερθείς Βαγγέλας δεν επιστρέφει τα οφειλόμενα από ΦΠΑ ποσά στις εξαγωγικές επιχειρήσεις οι οποίες ασφυκτιούν από πλευράς ρευστότητος. Οι κρατήσεις τουριστών εμφανίζονται σημαντικά μειωμένες σε μεγάλο βαθμό χάρη και στις άοκνες προσπάθειες του ΠΑΜΕ και της παλαβής αριστεράς να ζήσει κάθε τουρίστας τέτοιο μύθο στην Ελλάδα που να μην θέλει να ξαναγυρίσει ποτέ.


Την ίδια στιγμή οι οριζόντιες περικοπές και η αποσυνδεδεμένη κατά το πλείστον από το εισόδημα φορολογία σπρώχνουν όλο και βαθύτερα την οικονομία σε ύφεση ενώ ταυτόχρονα στερούν σε πολίτες και επιχειρήσεις κάθε διέξοδο διαφυγής. Η παρανοϊκή φορολογία στα ακίνητα καθιστά αδύνατη την εκποίησή τους για κάλυψη υποχρεώσεων και τρεχουσών αναγκών και ταυτόχρονα καταβαραθρώνει την αξία τους. Η αθέτηση της υπογραφής της κυβέρνησης στο θέμα των απολύσεων (το πρώτο μνημόνιο προέβλεπε την εξίσωσή των αποζημιώσεων υπαλλήλων και εργατών) καθιστά δύσκολη έως αδύνατη την προσαρμογή των επιχειρήσεων στα νέα επίπεδα ζήτησης με αποτέλεσμα σε πολλές περιπτώσεις να καταλήγουν αύτανδρες. Η άκριτη οριζόντια περικοπή στις αποδοχές τόσο αυτών που δούλευαν όσο και αυτών που μας δούλευαν, αντί της απόλυσης των τελευταίων έχει φέρει τη χώρα στα τελευταία της. Χωρίς χειρουργικά στοχευμένες επεμβάσεις και σαρωτικές μεταρρυθμίσεις η προσωρινή αιμοδυναμική σταθεροποίηση που μας προσφέρει το PSI θα πάει χαμένη. Αλλά ποιος θα τις κάνει;  Ο Κουτρουμάνης που «έκλεισε» την Εργατική Εστία και Κατοικία μετατάσσοντας το σύνολο των υπαλλήλων τους στον ΟΑΕΔ και διατηρώντας την επιβάρυνση; H Διαμαντοπούλου που έκανε την μοναδική σοβαρή μεταρρύθμιση και έφυγε αφήνοντάς την στο στόμα του λύκου; Ο Χρυσοχοϊδης που δήλωνε στις αρχές του 2011 στο Reuters ότι θα έχουμε ανάπτυξη το τρίτο τρίμηνο του ίδιου χρόνου χωρίς να κάνει απολύτως τίποτα γι'αυτό ως αρμόδιος Υπουργός;


Ο ασθενής απόθανε. Φοβάμαι ότι αυτό το ξέρουν και οι ξένοι οι οποίοι μας διατηρούν οριακά στη ζωή μέχρι να μην κινδυνεύουν και αυτοί από τον θάνατό μας.