Fidelio, Semperoper 1989 - 2014

Την περασμένη Κυριακή είχα την αγαθή τύχη να δω/ακούσω τον Φιντέλιο του Μπετόβεν, την μοναδική όπερα του συνθέτη και από τις πλέον αγαπημένες μου, στην Semperoper της Δρέσδης. Είχαν περάσει 25 χρόνια από την ιστορική πρεμιέρα της 7ης Οκτωβρίου του 1989 οπότε ανέβηκε ο Φιντέλιο με την ευκαιρία του εορτασμού των πενήντα ετών της Λαοκρατικής (sic) Δημοκρατίας (sic) της Γερμανίας. Η επιλογή ενός ακραιφνώς φιλελεύθερου έργου για την επέτειο ενός ολοκληρωτικού καθεστώτος μοιάζει εκ πρώτης όψεως ατυχής αλλά ενδεχομένως οφείλεται στο γεγονός ότι η ηγεσία δε αντιλαμβανόταν τον ολοκληρωτικό αυτό χαρακτήρα. Ή το οξύμωρο της επιλογής. Τις ημέρες εκείνες εκατοντάδες διαδήλωναν ειρηνικά, πολύ κοντά στο κτήριο της όπερας, ζητώντας ελευθερία έκφρασης και μετακίνησης (τα ταξίδια το εξωτερικό επιτρέπονταν μετά την ηλικία των 65 χρόνων) με αποτέλεσμα να φορτωθούν σε φορτηγά με προορισμό τις φυλακές.

H σκηνοθέτις χρησιμοποίησε ως σκηνικό μία τέτοια φυλακή της Λαοκρατικής Δημοκρατίας που είχε αποδοθεί με σοκαριστικά ρεαλιστικό τρόπο. Στην τελευταία σκηνή οι φυλακισμένοι (μέλη της χορωδίας) εμφανίστηκαν με πολιτικά ρούχα αντί των κανονικών κοστουμιών για να δείξουν ότι το σύνολο των πολιτών της ΛΔΚ ήταν τελικά φυλακισμένοι. Δεν υπάρχει ίσως άλλη παράσταση όπερας που να χειροκροτήθηκε τόσο από το κοινό όσο αυτή της 7ης Οκτωβρίου του 1989 στη Δρέσδη της Ανατολικής Γερμανίας.

Είναι απορίας άξιον πως υπάρχουν ακόμη άνθρωποι στην Ελλάδα και μάλιστα πολλοί, εάν αθροίσουμε τους σταλινικούς και τους φασίστες, που επιθυμούν διακαώς ένα ανελεύθερο, ολοκληρωτικό καθεστώς. Αλλά όπως είπε ο Αϊνστάιν "δύο πράγματα είναι απέραντα - το σύμπαν και η ανθρώπινη βλακεία, και δεν είμαι σίγουρος για το πρώτο".

Βία με μπλε και κόκκινους κόκκους

Του πυγμαχικού επεισοδίου του κου Κασιδιάρη (what’s in a name) κανονικά πρέπει να επιληφθεί κτηνίατρος αφού τόσο ο πρωταγωνιστής όσο και η πράξη ήτο κτηνώδεις. Αυτό που παρουσιάζει ενδιαφέρον είναι η αγανάκτηση που προκάλεσε πολιτικά και δημοσιογραφικά. Όταν, επίσης on camera, συνδικαλιστές γρονθοκόπησαν τον κο Χατζηδάκη υπήρξε μια χλιαρή μάλλον αντίδραση ενώ τα λαγωνικά της Ελληνικής Αστυνομίας (ο θεός να την κάνει) δεν κατάφεραν να ταυτοποιήσουν τους δράστες παρά το ότι αυτοί φαίνονταν εμφανώς στο βίντεο. Την ίδια μέρα που η εξόχως ευαίσθητη κα Ράικου διέταζε (ορθώς) τη σύλληψη του ακροδεξιού τραμπούκου οι ομόλογοί του στο ΠΑΜΕ εμπόδιζαν την είσοδο στους εργαζόμενους στην Χαλυβουργική παρά το ότι η απεργία είχε κηρυχθεί καταχρηστική. Ούτε η κυρία Ράικου ούτε η Αστυνομία έκαναν το καθήκον τους στην περίπτωση αυτή αφήνοντας τους βιαιοποργούντες τους ΚΚΕ να κάνουν ότι θέλουν. Η έτερη αποδέκτης του εκνευρισμού του κυρίου Κασιδιάρη προέρχεται από ένα κόμμα το οποίο εάν δεν υποκινεί τουλάχιστον υποθάλπει τους εγκληματίες που καταστρέφουν την Αθήνα στα πλαίσια της «λαϊκής αγανάκτησης». Τα κτήνη δηλαδή που έκαψαν ζωντανούς τρεις συνανθρώπους μας στην Μαρφίν, άλλη μια υπόθεση την οποία η Ελληνική Αστυνομία απέτυχε να εξιχνιάσει. Από μία πλευρά η χθεσινή αθλιότητα του αγροίκου της Χρυσής Αυγής είναι θετική.  Γιατί ενδεχομένως να αφυπνίσει τον κόσμο ώστε να καταλάβει ότι η βία –πλην της έννομης βίας που το κράτος μπορεί λελογισμένα και μέσα σε αυστηρά πλαίσια να χρησιμοποιεί- απ’όπου και εάν προέρχεται είναι κτηνώδης αλλά και εξόχως επικίνδυνη. Εύχομαι να αποσταλεί άμεσα κλιμάκιο κτηνιάτρων στην Χρυσή Αυγή, στο ΚΚΕ και στον ΣΥΡΙΖΑ.