Ποιος και πόσο (πρέπει να) πληρώνει την ΕΡΤ?

Το σύνολο του, όντως πολύ μεγάλου, θορύβου γύρω από το λουκέτο στην ΕΡΤ περιορίστηκε σε ζητήματα όπως ο τρόπος με τον οποίο έγινε (κάποιος έγραψε σωστά ότι ήταν μία αναγκαία τομή η οποία όμως θα ήταν καλύτερο να είχε γίνει από χειρουργό αντί για χασάπη), το πόσο διεφθαρμένη και κομματοκρατούμενη ήταν η ΕΡΤ, την ανάγκη για δημόσια τηλεόραση κλπ.


Ελάχιστη συζήτηση έγινε για το ποιος πρέπει να πληρώνει τη δημόσια τηλεόραση και πόσο. Με το υφιστάμενο καθεστώς το χαράτσι των 50 περίπου ευρώ ετησίως πληρώνουν όσοι έχουν ηλεκτρική σύνδεση, ασχέτως του εάν βλέπουν (ή ακόμη και εάν έχουν) τηλεόραση. Έτσι τα γραφεία των εταιρειών, τα εργοστάσια, τα καταστήματα πληρώνουν το ίδιο ποσό ακόμη και όταν δεν υπάρχει τηλεοπτικός δέκτης στο χώρο, όπως συμβαίνει στην πλειονότητα των επαγγελματικών εγκαταστάσεων. Αποτέλεσμα είναι η διπλή επιβάρυνση των πολιτών οι οποίοι πληρώνουν το τέλος με τη ΔΕΗ του σπιτιού τους και εμμέσως τα τέλη ΕΡΤ των εταιρειών οι οποίες αναγκαστικά μετακυλίουν το σχετικό κόστος στις τιμές των προϊόντων. Έτσι εάν διαιρέσουμε τις συνολικές εισπράξεις των 292.000.000 ευρώ ετησίως με τον πληθυσμό της χώρας (9.900.000 κάτοικοι) προκύπτει μία ετήσια κατά κεφαλήν επιβάρυνση της τάξεως των 29,5 ευρώ (μεγαλύτερη εάν εξαιρέσουμε τις ηλικίες 0-4) ήτοι περί τα 90 ευρώ για μία μέση, τριμελή, οικογένεια.


Δεδομένου τώρα ότι με μέση τηλεθέαση, αθροιστικά όλων των καναλιών της ΕΡΤ, της τάξεως του 10% προκύπτει ένα μέσο κόστος ανά τηλεθεατή περί τα 300 ευρώ το οποίο όμως επιβαρύνονται κυρίως οι άλλοι εννέα που δεν βλέπουν κρατική τηλεόραση.


Μπορεί τα 50 ευρώ ανά ρολόι της ΔΕΗ ή τα 30 ευρώ ανά κάτοικο της χώρας να μην ακούγονται υψηλά ως ποσά. Αν και δεν είμαι βέβαιος ότι την άποψη αυτή συμμερίζονται οι 1.500.000 άνεργοι του ιδιωτικού τομέα που τα πληρώνουν χωρίς να έχουν εισόδημα, το σίγουρο είναι ότι το πρόβλημα προκύπτει από τη στιγμή που τα τέλη που εισπράττονται α) καταλήγουν κατά ένα μέρος σε άλλους σκοπούς και β) η διαχείρισή τους γίνεται με αδιαφανή και αναξιοκρατικό τρόπο . Ακόμη σοβαρότερο όμως είναι το γεγονός ότι ο καθολικός χαρακτήρας του χαρατσιού της ΔΕΗ αποσυνδέει τελείως την ποιότητα της υπηρεσίας από την υποχρέωση αγοράς της. Μ’ άλλα λόγια το γεγονός ότι ο Έλληνας πολίτης είναι αναγκασμένος να πληρώνει την ΕΡΤ ασχέτως της ποιότητας της δουλειάς της, αφαιρεί όλα τα κίνητρα που έχει η δημόσια τηλεόραση για να βελτιώσει τις πρακτικές της, τα προγράμματά της, τη διαχείρισή της κ.λ.π.


Προσωπικά θα ήμουν πολύ ευτυχής με ένα μοντέλο όπως αυτό του BBC (το οποίο παρενθετικώς απασχολεί 23.000 υπαλλήλους και όχι 800 όπως θέλει ο αστικός μύθος) που εισπράττει ένα πολύ υψηλό τέλος (145 στερλίνες περίπου ετησίως) μόνο όμως από όσους το βλέπουν. Ταυτόχρονα σε επίπεδο εταιρικής διακυβέρνησης το BBC είναι ημιαυτόνομο με ανεξάρτητο Board of Trustees το οποίο εποπτεύει τη λειτουργία του. Μ΄άλλα λόγια το BBC δεν είναι πεδίο δόξης λαμπρό του άθλιου πελατειακού κράτους όπως η ΕΡΤ στην Ελλάδα.


Το ότι έκλεισε η ΕΡΤ, έστω με τρόπο εντελώς απαράδεκτο, είναι καλό νέο. Το κακό νέο είναι ότι θα ξανανοίξει με το νέο μαγαζί να είναι πιθανότατα πολύ χειρότερο από αυτό που έκλεισε

O Ηλίας Μόσιαλος πρωταγωνιστεί στο remake του Οther People’s Money παραγκωνίζοντας τον Ντάνι Ντε Βίτο.

Χθες παρουσιάστηκε το σενάριο του remake της επιτυχημένης ταινίας «Με τα λεφτά των άλλων» το οποίο διαδραματίζεται στην Ελλάδα με επίκεντρο την κρατική ραδιοφωνία και τηλεόραση.  Ο πρωταγωνιστής Ηλίας Μόσιαλος (παίζει τον εαυτό του) σκαρφίζεται, στα πρότυπα του συμπαθούς Ιταλοαμερικανού ηθοποιού, διάφορα ευφάνταστα κόλπα, πάντα με τα δικά μας λεφτά.  Έτσι προχωρεί σε ανακατατάξεις, αναδιαρθρώσεις, αξιοποίηση ακινήτων και επενδύσεις τα οποία βεβαίως θα ήταν θαυμάσια εάν επρόκειτο π.χ. για ένα ιδιωτικό κανάλι και ο πρωταγωνιστής μας «έπαιζε» τα χρήματα των μετόχων και όχι, όπως θα έλεγε η Αλέκα -η οποία παρενθετικώς εδώ παίζει έναν μικρό πλην λίαν προβλέψιμο και υστερικό ρόλο- «του λαού». Έτσι ο συμπαθής, πλην πανούργος, πρωταγωνιστής μας δεν ασχολείται καθόλου με το λεγόμενο «πάπλωμα». Κάνει όσα θαυμάσια κάνει στο όνομα του λαού χωρίς να έχει κατ’αρχήν ρωτήσει τον λαό εάν θέλει να πληρώνει 50 ευρώ ετησίως (και πολύ περισσότερα εμμέσως) for the privilege (σ.τ.σ. πρωταγωνιστής μας είναι Αγγλοσπουδασμένος παραβλέπει όμως ότι στην Αγγλία το BBC το πληρώνει μόνο όποιος το βλέπει). Και επειδή όπως επίσης λεν οι Αγγλοσάξωνες «ο διάβολος είναι στις λεπτομέρειες», το ετήσιο υποχρεωτικό χαράτσι της ΕΡΤ πλην των καταναλωτών (που το πληρώνουν και στο εξοχικό) το καταβάλλουν και όλες οι επιχειρήσεις για κάθε μετρητή ΔΕΗ παρά το ότι οι περισσότερες εξ αυτών δεν έχουν τηλεόραση [η ημετέρα μετριότης πληρώνει ετησίως 600 ευρώ στην  ΕΡΤ χωρίς να έχει τηλεόραση προκειμένου να παίζει ο κύριος Μόσιαλος]. Οι εταιρείες προσθέτουν το σχετικό ποσό (μαζί με τα άλλα δεκάδες χαράτσια υπέρ διαφόρων τρίτων) στην τιμή και τελικώς το μάρμαρο πληρώνει, για μια ακόμη φορά, ο καταναλωτής.  Είναι μια από τις ελάχιστες φορές που το εναλλακτικό σενάριο του γραφικού κύριου Καρατζαφέρη είναι πολύ καλύτερο (και ελπίζω να επικρατήσει ως happy end). Ο λίαν ευλύγιστος (παρά το μέγεθός του) αυτός σεναριογράφος προτείνει την ιδιωτικοποίηση της ΕΡΤ και την κατάργηση των play money του κυρίου Μόσιαλου δηλαδή του υποχρεωτικού χαρατσιού μέσω της ΔΕΗ. Εν προκειμένω η ιδιωτική πρωτοβουλία παρέχει, με πόρους που προέρχονται κυρίως από την ιδιωτική διαφήμιση, πρόγραμμα για κάθε γούστο. Από το απερίγραπτο δελτίο ειδήσεων του  Star έως το πολιτισμένο του ΣΚΑΙ και τα τηλεκαφενεία Αντέννα & Μέγκα. Η ιδιωτικοποίηση της ΕΡΤ (με μόνη υποχρέωση τη διατήρηση του πολύτιμου αρχείου της) θα απελευθερώσει σχεδόν μισό δις ευρώ στην οικονομία με ευεργετικές επιδράσεις. Ακόμη και το πλήρες κλείσιμο με την εκποίηση των περιουσιακών της στοιχείων είναι προτιμότερο. Και αυτό το πιστεύω όντας ταυτόχρονα φανατικός ακροατής του τρίτου προγράμματος στο ραδιόφωνο. Αλλά και η, έχουσα τη συνείδηση αριστερά και την τσέπη δεξιά, «Ελληνοφρένεια» μου λείπει πολύ. Δεν την πλήρωσα όμως ποτέ με το στανιό.