Ψύχραιμος διάλογος για τα εργασιακά, επειγόντως!

Η δραματοποίηση των διαπραγματεύσεων με την τρόικα δυστυχώς υποκαθιστά τον ουσιαστικό διάλογο. Ετσι, αντί να συζητάμε π.χ. για το επιθυμητό επίπεδο προστασίας των εργαζομένων ή για την αποτελεσματική λειτουργία της αγοράς εργασίας, ο δημόσιος λόγος εξαντλείται στην εξιστόρηση της ηρωικής αντίστασης του εκάστοτε υπουργού, ενώ κάθε απαίτηση της τριμερούς παρουσιάζεται ως a priori άθλια και βλαπτική για την κοινωνία.

Η ανεργία στην Ελλάδα, που βρίσκεται σε καταστρεπτικά για την κοινωνία επίπεδα, θα ήταν σημαντικά χαμηλότερη εάν λειτουργούσε ομαλά η αγορά εργασίας. Η επιστημονική έρευνα έχει αποδείξει ότι, σε περιόδους ύφεσης, αυτή βαθαίνει και παρατείνεται όταν υπάρχουν θεσμικές αγκυλώσεις στα εργασιακά και όταν ο πήχυς της προστασίας των εργαζομένων βρίσκεται ψηλά. Η χώρα μας είναι σήμερα στην κορυφή από πλευράς θεσμικών αγκυλώσεων σε σύγκριση με το σύνολο των εταίρων μας. Σε κανένα άλλο κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης δεν αποφασίζει ο υπουργός εάν μια εταιρεία θα προσαρμόσει τον αριθμό των εργαζομένων της στις πραγματικές της ανάγκες, όπως αυτές διαμορφώνονται από τις επικρατούσες συνθήκες. Η μόνη άλλη χώρα όπου απαιτείται έγκριση των Αρχών για ομαδικές απολύσεις είναι η Ισπανία. Εκεί ο νόμος ορίζει ότι η αντίστοιχη Επιθεώρηση Εργασίας οφείλει να απαντήσει εντός δεκαπέντε ημερών σε κάθε αίτημα, άλλως θεωρείται ότι συναινεί.

Το πνεύμα της ευρωπαϊκής οδηγίας 59/98 που διέπει τις ομαδικές απολύσεις, τα όρια της οποίας ζητεί η τρόικα να εφαρμοστούν και στην Ελλάδα, δεν είναι για να τις εμποδίσει αλλά για να εξασφαλίσει ότι προηγείται διαβούλευση με τους εργαζομένους και ότι πραγματικά υπαγορεύονται από οικονομική αναγκαιότητα. Αρμόδια να κρίνουν σε κάθε περίπτωση είναι τα δικαστήρια στα οποία μπορούν να προσφύγουν εκ των υστέρων οι εργαζόμενοι εάν θεωρούν ότι δεν τηρήθηκαν οι διαδικασίες. Το να εμποδίζουν οι Αρχές τις απολύσεις, όπως συμβαίνει στην Ελλάδα, σημαίνει ότι απλώς καταδικάζουν το σύνολο των απασχολουμένων μιας επιχείρησης στην ανεργία και την κλείνουν. Στην ιστορία της χώρας δεν υπάρχει ούτε μία περίπτωση στην οποία το υφιστάμενο θεσμικό πλαίσιο να προστάτευσε στην πράξη έστω και μία θέση εργασίας.

Σε αντίθεση με τον δημόσιο τομέα, όπου οι θέσεις μπορούν να δημιουργηθούν νομοθετικά, π.χ. με την ίδρυση άχρηστων οργανισμών ή τη θέσπιση περιττών διαδικασιών, στον ιδιωτικό τομέα η απασχόληση εξαρτάται από τις οικονομικές συνθήκες, το θεσμικό πλαίσιο και από τις επενδύσεις. Οταν οι οικονομικές συνθήκες περιορίζουν τις ανάγκες μιας εταιρείας σε προσωπικό, είναι μάλλον αφελές να πιστεύει κανείς ότι μπορεί να την αναγκάσει, με θεσμικά-νομικά μέσα, να διατηρήσει τις περιττές θέσεις εργασίας.

Διεθνώς η τάση στην εργασιακή πολιτική είναι να προστατεύονται οι εργαζόμενοι και όχι οι θέσεις εργασίας. Αντί δηλαδή το κράτος να εξαναγκάζει τις εταιρείες να μην απολύουν, ασχολείται εντατικά με τη στήριξη, εκπαίδευση και επανένταξη των απολυμένων στην αγορά εργασίας. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του ομίλου Λαναρά, όπου η προσπάθεια διατήρησης των μη βιώσιμων θέσεων εργασίας είχε τεράστιο κόστος για τους φορολογούμενους, χωρίς αποτέλεσμα.

Αντιθέτως, η λάθος αυτή στόχευση στέρησε τελικά στους απολυμένους του ομίλου τη δυνατότητα στήριξης από το Ευρωπαϊκό Ταμείο για την Παγκοσμιοποίηση, το οποίο ελάχιστα έχουμε αξιοποιήσει στη χώρα μας.

Χρειάζεται να γίνει επειγόντως ένας ψύχραιμος τεχνοκρατικός διάλογος για το θεσμικό πλαίσιο που διέπει την αγορά εργασίας στην Ελλάδα.

Δηλαδή να αποφασίσουμε, μεταξύ άλλων, ποιο επίπεδο προστασίας των εργαζομένων εξυπηρετεί καλύτερα την κοινωνία συνολικά, συμπεριλαμβανομένων και των ανέργων. Η προστασία, μέχρις ενός ορίου, λειτουργεί θετικά γιατί αυξάνει την παραγωγικότητα και τα κίνητρα του εργαζομένου να βελτιώσει τις δεξιότητές τους. Πέρα όμως από κάποιο όριο, μειώνει σημαντικά την κινητικότητα, η οποία έχει ευεργετικά αποτελέσματα στην ανταγωνιστικότητα και την καινοτομία, και κυρίως λειτουργεί ως τείχος το οποίο εμποδίζει τους ανέργους να εισέλθουν στην αγορά εργασίας.

Το φαινόμενο αυτό είναι γνωστό ως το insider/outsider model, δηλαδή η προνομιακή μεταχείριση των απασχολουμένων σε σχέση με τους ανέργους. Μία από τις σημαντικές παρενέργειές του, πέρα από τη μεγαλύτερη αύξηση της ανεργίας σε περιόδους ύφεσης, είναι ότι η απασχόληση δεν αυξάνεται όσο θα περίμενε κανείς όταν έρχεται η ανάπτυξη, διότι τα οφέλη της καρπούνται οι «από μέσα».

*δημοσιεύθηκε στην Οικονομική Καθημερινή της 22.03.2014

Αλλού είναι η αμαρτία του κου Μέργου

Δε νομίζω ότι ο κος Μέργος θα φανταζόταν το σούσουρο που θα δημιουργούσε μία τεχνοκρατική του ομιλία στα μέσα μαζικής ενημέρωσης της διαπλοκής και της αγραμματοσύνης αλλά και στους ατάκτους του Τσίπρα που μπούκαραν στο γραφείο του.

Ο τρόπος καθορισμού των μισθών παραμένει στην πράξη δύσκαμπτος παρά τις προσπάθειες της τρόικας. Ακόμη και σήμερα, η πλειονότητα των συμβάσεων εργασίας χαρακτηρίζονται ατομικές και απαιτείται συμφωνία του εργαζομένου προκειμένου να υπάρξει δυσμενής μεταβολή από το προηγούμενο καθεστώς. Ένα καθεστώς το οποίο αντάμειβε πλουσιοπάροχα τη φυσική γήρανση -μέσω των μισθολογικών ωριμάνσεων- οδηγώντας σε πλήρη αποσύνδεση του μισθού με την παραγωγικότητα, στον δρόμο δηλαδή που χάραξε ο δημόσιος τομέας. Με την ανεργία των νέων στο πρωτοφανές διεθνώς επίπεδο του 60% δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι, μεταξύ άλλων, το υφιστάμενο εργασιακό πλαίσιο είναι δυσλειτουργικό. Η ιστορία έχει δείξει ότι όσο πιο δύσκαμπτη είναι η αγορά εργασίας σε περιόδους ύφεσης τόσο αυξάνονται οι επιπτώσεις, το βάθος και η διάρκεια της τελευταίας.

Δυστυχώς το αγράμματο ασκέρι στηρίχθηκε σε μία αποστροφή του κου Μέργου για να φέρει αυτόν τον αξιοπρεπή, χαμηλών τόνων γραφειοκράτη στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας. Στα πλαίσια της επίθεσης που δέχθηκε κατηγορήθηκε ότι εισπράττει δύο μισθούς ενώ ο ίδιος απάντησε ότι έχει παραιτηθεί των απολαβών του από το Πανεπιστήμιο όσο βρίσκεται στη θέση του Γενικού Γραμματέα του Υπουργείου Οικονομικών. Αντιθέτως εισπράττει κανονικά τις αμοιβές μέλους Διοικητικού Συμβουλίου του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας στο οποίο εκπροσωπεί το Υπουργείο.

Προσωπικά θεωρώ ότι ο κος Μέργος, τον οποίο γνωρίζω και εκτιμώ, είχε απόλυτο δίκιο στην ομιλία του και ότι η επίθεση που δέχθηκε ήταν άθλια και χαμερπής. Ομοίως όμως πιστεύω ότι θα έπρεπε να είχε παραιτηθεί και των αμοιβών του από το ΤΧΣ διότι η συγκεκριμένη θέση αποτελεί μέρος των καθηκόντων του Γενικού Γραμματέα αλλά και για να διασφαλίσει τυχόν ασυμβίβαστο. Το ίδιο ισχύει και για τον εκπρόσωπο της Τραπέζης της Ελλάδος στο ΔΣ κο Γκατζώνα.

Στην Ελλάδα είθισται να αμείβονται π.χ. οι εκπρόσωποι των εργαζομένων και διάφοροι συνδικαλιστές-παράσιτα που υπηρετούν στα Δ.Σ. διαφόρων ΔΕΚΟ, κάτι το οποίο θέτει σοβαρό ηθικό ζήτημα πέραν του ασυμβιβάστου. Το ίδιο ισχύει κατά τη γνώμη μου και στην περίπτωση των εκπροσώπων του Δημοσίου στο ΤΧΣ οι οποίοι εισπράττουν για τον κόπο τους 30.000 Ευρώ ετησίως (μείον τους αναλογούντες φόρους). Ποσό λίαν συμβολικό αφού ο Ιούδας επώλησε τον Υιό του Θεού προς 30 αργύρια.

Τέλος στα επιμελητήρια-παράσιτα

Η τρόικα απαίτησε, σωστότατα, την κατάργηση των υποχρεωτικών εισφορών των επιχειρήσεων στα επιμελητήρια η οποία υλοποιήθηκε τον περασμένο Δεκέμβριο. Έτσι με πράξη νομοθετικού περιεχομένου κατέστη προαιρετική η εγγραφή στα επιμελητήρια από την 1η Ιανουαρίου 2015 (και δυστυχώς όχι 2013).

Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον διάβασα την αντίδραση, υπό μορφήν ψηφίσματος, του ΒΕΑ η οποία αναφέρει, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα:

“Πλέον είναι αδύνατη η λειτουργία τους χωρίς θεσμοθετημένους οικονομικούς πόρους. Μία τεράστια (sic) συμβολή ενός θεσμού στην υπηρεσία της Εθνικής Οικονομίας και των επιχειρήσεων παύει (sic) να υφίσταται“

Αναρωτήθηκαν οι συντάκτες του ψηφίσματος εάν οι επιχειρήσεις μέλη τους, που εξαναγκάζονται να πληρώνουν ετήσια συνδρομή, έχουν οι ίδιες “θεσμοθετημένους οικονομικούς πόρους”. Η μήπως αναγκάζονται καθημερινά να πείσουν τον πελάτη να αγοράσει (και κυρίως να πληρώσει) το προϊόν η την υπηρεσία που πωλούν; Από την άλλη εάν η συμβολή του θεσμού στις επιχειρήσεις είναι «τεράστια» γιατί αυτές θα την απαρνηθούν και δεν θα συνεχίσουν να πληρώνουν και μάλιστα περισσότερα; Δεν είναι προφανές ότι η «τεράστια συμβολή» δικαιολογεί εκ των πραγμάτων και μία αντιστοίχως τεράστια οικονομική συνδρομή;

«Γίνεται ακατόρθωτη (sic) ή άσκηση από τα Επιμελητήρια των αρμοδιοτήτων όπως η τήρηση του Γενικού Εμπορικού Μητρώου, η έκδοση των πιστοποιητικών μεταβολών των επιχειρήσεων, η αδειοδότηση των επιχειρήσεων, Υπηρεσία μίας Στάσης κ.α.»

Εκτός από τις εκδόσεις πιστοποιητικών -που σε όλες τις προηγμένες χώρες μπορούν να γίνουν μέσω διαδικτύου- καμία από τις άλλες υπηρεσίες δεν λειτουργεί αποτελεσματικά στην πράξη. Το μέγα φιάσκο του ΓΕΜΗ στην πραγματικότητα αύξησε τον χρόνο ίδρυσης μίας επιχείρισης. (βλ. «Γενικό Εμπορικό Μητρώο: ταλαιπωρία πολλών στάσεων»)

«Οι συνδρομές των 5 έως 12 ευρώ το μήνα ανταποδίδονται με έργο στο πολλαπλάσιο (sic) προς τις επιχειρήσεις. Προφανώς η κατάργηση της συνδρομής κάπου αλλού στοχεύει και όχι στην οικονομική ελάφρυνση των επιχειρήσεων όπως ισχυρίζονται»

Το γεγονός ότι ο αγράμματος συντάκτης του «ψηφίσματος» επέλεξε να σαλαμοποιήσει τη συνδρομή σε μηνιαία βάση μαρτυρά φόβο. Εάν το Επιμελητήριο ήταν σίγουρο ότι ανταποδίδει «στο πολλαπλάσιο» αυτά που εισπράττει δεν θα είχε τίποτε να φοβηθεί. Η πραγματικότητα όμως είναι διαφορετική αφού όχι μόνο τα επιμελητήρια δεν προσφέρουν απολύτως τίποτε στις επιχειρήσεις αλλά τις ταλαιοπωρούν κιόλας π.χ με έκδοση πιστοποιητικών οικονομικής ενημερότητας προκειμένου να θεωρήσουν βιβλία και στοιχεία στην εφορία. Η εν λόγω υποχρέωση θεσπίστηκε προκειμένου οι τελευταίες να εξαναγκάζονται στην πληρωμή της συνδρομής τους.

«Οι θέσεις εργασίας του υπηρετούντος προσωπικού καθίστανται επισφαλείς (sic) και δεν αποκλείεται να πολλαπλασιαστεί ο αριθμός των ανέργων».

Οι σχεδόν 1.500.000 άνεργοι σήμερα έχουν σε μεγάλο βαθμό προκύψει από την δυσβάσταχτη για τους πραγματικά εργαζομένους φορολογία που χρησιμοποιείται για να συντηρούνται χιλιάδες χαραμοφάηδες στον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Τα δεκάδες εκατομμύρια ευρώ που στοιχίζουν, χωρίς να προσφέρουν καμία προστιθέμενη αξία, τα επιμελητήρια στις επιχειρήσεις και κατ’επέκταση στους καταναλωτές όπου αυτές μετακυλίουν το κόστος, θα δημιουργήσουν πολύ περισσότερες θέσεις εργασίας στον ιδιωτικό τομέα από την 1.1.2015.

«Φορείς όπως η Κ.Ε.Ε.Ε., η Γ.Σ.Ε.Β.Ε.Ε. η Ε.Σ.Ε.Ε. κλπ που στηρίζονται οικονομικά από τα επιμελητήρια οδηγούνται σε σταδιακή αποσύνθεση και υποβάθμιση»

Όσο περισσότερες παρασιτικές οργανώσεις κλείσουν τόσο το καλύτερο. Επιτέλους ας αναγκαστούν οι συνδικαλιστές να παρέχουν πραγματικές υπηρεσίες σε όσους επιθυμούν να πληρώσουν και να γίνουν μέλη τους.

Τα Επιμελητήρια πρακτικά εξυπηρετούν αποκλειστικά τους σκοπούς, κυρίως πολιτικούς & οικονομικούς, των «παραγόντων» τους. Μάλιστα το συγκεκριμένο επιμελητήριο προσέλαβε πέρσι, μετά από πιέσεις, έναν εκ των απολυμένων του ΕΟΜΜΕΧ με την ειδικότητα του οδηγού. Επειδή όμως δεν διέθετε όχημα η Διοικούσα Επιτροπή του αποφάσισε να αγοράσει αυτοκίνητο! (Βλ, “Βρήκα αυτή τη βίδα. Μπορείτε να μου βρείτε ένα αυτοκίνητο που να ταιριάζει;”). Αυτό είναι ένα μικρό παράδειγμα από τις «τεράστιες» υπηρεσίες που παρέχει «στο πολλαπλάσιο» το ΒΕΑ στις επιχειρήσεις-μέλη του.

Τέλος στα αφεντικά

Σε μία πρόχειρη έρευνα μεταξύ των κυριοτέρων Ευρωπαϊκών γλωσσών δεν βρήκα άλλη περίπτωση, πλην της Ελληνικής, όπου η συνήθης λέξη που χρησιμοποιείται για να περιγράψει τον εργοδότη είναι το αντώνυμο της λέξης “δούλος”. Εν προκειμένω, η λέξη “αφεντικό” που προέρχεται από τον “αφέντη”, τον ιδιοκτήτη δηλαδή του σκλάβου, δεν χρησιμοποιείται μόνο στα συνθήματα της πεπαλαιωμένης αριστεράς αλλά αποτελεί μέρος του καθημερινού λεξιλογίου όταν θέλει κανείς να αναφερθεί στον προϊστάμενο ή στον εργοδότη του. Αντίθετα στις περισσότερες ευρωπαϊκές γλώσσες χρησιμοποιείται η λέξη “αρχηγός” (Chef) ή επιβλέπων (το αγγλικό “boss”) ενώ το γαλλικό "patron" προέρχεται από τα λατινικά όπου αναφερόταν στον επικεφαλής ενός γένους πατρικίων ή στον εργοδότη ενός απελευθερωμένου (τέως) δούλου.

Η ευρεία χρήση ενός όρου που δεν έχει καμία θέση σε μία βιομηχανική κοινωνία, πολλώ μάλλον στην σημερινή μετά-βιομηχανική κοινωνία της γνώσης, θα πρέπει κατά τη γνώμη μου να μας προβληματίσει σοβαρά. Σημειολογικά υποβιβάζει τον εργαζόμενο σε επίπεδο καταδυναστευόμενου, δεσποζόμενου και ανελεύθερου ατόμου και τον εργοδότη σε δυνάστη. Ταυτόχρονα, σε μία ειδική εκδοχή του Συνδρόμου της Στοκχόλμης (φαινόμενο που περιγράφει την περίπτωση τεσσάρων Σουηδών που κρατήθηκαν, το 1973, ως όμηροι για έξι ημέρες σε θησαυροφυλάκιο τράπεζας και κατά τη διάρκεια της ληστείας, «δέθηκαν» συναισθηματικά με τους εγκληματίες που τους κρατούσαν) η έννοια του “αφεντικού” συνεπάγεται και αυξημένη ευθύνη προς τον εργαζόμενο η οποία ξεφεύγει από το αυστηρά επαγγελματικό επίπεδο, όπως οι πάλαι ποτέ "ψυχοκόρες". Χαρακτηριστική, είναι π.χ. η τεράστια σημασία που αποδίδει ο μέσος Έλληνας υπάλληλος στον χρόνο υπηρεσίας στον ίδιο εργοδότη ως πηγή αυξημένης υποχρέωσης του δεύτερου, άσχετα από τις επικρατούσες οικονομικές συνθήκες. Σε αυτό βεβαίως έχει συμβάλλει το στρεβλό εργασιακό θεσμικό πλαίσιο το οποίο, μέχρι πρότινος τουλάχιστον, αντάμοιβε πλουσιοπάροχα, τόσο μισθολογικά όσο και σε επίπεδο ύψους αποζημίωσης, την ηλικιακή εξέλιξη του εργαζομένου και όχι την παραγωγικότητά του. Ένα εργασιακό πλαίσιο το οποίο εύστοχα ο καθηγητής Ι. Ληξουριώτης χαρακτήρισε σε πρόσφατη ομιλία του “φυλετικό”, “συγκρουσιακό” και κυρίως απολύτως ξεπερασμένο σε όρους μετα-βιομηχανικούς.

Η εργασιακή σχέση είναι κατά βάση μια εμπορική σχέση μεταξύ δύο ανθρώπων με ελεύθερη βούληση. Οι βασικές αρχές του ελληνικού θεσμικού πλαισίου, ο εκπεφρασμένος στόχος του οποίου είναι η “προστασία” του εργαζόμενου από τον εργοδότη, τις αγορές, το καπιταλιστικό σύστημα κλπ, δηλαδή η εργασία αορίστου χρόνου, η επακριβώς ορισμένη ειδικότητα και ο συγκεκριμένος χώρος εργασίας έχουν ξεπεραστεί πρακτικά εδώ και δεκαετίες ενώ σήμερα το “γραφείο” ενός υπαλλήλου μπορεί να είναι ακόμη και το κινητό του τηλέφωνο ή το tablet.

Το θεσμικό πλαίσιο που διέπει τις εργασιακές σχέσεις αλλάζει, έστω με τρόπο αργό και πρόχειρο, υπό την πίεση της τροϊκας που βλέπει με δέος την ανεργία στους νέους να καλπάζει προς το δυσθεώρητο 60%. Πλέον η πραγματική νομιμοποίηση των “κοινωνικών εταίρων” αποτελεί βασική προϋπόθεση για περαιτέρω εξυγίανση. Ο νέος νόμος στα ΑΕΙ απέδειξε, μέσω της ανάδειξης με ηλεκτρονική ψηφοφορία των διοικήσεων των ΑΕΙ, ότι η συντριπτική πλειοψηφία της ακαδημαϊκής κοινότητας δεν εκπροσωπείτο τελικά από τους “εκπροσώπους” της.

Οι αλλαγές αυτές αποτελούν προϋπόθεση εκσυγχρονισμού της χώρας και εξόδου από την κρίση. Ένδειξη ότι έχουν πετύχει θα έχουμε όταν θα αρχίσει να φθίνει η χρήση της λέξης “αφεντικό” για να περιγράψει τον εργοδότη, τον προϊστάμενο και στην πραγματικότητα τον συνεργάτη.

Η επικίνδυνη αγραμματοσύνη του κυρίου Κουβέλη

Με αφορμή τις διαπραγματεύσεις με την τριμερή ο κ. Κουβέλης τόνισε «Δεν είναι διαρθρωτική αλλαγή να αξιώνει η τρόικα την ισοπέδωση των εργασιακών δικαιωμάτων», συμπληρώνοντας πως τα αιτήματα της τριμερούς «υπερβαίνουν τις αντοχές της κοινωνίας» και «κάθε αναγκαίο μέτρο» και ισοδυναμούν με «περαιτέρω τροφοδότηση της ύφεσης» και της «καλπάζουσας ανεργίας».

Λίγο πριν είχε διαμηνύσει ότι θα καταψηφίσει την τροπολογία του κου Βρούτση σχετικά με την κατάργηση των εισφορών εργοδότη στην Εργατική Εστία και Εργατική Κατοικία παρότι δεν λειτουργούν πλέον! Το γιατί βεβαίως ο Υπουργός Εργασίας κατέθεσε τέτοια τροπολογία όταν οι εισφορές είχαν ήδη καταργηθεί με τον μνημονιακό νόμο του Φεβρουαρίου και το ΙΚΑ είχε ήδη σταματήσει να τις εισπράττει από τον Σεπτέμβριο είναι ένα από τα πολλά ερωτήματα που ζητούν απάντηση. Το ΙΚΑ μάλιστα, μετά την άρνηση Βενιζέλου-Κουβέλη, επανήλθε στις 18.10 και ζητά τις μη καταβληθείσες εισφορές του Σεπτεμβρίου αναδρομικά από τις επιχειρήσεις σε ένα όργιο ασυνεννοησίας και ανοησίας.

Παρά τις επικοινωνιακές ανάγκες του σαθρού, τόσο από πλευράς πολιτικής όσο και από πλευράς προσώπων, μορφώματος του οποίου ηγείται, πιστεύω ότι κύριος Κουβέλης εν προκειμένω πιστεύει αυτά που λέει. Δεν αντιλαμβάνεται δηλαδή ότι στην πράξη ισχύει ακριβώς το αντίθετο. Τα μέτρα που πρότεινε η τρόικα και συγκεκριμένα η μείωση των αποζημιώσεων απόλυσης, η κατάργηση των τριετιών και η μεγαλύτερη ευελιξία στον καθορισμό του ωραρίου θα έχουν οικονομικά ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που νομίζει ο συμπαθής, πλην θλιβερά ανεπαρκής πρόεδρος της Δημοκρατικής Αριστεράς.

Στην οικονομική επιστήμη δεν υπάρχει κανείς που να υποστηρίζει ότι μία αγκυλωμένη και δυσλειτουργική αγορά εργασίας λειτουργεί ανασχετικά στην ύφεση. Αντιθέτως όσο μεγαλύτερη είναι η “προστασία” τόσο βαθαίνει και ύφεση. Στην περίπτωση των υπέρογκων αποζημιώσεων οι εταιρείες οδηγούνται αύτανδρες στο κλείσιμο ακόμη και στην περίπτωση που θα ήταν βιώσιμες σε περίπτωση μείωσης του προσωπικού τους. Πράγμα αδύνατον σήμερα αφού δύσκολα βρίσκει κανείς 28 μισθούς όταν δεν έχει να δώσει ούτε έναν στο τέλος του μήνα. Ταυτόχρονα οι υψηλές αποζημιώσεις αποτελούν αντικίνητρο μέγα για επενδύσεις στην Ελλάδα, χωρίς τις οποίες είμαστε απολύτως καταδικασμένοι.

Σε ότι αφορά τις τριετίες αυτές αποσυνδέουν πλήρως την αμοιβή με την παραγωγικότητα αφού η πρώτη εξαρτάται απόλυτα από την βιολογική ηλικία και όχι από την αξία που παράγει ο εργαζόμενος. Αυτή η ρύθμιση είναι που σε μεγάλο βαθμό προκαλεί την ανεργία των νέων (αξίζει για παράδειγμα να δείτε την ανεργία στις νέες γυναίκες τις οποίες δεν προσλαμβάνει κανείς φοβούμενος ότι θα εγκυμονήσουν γεγονός που συνεπάγεται δυσβάσταχτο κόστος και υποχρεώσεις για μια μικρή επιχείριση) αλλά και καταρρακώνει την παραγωγικότητα αφού ο εργαζόμενος θα εισπράξει, εργασθεί δεν εργασθεί, προσφέρει δεν προσφέρει, την τριετία του.

Ο ακραίος συντηρητισμός και η ασχετοσύνη του κου Κουβέλη προσφέρει δυστυχώς πολύ κακές υπηρεσίες στη χώρα. Το λυπηρό είναι ότι ο ίδιος πιστεύει το αντίθετο.

Η Μεγάλη Σφραγίδα του (μικρού και αποτυχημένου) Κράτους

Δεν εξέπληξε κανέναν ο Υπουργός Εργασίας κος Βρούτσης όταν ανακοίνωσε ότι θα αναθέσει στους συμβολαιογράφους μία επιπλέον εργασία, αυτή της καταχώρισης των ληξιαρχικών πράξεων (γάμου, θανάτου) στο σύστημα “Αριάδνη”. Οι προθέσεις του ήταν καλές αφού τα ασφαλιστικά ταμεία, παρά τις αλλεπάλληλες “απογραφές” που ταλαιπωρούν φρικτά χιλιάδες υπερήλικες, εξακολουθούν να δίνουν πολλά εκατομμύρια σε νεκρούς και γενικώς μη δικαιούχους. Όπως έκαναν στο παρελθόν εκατοντάδες άλλοι πολιτικοί προϊστάμενοι, ο κος Βρούτσης παραδέχθηκε ότι στην πραγματικότητα η δημόσια διοίκηση είναι χαλασμένη και ανέθεσε ορισμένες διαδικασίες σε ένα παραμάγαζο. Η μόνη διαφορά ήταν ότι αντί να το ιδρύσει (π.χ. Οργανισμός Πληροφοριακού Συγχρονισμού & Ενσωμάτωσης Δεδομένων Κοινωνικής Ασφάλισης”) φοβούμενος ότι θα τον κρεμάσει η τρόικα στο Σύνταγμα, το ανέθεσε σε υφιστάμενη παρασιτική συντεχνία.

Οι ευεργετηθέντες Συμβολαιογράφοι, το επάγγελμα των οποίων παραμένει κλειστότατο παρά τα μνημόνια επί μνημονίων εξέδωσαν ανακοίνωση με ύφος παπικής εγκυκλίου στην οποία υπογράμμισαν ότι, κλήθηκαν από το υπουργείο Εργασίας να βοηθήσουν «σε μια πανεθνική εκστρατεία για να απαλειφθεί το φαινόμενο της παραβατικότητας στις συντάξεις «μαϊμού»[…]. και πράγματι ανταποκρίθηκαν (σ.τ.σ. με το αζημίωτο) στο κάλεσμα αυτό”. Είπαν επίσης ότι οι πολίτες δεν θα επιβαρυνθούν υπονοώντας ότι το κόστος της πράξης θα επιστρέφεται από τα ταμεία (σε όσους έχουν το κουράγιο να περιμένουν ώρες στην ουρά) λες και τα έσοδα των ταμείων προέρχονται από εισφορές Γερμανών εργαζομένων

Ο κος Βρούτσης θα μπορούσε σε πρώτη φάση να υποχρεώσει τα αρμόδια ληξιαρχεία των δήμων (οι υπάλληλοι τους εργάζονται κατά μέσο όρο λίγες ώρες την ημέρα), η μηχανογράφηση των οποίων έχει καταπιεί εκατοντάδες εκατομμύρια Ευρώ από το ΕΣΠΑ, να συνδεθούν με το "Αριάδνη" και να εκδώσουν μέσω αυτού την όποια πράξη. Χωρίς κόστος και επιπλέον ταλαιπωρία για τον πολίτη (επίσκεψη στον Συμβολαιογράφο και στο ταμείο για την επιστροφή του ποσού). Σε δεύτερη φάση θα μπορούσε το κράτος να αναθέσει σε μία εξειδικευμένη εταιρεία (όπως η Αγγλική Autonomy) την κατάρτιση ενός ενιαίου μητρώου (registry) όλων των πολιτών το οποίο θα συγχρονίζεται αυτόματα με όλα τα επιμέρους επίσημα αρχεία (ασφαλιστικά ταμεία, ταυτότητες, διαβατήρια, κτηματολόγιο, διπλώματα οδήγησης, εφορία κλπ). Κάτι τέτοιο θα οδηγούσε στην εξοικονόμηση εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ με ελάχιστο κόστος και πολύ γρήγορα π.χ. σε πρώτη φάση με την αγοράς υπηρεσίας αντί της αγοράς λογισμικού & εξοπλισμού). Αλλά το ελληνικό κράτος αναθέτει σε τρίτους (outsourcing) αυτά που δεν πρέπει, όπως θέλει να κάνει ο κος Βρούτσης με τη συντεχνία των συμβολαιογράφων και κάνει εσωτερικά αυτά που πρέπει να κάνει outsourcing όπως συνέβη με την ηλεκτρονική συνταγογράφηση.

Αλλά βλέπετε οι συμβολαιογράφοι έχουν την «Μεγάλη Σφραγίδα του Κράτους». Ακόμη και εάν το κράτος αυτό είναι μικρό και αποτυχημένο η Σφραγίδα, όπως και η ανοησία των πολιτικών, παραμένει Μεγάλη.

Κι όμως, οι προτάσεις της τρόικας για την αγορά εργασίας είναι εξαιρετικές

«Σήμερα δεν είναι αναγκαίο να ανοίξουν νέα κεφάλαια στις εργασιακές σχέσεις προτού ολοκληρωθεί η εφαρμογή των πρόσφατων αλλαγών και αποτιμηθούν τα αποτελέσματά τους στην αγορά εργασίας», δήλωσαν ανώτερα στελέχη του υπουργείου Εργασίας, σχολιάζοντας δημοσιεύματα, για νέες απαιτήσεις της τρόικας. Οι εν λόγω «απαιτήσεις» δεν ήταν στην πραγματικότητα παρά προφανείς διαπιστώσεις-προτάσεις για την αποκατάσταση της λειτουργίας της αγοράς εργασίας με στόχο τη μείωση της ανεργίας και την αύξηση της ανταγωνιστικότητας. Είχαν σταλεί με μορφή e-mail στο υπουργείο από το οποίο και πιθανότατα διέρρευσαν. Οι προτάσεις αυτές αντιμετωπίστηκαν με τη συνήθη υστερία που διακρίνει τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης στη χώρα μας χαρακτηριζόμενες ως «μέτρα φωτιά», «εργασιακός μεσαίωνας» και με λοιπά αντίστοιχα κλισέ.

Τι ζήτησε εμμέσως η τρόικα:

1) Τη θέσπιση ενός και μόνον βασικού μισθού, καθοριζόμενου διοικητικά, πάνω από τον οποίο θα διαμορφώνονται ελεύθερα οι αποδοχές με βάση τους κανόνες της προσφοράς και της ζήτησης. Πρακτικώς, δηλαδή, να συνδέεται η αμοιβή με την παραγωγικότητα και να αρθούν τα εμπόδια εισόδου στην εργασία για τους, κυρίως νέους σε ηλικία, ανέργους. Με την ανεργία να κινείται προς το δυσθεώρητο 25% και με πλέον των μισών νέων εκτός της αγοράς εργασίας, πρώτο μέλημα του υπουργείου Εργασίας θα έπρεπε να είναι οι άνεργοι και όχι όσοι, λόγω θεσμικού πλαισίου, αμείβονται σήμερα περισσότερο απ’ όσο παράγουν, λειτουργώντας εις βάρος των υπολοίπων.

2) Τη μείωση των μη ανταποδοτικών μισθολογικών εισφορών κατά 5%, ποσοστό που αντιστοιχεί στον ΛΑΕΚ (Λογαριασμός για την Απασχόληση και την Επαγγελματική Κατάρτιση), το (παρανοϊκό) επίδομα στράτευσης, την Εργατική Εστία, τον λογαριασμό αφερεγγυότητας εργοδότη και την Εργατική Κατοικία. Με εξαίρεση, σε κάποιο βαθμό, την τελευταία, πρόκειται για ποσά που διατίθενται για άσχετους σκοπούς (μέρος τους τρέφει συνδικαλιστές) καταρρακώνοντας την ανταγωνιστικότητα και υφαρπάζοντας, τελικώς, ένα μέρος των απολαβών των εργαζομένων.

3) Τη μείωση της αντιπαραγωγικής γραφειοκρατίας του Σώματος Επιθεώρησης Εργασίας, η οποία στην πράξη ταλαιπωρεί μόνο τους συνεπείς και την αξιοποίηση της ψηφιακής τεχνολογίας. Γενικότερα προτείνει την εκπόνηση ενός στρατηγικού σχεδίου μεταρρύθμισης του Σώματος μετά από ανεξάρτητη εκτίμηση της αποτελεσματικότητάς του.

4) Τη μείωση των υπέρογκων αποζημιώσεων απόλυσης στα επίπεδα άλλων χωρών της Ε.Ε. Σήμερα η αδυναμία καταβολής των αποζημιώσεων βυθίζει τις εταιρείες αύτανδρες, με αποτέλεσμα τελικά να χάνονται πολύ περισσότερες θέσεις εργασίας. Ταυτόχρονα, η άθλια διαφοροποίηση στο ύψος της αποζημίωσης μεταξύ υπαλλήλων και εργατών, που μπορεί να είναι έως και έξι φορές μικρότερη, παραμένει, παρά το ότι η ίδια η τρόικα είχε ζητήσει την εξίσωσή της στο πρώτο Μνημόνιο.

5) Την ευελιξία στα ωράρια εργασίας. Αυτή η απαίτηση παρουσιάστηκε από τον Τύπο ως καθολική επιστροφή σε εξαήμερη εργασία. Στην πραγματικότητα, η τρόικα ζήτησε μεγαλύτερη ευελιξία στον προγραμματισμό των ωρών εργασίας, αφού οι σημερινοί περιορισμοί αυξάνουν τις απαιτήσεις σε προσωπικό και άρα το κόστος και τις τιμές των προϊόντων σε μία πολύ δύσκολη περίοδο.

Δεν νομίζω ότι σε τεχνοκρατικούς όρους υπάρχει κάποιος που μπορεί να στηρίξει με επιχειρήματα οποιαδήποτε αντίθεση στις πολύ καλά επεξεργασμένες προτάσεις της τρόικας. Η αγορά εργασίας στην Ελλάδα δεν λειτουργεί, αφού τα πάντα καθορίζονται από τον διάλογο-παρωδία των «κοινωνικών εταίρων» οι οποίοι ελάχιστα εκπροσωπούν ή ενδιαφέρονται για τα συμφέροντα των εργαζομένων και των εργοδοτών αντίστοιχα. Για τους άνεργους, βέβαια, δεν ενδιαφέρονται ούτε καν προσχηματικά. Δεν είναι τυχαίο ότι οι ίδιοι οι «κοινωνικοί εταίροι» απολαμβάνουν, άμεσα ή έμμεσα, σημαντικά έσοδα από τον ΛΑΕΚ και την Εργατική Εστία, τα οποία δεν συνδέονται με τον αριθμό των πραγματικών μελών τους ή την ποιότητα των υπηρεσιών που παρέχουν. Υπάρχουν μελέτες διεθνώς που δείχνουν ότι όσο πιο δυσλειτουργική και αγκυλωμένη είναι η αγορά εργασίας σε περιόδους ύφεσης, τόσο αυξάνονται οι αρνητικές επιπτώσεις της τελευταίας. Εάν θέλουμε να λειτουργήσει, επιτέλους, ελεύθερα και αποτελεσματικά η αγορά εργασίας στη χώρα μας, ώστε να έχουμε ελπίδες εξόδου από την κρίση, τα μέτρα που περιλαμβάνει το επίμαχο e-mail της τρόικας είναι μία πολύ καλή αρχή.

* φιλοξενήθηκε ευγενώς στο φύλλο του Σαββάτου 29.9 της Καθημερινής

Στην Ελλάδα φωνάζουν τα παράσιτα (εν προκειμένω εναντίον των εργασιακών μέτρων της τρόικας)

«Σήμερα δεν είναι αναγκαίο να ανοίξουν νέα κεφάλαια στις εργασιακές σχέσεις προτού ολοκληρωθεί η εφαρμογή των πρόσφατων αλλαγών και αποτιμηθούν τα αποτελέσματά τους στην αγορά εργασίας», εκτιμούν ανώτερα στελέχη τού υπουργείου Εργασίας (ή σωστότερα του Υπουργείου Ανεργίας), σχολιάζοντας δημοσιεύματα, για νέες απαιτήσεις της Τρόικας.

Φαίνεται ότι τα στελέχη (sic) δεν πολυδιαβάζουν τις μηνιαίες ανακοινώσεις σχετικά με την απασχόληση της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής από τις οποίες προκύπτει ευχερώς ότι τα προηγούμενα μέτρα (που έχουν ήδη κλείσει επτάμηνο) δεν απέδωσαν. Ταυτόχρονα τα ΜΜΕ κραυγάζουν περί «μέτρων φωτιά», «εργασιακού μεσαίωνα» και λοιπών άναρθρων κλισέ με τα οποία δομείται η ενημέρωση σήμερα.

Τι ζήτησε συγκεκριμένα η τρόικα:

1) Την θέσπιση ενός και μόνο βασικού μισθού πάνω από τον οποίο θα διαμορφώνονται ελεύθερα οι αποδοχές με βάση τους κανόνες της προσφοράς και της ζήτησης. Πρακτικά δηλαδή να συνδέεται η αμοιβή με την παραγωγικότητα και να αρθούν τα εμπόδια εισόδου στην εργασία για τους, κυρίως νέους σε ηλικία, ανέργους. Τεχνοκρατικά αυτό λέγεται άμβλυνση του, ιδιαίτερα καταστροφικού σε εποχές ύφεσης, insider/outsider model.

2) Τη μείωση των μή-εργοδοτικών εισφορών κατά 5% ποσό που αντιστοιχεί στο ΛΑΕΚ, το επίδομα στράτευσης, την Εργατική Εστία και την Εργατική Κατοικία. Με εξαίρεση, σε κάποιο βαθμό, την τελευταία πρόκειται για ποσά που τρέφουν παράσιτα (κυρίως συνδικαλιστές) και τα οποία διατίθενται λίαν αδιαφανώς ή για άσχετους σκοπούς.

3) Τη μείωση της απίθανης γραφειοκρατίας της Επιθεώρησης Εργασίας η οποία ταλαιπωρεί τους συνεπείς και μειώνει την ανταγωνιστικότητα.

4) Τη μείωση των υπέρογκων αποζημιώσεων η αδυναμία καταβολής των οποίων βυθίζει τις εταιρείες αύτανδρες με αποτέλεσμα τελικά να χάνονται πολύ περισσότερες θέσεις εργασίας. Σημειωτέον ότι αυτό αποτελούσε όρο του πρώτου μνημονίου ο οποίος δεν εφαρμόστηκε (αντ’αυτού ο Λοβέρδος έκανε μια ήσσονος σημασίας παρέμβαση στον χρόνο προειδοποίησης).

5) Την ευελιξία στα ωράρια εργασίας. Ευελιξία= ανταγωνιστικότητα= μικρότερη ανεργία = μεγαλύτερη ευημερία.

6) Ανεξάρτητη εκτίμηση της αποτελεσματικότητας του Σώματος Επιθεώρησης Εργασίας.

Δε νομίζω ότι σε τεχνοκρατικούς όρους υπάρχει κάποιος που μπορεί να στηρίξει με επιχειρήματα την οποιαδήποτε αντίθεση στις εξαιρετικές προτάσεις της τρόικας. Εάν οι άνεργοι είχαν φωνή θα τις είχαν κάνει λάβαρο και θα είχαν κατέβει στο Σύνταγμα.

Να χτιστεί τώρα ένα Four Seasons για τους συνοριοφύλακες στο Διδυμότειχο

H σημερινή (4.8.2012) «Καθημερινή» γράφει “Τετρακόσιοι περίπου αστυνομικοί, που αποσπάστηκαν στον Έβρο για την ενίσχυση της συνοριακής φύλαξης, αρνούνται να διανυκτερεύσουν στις εγκαταστάσεις της Σχολής Αστυφυλάκων Διδυμοτείχου, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τις συνθήκες διαμονής.”

Διαβάζοντάς το θυμήθηκα τον Ελληνο-Ιρλανδό συγγραφέα Λευκάδιο Hearn που έγραφε στο βιβλίο του “Ιαπωνία, μία απόπειρα ερμηνείας” τα ακόλουθα: “Όταν είχαν καθορισθεί οι μισθοί [των αξιωματικών] είκοσι χρόνια πριν [εννοεί σε σχέση με το 1904] τα ενοίκια των σπιτιών ήταν φθηνά: ένα καλό σπίτι σε οποιοδήποτε σημείο του Τόκιο ενοικιαζόταν προς 3-4 γιεν μηνιαίως. Σημερα στο Τόκιο ένας αξιωματικός δεν μπορεί να νοικιάσει ούτε ένα πολύ μικρό σπίτι με λιγότερο από 19 ή 20 γιέν και οι τιμές των τροφίμων έχουν τριπλασιαστεί. Ωστόσο υπήρξαν ελάχιστα παράπονα. Οι αξιωματικοί που ο μισθός τους δεν τους επιτρέπει πιά να νοικιάζουν σπίτι μένουν σε ενοικιαζόμενα δωμάτια όπου μπορούν. Πολλοί εξ αυτών υποφέρουν αλλά όλοι είναι υπερήφανοι για το προνόμιο να υπηρετούν [την πατρίδα] και κανείς τους δεν σκέπτεται να παραιτηθεί”.

Οι προσληφθέντες κυρίως με ρουσφέτι συνοριοφύλακες που φυλούσαν τα σύνορα στο κέντρο της Αθήνας παραπονούνται για τις “συνθήκες διαμονής στη σχολή αστυφυλάκων”. Όταν υπηρέτησα στο Ναυτικό οι συνθήκες διαμονής απείχαν από αυτές που προσφέρει η «Μεγάλη Βρεταννία» ενώ ο μηνιαίος μισθός μου ήταν λιγότερο από τρία (3) ευρώ. Προσωπικά είχα (και έχω) σοβαρές ενστάσεις για την στρατιωτική θητεία και την οργάνωση των Ενόπλων Δυνάμεων γενικά (απορώ πως η τρόικα δεν έχει πάρει ακόμη χαμπάρι πόσες δεκάδες χιλιάδες άχρηστοι μόνιμοι πολιτικοί υπάλληλοι (ΜΠΥ/ΣΕΙΔ) «εργάζονται» στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας). Ωστόσο ούτε οι κληρούχες μου ούτε εγώ παραπονεθήκαμε.

Είναι καιρός όμως να παραπονεθούμε για την κτηνώδη φορολογία η οποία καταλήγει στο να συντηρεί κακομαθημένους συμπολίτες μας που προσλήφθηκαν με ρουσφέτι και ως εκ τούτου δεν αντιλαμβάνονται στο ελάχιστο την έννοια του καθήκοντος. Ενδεχομένως, στατιστικά, οι άνθρωποι που δεν έχουν την αίσθηση του καθήκοντος να είναι περισσότεροι από όσους την έχουν. Δεν είναι όμως σε καμία περίπτωση κατάλληλοι να υπηρετούν σε ορισμένες κατηγορίες θέσεων (αστυνομία, ένοπλες δυνάμεις, δικαστικό σώμα, εκπαίδευση). Η καταλληλότητα όμως, και το ρουσφέτι δεν συμβαδίζουν.

*  φιλοξενήθηκε ευγενώς στη στήλη "Γράμματα Αναγνωστών" στην Καθημερινή της 2.9.2012

Επιτέλους ας σταματήσει η ανόητη σύγκριση Ισλανδίας - Ελλάδας

Η σύγκριση μεταξύ Ελλάδος και Ισλανδίας που κυκλοφορεί σε διάφορα blogs είναι αδόκιμη (για να μην πω εντελώς ανόητη).

Η Ελλάδα είναι εντός της Ε.Ε. και της Ευρωζώνης, 30πλάσια σε μέγεθος και πληθυσμό  από την Ισλανδία και με σοβαρότατα δομικά προβλήματα τόσο σε επίπεδο οικονομίας όσο παιδείας και κοινωνίας. Η Ισλανδία είναι μια μικρή μεν αλλά υγιής οικονομία με μεγάλες εξαγωγές ως ποσοστό του ΑΕΠ  (56%), τουρισμό, φθηνή ενέργεια και εμπορικό πλεόνασμα.

Κοινωνικά (και γονιδιακά) είναι απολύτως ομοιογενής και δεν έχει διαφθορά (π.χ. φοροδιαφυγή, Τσοχατζόπουλους, πελατειακό σύστημα, ΔΕΚΟ). Το πρόβλημα της Ισλανδίας αφορούσε την γιγάντωση του τραπεζικού τομέα στο εξωτερικό με απάτες τύπου Ponzi (αεροπλανάκι) και θύματα κυρίως Βρετανούς και Ολλανδούς καταθέτες οι οποίοι αποζημιώθηκαν ως ένα βαθμό από τα κράτη τους.

Στη συνέχεια η Αγγλία και η Ολλανδία ζήτησαν από τους Ισλανδούς φορολογούμενους να πληρώσουν τα σπασμένα της απάτης των τραπεζών τους στηριζόμενες κυρίως στην ισχύ τους και στον εκβιασμό μέσω του ΔΝΤ αφού η νομική βάση διεκδίκησης ήταν σαθρότατη εάν όχι ανύπαρκτη (στηριζόταν σε ένα σύμφωνο Ισλανδίας-ΕΕ βάσει του οποίου η πρώτη έπρεπε να ιδρύσει ταμείο προστασίας καταθέσεων).

Η Ισλανδία βρήκε χρήματα από την Ρωσία και αρνήθηκε (σωστά) να πληρώσει. Χωρίς να χρειαστεί τελικά να δανειστεί όλο το ποσό από την Ρωσία και με τη στήριξη των Σκανδιναβών, οι Ευρωπαίοι και το ΔΝΤ δέχθηκαν να τελικά να τη χρηματοδοτήσουν.  Η μικρή και υγιής της οικονομία άντεξε αλλά πρακτικά έχασε την εμπιστοσύνη στο νόμισμά της, το οποίο υποτιμήθηκε σημαντικά.

Η Ελλάδα δεν έχει ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ με την Ισλανδία ως παράδειγμα αφού

- Έχει ένα ιδιαίτερα διεφθαρμένο, υπερτροφικό και αναποτελεσματικό κράτος το οποίο αποτελεί το μεγαλύτερο εμπόδιο στην ανάπτυξη συνθλίβοντας τον παραγωγικό ιδιωτικό τομέα.

- Η δικαιοσύνη στη χώρα μας έχει πρακτικά καταρρεύσει

- Η Ισλανδία δεν έχει το μεταναστευτικό ζήτημα της Ελλάδος με ότι αυτό συνεπάγεται στην οικονομία.

- Η Ισλανδία δεν δαπανά τεράστια ποσά για την άμυνά της

- Η Ισλανδία εξάγει το 56% του ΑΕΠ της και η Ελλάδα το 20%!. Τα νούμερα συμπεριλαμβάνουν και υπηρεσίες.

- Η Ισλανδία έχει ιστορικά εμπορικό πλεόνασμα και η Ελλάδα έλλειμμα. Πριν την κρίση είχε πλεονασματικό προϋπολογισμό.

- Η Ισλανδία έχει πάμφθηνη γεωθερμική ενέργεια

- Η Ισλανδία είχε το δικό της νόμισμα. Η μετάβαση στην δραχμή (ή κάτι άλλο) θα ήταν καταστροφική (βλ. την οικονομετρική ανάλυση του Παύλου Μυλωνά της ΕΤΕ)

- Η Ισλανδία βρήκε τη Ρωσία πρόθυμη να της δανείσει 4 δις με αποτέλεσμα να "σπάσει" ο εκβιασμός της Αγγλίας και της Ολλανδίας. Οι άμεσες ανάγκες της όταν ξέσπασε η κρίση ήταν 600 εκ. Ευρώ. Η Ελλάδα έχει δανειστεί περισσότερα από 250 δις συμπεριλαμβανομένου του EFSF, του Ευρωσυστήματος και του ELA. Δεν υπάρχει κανείς πλην της τρόικα (π.χ. Κίνα, Ρωσία, εξωγήινοι) που να έχει τέτοιο χρήμα και να θέλει να μας το δανείσει.

Η Ισλανδία είχε δίκιο να αντισταθεί στον άθλιο εκβιασμό της Αγγλίας και της Ολλανδίας. Η Ελλάδα δεν εκβιάστηκε από κανέναν ενώ τώρα ο Τσίπρας εκβιάζει. Η Ισλανδία ηθικά είχε δίκιο και εμείς άδικο γιατί από το 2001 τρώγαμε τα λεφτά (που όντως μας δάνειζαν ανοήτως) των φορολογουμένων του βορρά.

Η Ελλάδα, εάν η τρόικα "τραβήξει τον αναπνευστήρα" θα υποστεί καταστροφή την οποία μπορείτε να διαβάσετε λεπτομερώς στην έκθεση της Εθνικής. Για όσους βιαστούν να μιλήσουν περί τρομοκρατίας και καταστροφολογίας οι συναρτήσεις και το οικονομετρικό μοντέλο παρουσιάζονται αναλυτικά στο τέλος. Μέχρι τώρα, πέρα από άναρθρες κραυγές και τις συνήθεις στη χώρα μας θεωρίες συνωμοσίας, δεν είδα κανέναν να αμφισβητεί με επιστημονικά επιχειρήματα το μοντέλο ή τους υπολογισμούς του.

Το να ψηφίσετε αντιμνημονιακά αντιστοιχεί με το να επιθυμεί κάποιος που είναι στην εντατική να κλείσουν τα μηχανήματα. Εάν είναι εγκεφαλικά νεκρός έχει νόημα και λέγεται ευθανασία. Το λυπηρό είναι ότι πολλοί, ο εγκέφαλος των οποίων φαίνεται να παρουσιάζει δραστηριότητα, θέλουν να αυτοκτονήσουν αρνούμενοι την πάμφθηνη οικονομική βοήθεια αλλά και τις σωστότατες μεταρρυθμιστικές προβλέψεις του δεύτερου μνημονίου, τις οποίες είμαι βέβαιος ότι ελάχιστοι έχουν διαβάσει.

Όσοι ενδιαφέρονται για το ιστορικό μπορούν να επισκεφθούν την wikipedia:
http://en.wikipedia.org/wiki/2008–2012_Icelandic_financial_crisis

Βρήκα αυτή τη βίδα. Μπορείτε να μου βρείτε ένα αυτοκίνητο που να ταιριάζει;

Με κίνδυνο να λοιδωρηθώ από τον ανεγκέφαλο “αντιμνημονιακό” όχλο πιστεύω ότι εάν ήμουν δικαστής και μια μέρα η τρόικα σάπιζε στο ξύλο μερικούς (νυν & τέως) υπουργούς και υπηρεσιακούς παράγοντες θα την αθώωνα πανηγυρικά και θα εξέφραζα τα συγχαρητήριά μου για την πράξη της αυτή.

Να ένα παράδειγμα του τι τραβάνε οι κακόμοιροι οι ξένοι από το άθλιο ελληνικό κράτος: Μετά από σκληρές διαπραγματεύσεις συμφωνούν με την ελληνική κυβέρνηση να κλείσουν οι μη απαραίτητοι οργανισμοί μεταξύ αυτών (ορθώς) και ο ΕΟΜΜΕΧ.  Ο προφανής λόγος για το κλείσιμο είναι η εξοικονόμηση πόρων ώστε να μην χρειαστεί να μπουν άλλοι φόροι δεδομένου ότι και οι υφιστάμενοι έχουν συνθλίψει τον παραγωγικό ιστό της χώρας. Η εξοικονόμηση πόρων προφανώς προκύπτει από την μείωση του κόστους λειτουργίας εν προκειμένω του ΕΟΜΜΕΧ, κόστος που προφανώς αφορά κυρίως αποδοχές προσωπικού.

Αλλά οι κουτόφραγκοι αν και έχουν περάσει δύο χρόνια δεν έχουν καταλάβει ακόμη τις απεριόριστες δυνατότητες του ελληνικού δαιμονίου, ειδικά όταν πληρώνει άλλος. Έτσι το δαιμόνιο ναι μεν έκλεισε τον ΕΟΜΜΕΧ αλλά μοίρασε, ή καλύτερα «βόλεψε» τους υπαλλήλους του εδώ και εκεί. Ένας εξ αυτών, οδηγός στην ειδικότητα, κατέληξε σε ένα Επιμελητήριο. Παρενθετικώς οι πόροι των επιλεμητηρίων προέρχονται, με το στανιό, από τις επιχειρήσεις οι οποίες είναι αναγκασμένες να πληρώνουν ετήσια συνδρομή, κόστος το οποίο προφανώς μετακυλίουν στον καταναλωτή.

Το εν λόγω όμως Επιμελητήριο προσέλαβε μεν το απολωλός πρόβατο του ΕΟΜΜΕΧ αλλά έλα που δεν διέθετε όχημα, γεγονός που προκάλεσε μέγα προβληματισμό. Ο οποίος, ελληνικό δαιμόνιο και λεφτά άλλων γαρ, ελύθη με απίστευτη ταχύτητα. Η Διοικούσα Επιτροπή του Επιμελητηρίου αποφάσισε να αγοράσει αυτοκίνητο!

Επειδή si fueris Romae, Romano vivito more, πιστεύω ότι η τρόικα, εάν δεν τη διώξει ο Τσίπρας και φέρει την τσιπρ(ι)ακή λίρα στη θέση του Ευρώ, πρέπει να αναζητήσει λύση στην αρχαία μυθολογία και συγκεκριμένα στον μύθο της λερναίας Ύδρας. Όταν θέλει να κλείσει έναν οργανισμό να αναθέτει σε έμπιστο τρίτο  (π.χ. δικηγορικό γραφείο, ελεγκτική εταιρεία) το κλείσιμό του και να παρακολουθεί εάν όσοι φύγουν από την μπροστινή πόρτα ξαναμπούν από το παράθυρο σε άλλο κτίριο του διεφθαρμένου, σπάταλου και αναποτελεσματικού κράτους που μας έχει γονατίσει. Το οποίο θέλει επειγόντως γενικευμένο καυτηριασμό για να σταματήσει να μας τσουρουφλίζει καθημερινά.

Το PSI επέτυχε. Ο ασθενής απόθανε

Η επιτυχής ολοκλήρωση του PSI παρά τους σοβαρούς αστερίσκους (συμπεριφορά ορισμένων ταμείων, απομείωση της αξίας των ομολόγων που κατείχαν μικροεπενδυτές και εταιρείες που τα είχαν λάβει ως πληρωμή κλπ) αποτελεί μετά βεβαιότητος ένα θετικό γεγονός. Όπως βέβαιο είναι ότι δύσκολα θα είχε γίνει π.χ. με τον θλιβερό κύριο Πετσάλνικο ή κάποιον άλλον από τους λούμπεν πολιτικούς μας, στη θέση του πρωθυπουργού. Μία τυχόν αποτυχία θα πυροδοτούσε ανεξέλεγκτες καταστάσεις αφού ούτε η Ιταλία, ούτε η Ισπανία έχουν διαφύγει ακόμη τον κίνδυνο. Ωστόσο, οι δύο αυτές χώρες και κυρίως η Ιταλία καταβάλουν, σε πλήρη αντίθεση με εμάς, συντονισμένες, οργανωμένες και σοβαρές προσπάθειες για να νοικοκυρέψουν τα του οίκου τους. Όταν αποφασίστηκε το δεύτερο σχέδιο διάσωσης της Ελλάδος τον περασμένο Οκτώβριο ήταν πολύ πιο κοντά στην πραγματικότητα σε σχέση με το πρώτο μνημόνιο, την αποτυχία και του σχεδιασμού του οποίου εμμέσως παραδεχόταν (η αποτυχία βεβαίως είχε να κάνει κυρίως με την μη υλοποίηση των μεταρρυθμίσεων που προέβλεπε). Το μέγα ερώτημα είναι το κατά πόσον αρκεί σήμερα για να μας σώσει. Η απόφαση ελήφθη τον Οκτώβριο, δύο μήνες μετά το απονενοημένο του Βαγγέλη (ο άνθρωπος δεν είναι από καμία πλευρά «Ευάγγελος», περισσότερο στον «Βαγγέλα» φέρνει) Βενιζέλου με την τρόικα που αποσταθεροποίησε εντελώς την οικονομία και δυσχέρανε τη θέση μας με γεωμετρική πρόοδο. Τότε η απόφαση (του PSI, όχι η εγκληματική ανοησία του Βαγγέλα) ήταν όντως γενναία και ενδεχομένως επαρκής εάν έκτοτε τα πράγματα δεν είχαν εκτροχιασθεί εντελώς.


Χθες η ΕΛΣΤΑΤ αναθεώρησε επί τα χείρω τα στοιχεία για το δ΄τρίμηνο 2011 και προβλέπει μείωση του ΑΕΠ κατά 7,5%, έναντι του 7%, της αρχικής εκτίμησης. Η συνολική ετήσια ύφεση διαμορφώθηκε μια ανάσα πριν από το εφιαλτικό 7%. Με βάση τα στοιχεία για την εκτέλεση του προϋπολογισμού για τον Ιανουάριο του 2012 οι εισπράξεις από ΦΠΑ εξαιρουμένων των πετρελαιοειδών και του καπνού, που αφορούν κυρίως τις πωλήσεις Δεκεμβρίου και για τις μικρότερες εταιρείες του τελευταίου τριμήνου του προηγούμενου έτους, ήταν φέτος 1.496 δις ευρώ έναντι 1.953 δις ευρώ πέρσι, δηλαδή συνολικά μειωμένες κατά 23,4%! Η ανεργία έφθασε το 21% χωρίς να περιλαμβάνει τους νέους που δεν έχουν προσληφθεί και απολυθεί ποτέ, τους εργαζόμενους που δεν έχουν απολυθεί μεν αλλά δεν πληρώνονται, τις δεκάδες χιλιάδες περιπτώσεις στις οποίες έχουν μειωθεί οι ημέρες και ώρες απασχόλησης αλλά και τους επίσης δεκάδες χιλιάδες κληρωτούς που υπηρετούν στις Ένοπλες Δυνάμεις και αποσύρονται τεχνητά από την αγορά εργασίας για ένα έτος. Οι εξαγωγές εμφανίζουν κατά το τελευταίο τρίμηνο σημαντική κόπωση τόσο εξ αιτίας της έλλειψης εμπιστοσύνης των πελατών όσο και του γεγονότος ότι ο προαναφερθείς Βαγγέλας δεν επιστρέφει τα οφειλόμενα από ΦΠΑ ποσά στις εξαγωγικές επιχειρήσεις οι οποίες ασφυκτιούν από πλευράς ρευστότητος. Οι κρατήσεις τουριστών εμφανίζονται σημαντικά μειωμένες σε μεγάλο βαθμό χάρη και στις άοκνες προσπάθειες του ΠΑΜΕ και της παλαβής αριστεράς να ζήσει κάθε τουρίστας τέτοιο μύθο στην Ελλάδα που να μην θέλει να ξαναγυρίσει ποτέ.


Την ίδια στιγμή οι οριζόντιες περικοπές και η αποσυνδεδεμένη κατά το πλείστον από το εισόδημα φορολογία σπρώχνουν όλο και βαθύτερα την οικονομία σε ύφεση ενώ ταυτόχρονα στερούν σε πολίτες και επιχειρήσεις κάθε διέξοδο διαφυγής. Η παρανοϊκή φορολογία στα ακίνητα καθιστά αδύνατη την εκποίησή τους για κάλυψη υποχρεώσεων και τρεχουσών αναγκών και ταυτόχρονα καταβαραθρώνει την αξία τους. Η αθέτηση της υπογραφής της κυβέρνησης στο θέμα των απολύσεων (το πρώτο μνημόνιο προέβλεπε την εξίσωσή των αποζημιώσεων υπαλλήλων και εργατών) καθιστά δύσκολη έως αδύνατη την προσαρμογή των επιχειρήσεων στα νέα επίπεδα ζήτησης με αποτέλεσμα σε πολλές περιπτώσεις να καταλήγουν αύτανδρες. Η άκριτη οριζόντια περικοπή στις αποδοχές τόσο αυτών που δούλευαν όσο και αυτών που μας δούλευαν, αντί της απόλυσης των τελευταίων έχει φέρει τη χώρα στα τελευταία της. Χωρίς χειρουργικά στοχευμένες επεμβάσεις και σαρωτικές μεταρρυθμίσεις η προσωρινή αιμοδυναμική σταθεροποίηση που μας προσφέρει το PSI θα πάει χαμένη. Αλλά ποιος θα τις κάνει;  Ο Κουτρουμάνης που «έκλεισε» την Εργατική Εστία και Κατοικία μετατάσσοντας το σύνολο των υπαλλήλων τους στον ΟΑΕΔ και διατηρώντας την επιβάρυνση; H Διαμαντοπούλου που έκανε την μοναδική σοβαρή μεταρρύθμιση και έφυγε αφήνοντάς την στο στόμα του λύκου; Ο Χρυσοχοϊδης που δήλωνε στις αρχές του 2011 στο Reuters ότι θα έχουμε ανάπτυξη το τρίτο τρίμηνο του ίδιου χρόνου χωρίς να κάνει απολύτως τίποτα γι'αυτό ως αρμόδιος Υπουργός;


Ο ασθενής απόθανε. Φοβάμαι ότι αυτό το ξέρουν και οι ξένοι οι οποίοι μας διατηρούν οριακά στη ζωή μέχρι να μην κινδυνεύουν και αυτοί από τον θάνατό μας.

Πατερναλιστικός και προσβλητικός για τον εργαζόμενο ο 13ος και 14ος μισθός

Οι κοινωνικοί συνεταίροι, που εκπροσωπούν κυρίως τις τσέπες τους και τις φιλοδοξίες τους, διαμαρτυρόμενοι για τις απαιτήσεις της τρόικας έχουν ξεπεράσει στο θέατρο ακόμη και τις επαγγελματίες μοιρολογήστρες της Μάνης. Χωρίς κανείς να σκεφθεί ο 13ος και ο 14ος μισθός προσβάλουν βάναυσα την νοημοσύνη των εργαζομένων. Όταν θεσπίστηκαν το κράτος πατερούλης στηρίχθηκε στην παραδοχή ότι οι εργαζόμενοι είναι αρκούντως ανώριμοι και τους εξασφάλιζε την καταβολή μέρους της αμοιβής ώστε να “κάνουν Πάσχα”, να “κάνουν διακοπές” και να “κάνουν Χριστούγεννα”. Μ’ άλλα λόγια θεωρούσε τον εργαζόμενο ανίκανο να προγραμματίσει τις δαπάνες τους και να κάνει όλα τα παραπάνω εάν τα αντίστοιχα ποσά καταβάλλοντο μαζί με το μηνιαίο μισθό και όχι τρεις φορές το χρόνο. Η συγκεκριμένη πρακτική εξυπηρετεί και την κοροϊδία των κοινωνικών συνεταίρων οι οποίοι χρησιμοποιούν τον τεχνητά μειωμένο “μηνιαίο” μισθό ο οποίος πρέπει να πολλαπλασιαστεί με 14/12 για να προκύψει η πραγματική αμοιβή του εργαζόμενου. ‘Οπως θαυμάσια έγραψε ο Πάσχος Μανδραβέλης στην Καθημερινή (2.2.2012 Γύρω Γύρω όλοι και στη μέση το κράτος) “..από τη στιγμή που οι εργοδότες θέλουν να δώσουν αυτά που οι εργαζόμενοι θέλουν να πάρουν, γιατί υπάρχει ο φόβος της κυβέρνησης, της τρόικας, διαβόλων και τριβόλων σε μια σχέση συναινούντων ενηλίκων; Κι αν οι εργοδότες θέλουν να δώσουν τα λεφτά, ποιος θα τους εμποδίσει;”. Το κλειδί είναι ότι μια σχέση εξαρτημένης εργασίας είναι μια σχέση συναινούντων ενηλίκων. Κανείς εργοδότης δεν θα δίνει περισσότερα εάν μπορεί να βρεί φθηνότερο και κανείς εργαζόμενος δεν θα κάτσει σε έναν εργοδότη εάν κάποιος άλλος του δίνει περισσότερα. Στις περιπτώσεις που βρεθεί κοινός τόπος συνάπτουν μια σύμβαση και ο ένας προσφέρει την εργασία του σε αντάλλαγμα με τα χρήματα του άλλου. ‘Οταν ρώτησαν τον Πατριάρχη ποια είναι η θέση της Ορδοθόξου εκκλησίας για την αντισύλληψη φέρεται να απάντησε “δεν μπορώ να σας πω ποια είναι η θέση της, αλλά μπορώ μετά βεβαιότητος να σας πω ότι η θέση της Ορθοδόξου εκκλησίας δεν είναι στην κρεβατοκάμαρα των πιστών. Έξω λοιπόν το κράτος και οι φαύλοι κοινωνικοί συνεταίροι από το κρεβάτι μας.
--

Η ευεργετική παρουσία της τρόικας

Μπορεί η Αυτού Εξοχότης ο Υπουργός Ανταγωνιστικότητας etc κος Χρυσοχοϊδης να μην πολυδιαβάζει αλλά εγώ διάβασα, με αφάνταστη ανακούφιση, τα ακόλουθα μέτρα τα οποία θέτει, μεταξύ άλλων, ως όρους η τρόικα για να πέσει το χρήμα. Επειδή οι άνθρωποι συνειδητοποίησαν, κάπως αργά, ότι οι Έλληνες Υπουργοί δεν διαβάζουν ότι υπογράφουν, αυτή τη φορά τα διατύπωσαν όσο πιο συγκεκριμένα γίνεται (η πρακτική αυτή λέγεται micromanagement). Οι πληροφορίες θέλουν μάλιστα την τρόικα να απαιτεί μονογραφή του Χρυσοχοϊδη σε κάθε όρο παρά το γεγονός ότι η τόσο λεπτομερής παράθεση αφεαυτή τον ακυρώνει και τον εξευτελίζει (όχι ότι δεν τα καταφέρνει καλά από μόνος του). Δεν φταίει όμως η τρόικα όταν ο μη επιμελής Υπουργός μας π.χ. δεν είχε το σθένος πέρσι να καταργήσει την άχρηστη υποχρεωτική δημοσίευση των ισολογισμών.

Η τρόικα ζητά λοιπόν τα ακόλουθα προφανή μέτρα τα οποία είχαμε μάλιστα παρουσιάσει, μαζί με άλλα, στην κα Κατσέλη στο Σύνδεσμο Ετοίμων Ενδυμάτων το 2009, πολύ πριν εκλεγεί το ΠΑΣΟΚ:

–Κατάργηση της υποχρεωτικής εγγραφής στο Μητρώο Εξαγωγέων και απλοποίηση εξαγωγικών διαδικασιών.

–Κατάργηση της υποχρεωτικής δημοσίευσης ισολογισμών στις εφημερίδες για τις εταιρείες που έχουν δικό τους ιστότοπο και είναι εγγεγραμμένες στο Γενικό Εμπορικό Μητρώο (μέχρι τέλους Μαρτίου).

–Κατάργηση της υποχρεωτικής εγγραφής εταιρειών στο Εμπορικό Επιμελητήριο.

Και οι τρεις ανωτέρω υποχρεώσεις είναι παρωχημένες, περιττές και κοστίζουν χρόνο και χρήμα στις επιχειρήσεις και άρα στην ανταγωνιστικότητα αγαπητέ κύριε Υπουργέ Ανταγωνιστικότητας. Το γεγονός ότι πρέπει να μας επιβάλλουν τα προφανή οι ξένοι είναι θλιβερή κατάντια. Καλύτερα όμως έτσι από τα μείνουμε η Αίγυπτος της Ευρώπης.--