Καλύτερα, αντί της ΕΡΤ, να είχε κλείσει η εφορία

Οι παλαιότεροι θυμούνται ίσως τα πρώτα βήματα αποκέντρωσης της «μηχανογράφησης», όπως λεγόταν τότε, των Τραπεζών. Κατά τη δεκαετία του '80 οι τράπεζες συνέδεσαν σταδιακά τα υποκαταστήματά τους με κεντρικό υπολογιστή καταργώντας ταυτόχρονα την χειρόγραφη τήρηση των λογαριασμών των πελατών, η οποία γινόταν τοπικά. Για τον λόγο αυτό,πριν τη σύνδεση, κάθε πελάτης μπορούσε να πραγματοποιεί άμεσα συναλλαγές αποκλειστικά στο κατάστημα όπου τηρείτο ο λογαριασμός του, ενώ το βιβλιάριο καταθέσεων αποτελούσε βασικό αποδεικτικό στοιχείο. Παρά το γεγονός ότι ο φοροεισπρακτικός μηχανισμός "μηχανογραφήθηκε" πολύ αργότερα, το Υπ.Οικ. ακολούθησε μια, εκ πρώτης όψεως ανεξήγητη, πρακτική. Επέλεξε να συνεχίσει την τοπική διαχείριση των μερίδων των φορολογουμένων, αυτοτελώς σε κάθε Δημόσια Οικονομική Υπηρεσία, απόφαση που εξηγείται μόνο ιδωμένη από την πλευρά του πελατειακού κράτους και της διαφθοράς. Ακόμη και σήμερα, περισσότερες από τρεις δεκαετίες μετά την online διασύνδεση των υποκαταστημάτων των Τραπεζών σε ενιαίο σύστημα και παρά την πίεση της τρόικας, η αντίστοιχη προσπάθεια δεν έχει ολοκληρωθεί στις εφορίες. Γενικώς ο φοροεισπρακτικός μηχανισμός συνεχίζει να λειτουργεί με ένα εξόχως αντιπαραγωγικό υβρίδιο χειρογράφων και ψηφιακών διαδικασιών, οι οποίες είναι σε μεγάλο βαθμό περιττές, απορροφούν τεράστιους πόρους σε, έστω μετρίου επιπέδου, ανθρώπινο δυναμικό και φέρνουν τους συναλλασσόμενους πολίτες σε απόγνωση. Μία απλή σύγκριση της εικόνας ενός υποκαταστήματος Τράπεζας και μίας Δ.Ο.Υ., η "δουλειά" των οποίων παρουσιάζει πολύ μεγάλες οργανωτικές και λειτουργικές ομοιότητες, θα πείσει και τον πιο δύσπιστο παρατηρητή για το βαθύτατο συστημικό πρόβλημα της εφορίας. Με τα ποσά τα οποία έχουν διατεθεί σε τεχνολογίες πληροφορικής κατά τις τελευταίες δύο δεκαετίες, η Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών (κατά το παρελθόν "Πληροφορικών") Συστημάτων θα έπρεπε να βρίσκεται τουλάχιστον στο ίδιο επίπεδο με τις αντίστοιχες υπηρεσίες άλλων χωρών μελών της Ευρωζώνης. Αντιθέτως σήμερα π.χ. χρειάζονται 3-4 ημέρες για να ενημερωθούν οι βάσεις δεδομένων του Taxis με τις πληρωμές που πραγματοποιούν πολίτες και επιχειρήσεις στις τράπεζες, μία διαδικασία η οποία θα έπρεπε γίνεται αυτόματα, σε πραγματικό χρόνο. Ακόμη και διασυνδεδεμένες Δ.Ο.Υ. επικοινωνούν μεταξύ τους με συστημένες επιστολές για διαδικασίες ”που δεν είναι ακόμη on-line”. Το Υπουργείο Οικονομικών, αντί να αντιμετωπίσει το πρόβλημα των core competencies, δηλαδή της βασικής ικανότητας του οργανισμού να εκτελέσει αποδοτικά το έργο του, αναπτύσσει αποσπασματικά, εισπρακτικής φύσεως εφαρμογές, όπως η κατάσχεση τραπεζικών λογαριασμών μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, όταν την ίδια στιγμή, το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο είναι άγνωστο ως μέσο εξυπηρέτησης του πολίτη από την εφορία. Προβληματικές, κακοσχεδιασμένες, δυσλειτουργικές και με μέτριο επίπεδο διαθεσιμότητας είναι και οι διαδικτυακές εφαρμογές, τις οποίες αρκεί κανείς να συγκρίνει με οποιοδήποτε σύστημα ηλεκτρονικής τραπεζικής για να διαπιστώσει την υστέρησή τους. Συνολικά, από πλευράς θεσμικού πλαισίου, οργάνωσης, συστημάτων, επιχειρησιακής κουλτούρας και επιπέδου στελέχωσης (η “ανυπέρβλητη ανικανότητα του μέσου υπαλλήλου να προσανατολίσει τη δραστηριότητά του σε απρόσωπες, γενικές, αφηρημένες αρχές” για να θυμηθούμε τον Κονδύλη) είναι αμφίβολο εάν το υφιστάμενο σύστημα επιδέχεται αναδιοργάνωσης. ‘Ισως θα ήταν καλύτερα, αντί της ΕΡΤ, ο “ξαφνικός θάνατος” και η επανασύσταση να γινόταν στο Υπουργείο Οικονομικών. Με στόχο έναν νέο οργανισμό που να λειτουργεί με βάσει της αρχές της ισότητας, της δικαιοσύνης, της εξυπηρέτησης του πολίτη, της καλής πίστης, των συναλλακτικών ηθών και της αποδοτικότητας.

Άριστα εκπαιδευμένοι, πρόθυμοι και αποτελεσματικοί τελωνειακοί

Κατά την πρόσφατη αποστολή-δειγματισμό του Greekfashion στο Ισραήλ χρειάστηκε, προφανώς, να περάσουμε τα δείγματα από τελωνειακό έλεγχο ώστε να μπορούν να επιστραφούν ατελώς. Η διαδικασία γίνεται με βάση το Carnet ATA δηλαδή το δελτίο προσωρινής εισόδου δειγμάτων το οποίο σφραγίζεται σε κάθε τελωνείο, εν προκειμένω το Ελληνικό και το Ισραηλινό, κατά την είσοδο και έξοδο. Φθάνουμε λοιπόν δέκα βιοτέχνες στο τελωνείο του αεροδρομίου και αντιμετωπίζουμε έναν συνδυασμό ενόχλησης και ασχετοσύνης. Αρχικώς ασχολείται ένας τελωνειακός (οι δύο άλλες κυρίες τα λέγανε στο γραφείο) ο οποίος μας ενημέρωσε ότι τελειώνει η βάρδια και θα έφευγε στις εννέα και τέταρτο σε κάθε περίπτωση. Ευτυχώς που ήρθε ένας νεώτερος σε ηλικία υπάλληλος ο οποίος κάτι ήξερε αλλά και αυτός δυσκολεύθηκε διότι τα τελωνεία έχουν προσφάτως μηχανογραφηθεί (θεωρητικά τουλάχιστον) και τα στελέχη αναρωτήθηκαν εάν το Carnet καταχωρείται στον υπολογιστή ή όχι. Τελικώς, μηχανογράφηση-ξεμηχανογράφηση, επιστρατεύθηκε το αθάνατο (στην Ελλάδα, στις άλλες χώρες δεν υπάρχει) τεφτέρι ενισχυμένο με τα απαραίτητα ζελοτέπ (sellotape) όπου τα καρνέ πήραν αριθμό και μετά από περίπου μία ώρα φορτώσαμε τις βαλίτσες συνοδεία μίας συμπαθούς τελώνισας. Η ίδια διαδικασία στο Ισραήλ διήρκεσε ακριβώς πέντε λεπτά ενώ απασχολήθηκε ένας μόνο τελωνειακός ο οποίος ήξερε απολύτως τη δουλειά του. Κατά την επιστροφή πέσαμε σε μία τελωνειακό η οποία ήξερε να κάνει έλεγχο αλλά δεν ήξερε να συμπληρώσει τα υπόλοιπα στοιχεία με αποτέλεσμα να αρχίσουν τα τηλέφωνα και να έρθει άλλος συνάδελφος ο οποίος γνώριζε τη διαδικασία. Η προσφορά μου να τους κάνω σεμινάρια δεν έγινε αποδεκτή. Όσο περίμενα δε έπεσε το μάτι μου σε σκισμένο κίτρινο χαρτάκι κολλημένο και αυτό με ζελοτέπ που έγραφε "όποιος συνάδελφος γνωρίζει Elenxis να καταχωρήσει τα αποτελέσματα των ελέγχων". Ο εσμός των νωθρών, ανεκπαίδευτων και υπεράριθμων τελωνειακών στοιχίζει εκατομμύρια ευρώ και επιβαρύνει εξ αιτίας του ΔΕΤΕ (δικαίωμα ειδικών τελωνειακών εργασιών) τις εξαγωγές και τους πολίτες μέσω του λογαριασμού της ΔΕΗ. Οι πρόσφατες δε αλλαγές θα μειώσουν ακόμη περισσότερο τις ανάγκες σε προσωπικό, χωρίς να κινδυνεύσουν τα έσοδα από δασμούς. Μήπως αντί για μπήζει φόρους σε κατάσταση αμόκ πρέπει να αρχίσει ο κύριος Υπουργός από το νοικοκύρεμα στα του οίκου του;

Ηλεκτρονική διακυβέρνηση "α λα Γκρέκα" (μίας κατευθύνσεως)

Πρόσφατη ρύθμιση επιτρέπει στην εφορία να προχωρεί σε κατασχέσεις εις χείρας τρίτων ειδοποιώντας τον οφειλέτη ή τον τρίτο με ένα απλό μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου αντί του εξώδικου που απαιτείται σήμερα. Χωρίς να μπαίνω στην συζήτηση του κατά πόσον οι πρακτικές αυτές δικαιολογούνται σε συνθήκες κραχ και με ένα φορολογικό σύστημα που στηρίζει τον υπολογισμό των φόρων κυρίως στην περιουσία και σε παράλογα “τεκμήρια”, είναι βέβαιο ότι η απόφαση αυτή αναβαθμίζει το e-mail ως νομικά ισχυρό μέσο επικοινωνίας.

Την ίδια στιγμή όμως που το Ελληνικό κράτος χαρακτηρίζει το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο εξίσου ισχυρό με ένα εξώδικο που κοινοποιείται με δικαστικό επιμελητή το ίδιο δεν δέχεται μηνύματα με αυτό τον τρόπο. Προ καιρού επιχείρησα να καταθέσω μία επείγουσα τροποποίηση προγράμματος εργασίας στο Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας και μου απάντησαν ότι μπορώ να την στείλω μόνο με fax υπό την προϋπόθεση ότι υπάλληλός μου θα προσκομίσει στην υπηρεσία την πρωτότυπη εντός 10 ημερών. Η εφορία ούτε δέχεται ούτε απαντά σε e-mail (πλην των καρφωμάτων στο ΣΔΟΕ). Παρά τα δισεκατομμύρια που έχουν σπαταληθεί στο Σύζευξις, το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο (και οι ηλεκτρονικές υπηρεσίες γενικά) δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί από τον πολίτη για να επικοινωνήσει με τη διοίκηση. Το ίδιο το site του πρωθυπουργού δεν αναφέρει πουθενά e-mail ούτε διαθέτει φόρμα επικοινωνίας.

Η Δημόσια διοίκηση βυθίζεται καθημερινά στην ανυποληψία και έχει χάσει πλέον εντελώς την αξιοπιστία της στα μάτια του πολίτη. Σε απλά ελληνικά το αντικοινωνικό κράτος δεν δικαιούται να ομιλεί περί της φοροδιαφυγής ως αντικοινωνικής συμπεριφοράς του πολίτη. Οι πρακτικές του μάλιστα θυμίζουν όλο και περισσότερο τους φοροεισπράκτορες του μεσαίωνα που έπαιρναν το βιος, βίαζαν τα παιδιά και έκαιγαν το σπίτι των «φορολογουμένων» της εποχής.

Τέλος στα επιμελητήρια-παράσιτα

Η τρόικα απαίτησε, σωστότατα, την κατάργηση των υποχρεωτικών εισφορών των επιχειρήσεων στα επιμελητήρια η οποία υλοποιήθηκε τον περασμένο Δεκέμβριο. Έτσι με πράξη νομοθετικού περιεχομένου κατέστη προαιρετική η εγγραφή στα επιμελητήρια από την 1η Ιανουαρίου 2015 (και δυστυχώς όχι 2013).

Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον διάβασα την αντίδραση, υπό μορφήν ψηφίσματος, του ΒΕΑ η οποία αναφέρει, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα:

“Πλέον είναι αδύνατη η λειτουργία τους χωρίς θεσμοθετημένους οικονομικούς πόρους. Μία τεράστια (sic) συμβολή ενός θεσμού στην υπηρεσία της Εθνικής Οικονομίας και των επιχειρήσεων παύει (sic) να υφίσταται“

Αναρωτήθηκαν οι συντάκτες του ψηφίσματος εάν οι επιχειρήσεις μέλη τους, που εξαναγκάζονται να πληρώνουν ετήσια συνδρομή, έχουν οι ίδιες “θεσμοθετημένους οικονομικούς πόρους”. Η μήπως αναγκάζονται καθημερινά να πείσουν τον πελάτη να αγοράσει (και κυρίως να πληρώσει) το προϊόν η την υπηρεσία που πωλούν; Από την άλλη εάν η συμβολή του θεσμού στις επιχειρήσεις είναι «τεράστια» γιατί αυτές θα την απαρνηθούν και δεν θα συνεχίσουν να πληρώνουν και μάλιστα περισσότερα; Δεν είναι προφανές ότι η «τεράστια συμβολή» δικαιολογεί εκ των πραγμάτων και μία αντιστοίχως τεράστια οικονομική συνδρομή;

«Γίνεται ακατόρθωτη (sic) ή άσκηση από τα Επιμελητήρια των αρμοδιοτήτων όπως η τήρηση του Γενικού Εμπορικού Μητρώου, η έκδοση των πιστοποιητικών μεταβολών των επιχειρήσεων, η αδειοδότηση των επιχειρήσεων, Υπηρεσία μίας Στάσης κ.α.»

Εκτός από τις εκδόσεις πιστοποιητικών -που σε όλες τις προηγμένες χώρες μπορούν να γίνουν μέσω διαδικτύου- καμία από τις άλλες υπηρεσίες δεν λειτουργεί αποτελεσματικά στην πράξη. Το μέγα φιάσκο του ΓΕΜΗ στην πραγματικότητα αύξησε τον χρόνο ίδρυσης μίας επιχείρισης. (βλ. «Γενικό Εμπορικό Μητρώο: ταλαιπωρία πολλών στάσεων»)

«Οι συνδρομές των 5 έως 12 ευρώ το μήνα ανταποδίδονται με έργο στο πολλαπλάσιο (sic) προς τις επιχειρήσεις. Προφανώς η κατάργηση της συνδρομής κάπου αλλού στοχεύει και όχι στην οικονομική ελάφρυνση των επιχειρήσεων όπως ισχυρίζονται»

Το γεγονός ότι ο αγράμματος συντάκτης του «ψηφίσματος» επέλεξε να σαλαμοποιήσει τη συνδρομή σε μηνιαία βάση μαρτυρά φόβο. Εάν το Επιμελητήριο ήταν σίγουρο ότι ανταποδίδει «στο πολλαπλάσιο» αυτά που εισπράττει δεν θα είχε τίποτε να φοβηθεί. Η πραγματικότητα όμως είναι διαφορετική αφού όχι μόνο τα επιμελητήρια δεν προσφέρουν απολύτως τίποτε στις επιχειρήσεις αλλά τις ταλαιοπωρούν κιόλας π.χ με έκδοση πιστοποιητικών οικονομικής ενημερότητας προκειμένου να θεωρήσουν βιβλία και στοιχεία στην εφορία. Η εν λόγω υποχρέωση θεσπίστηκε προκειμένου οι τελευταίες να εξαναγκάζονται στην πληρωμή της συνδρομής τους.

«Οι θέσεις εργασίας του υπηρετούντος προσωπικού καθίστανται επισφαλείς (sic) και δεν αποκλείεται να πολλαπλασιαστεί ο αριθμός των ανέργων».

Οι σχεδόν 1.500.000 άνεργοι σήμερα έχουν σε μεγάλο βαθμό προκύψει από την δυσβάσταχτη για τους πραγματικά εργαζομένους φορολογία που χρησιμοποιείται για να συντηρούνται χιλιάδες χαραμοφάηδες στον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Τα δεκάδες εκατομμύρια ευρώ που στοιχίζουν, χωρίς να προσφέρουν καμία προστιθέμενη αξία, τα επιμελητήρια στις επιχειρήσεις και κατ’επέκταση στους καταναλωτές όπου αυτές μετακυλίουν το κόστος, θα δημιουργήσουν πολύ περισσότερες θέσεις εργασίας στον ιδιωτικό τομέα από την 1.1.2015.

«Φορείς όπως η Κ.Ε.Ε.Ε., η Γ.Σ.Ε.Β.Ε.Ε. η Ε.Σ.Ε.Ε. κλπ που στηρίζονται οικονομικά από τα επιμελητήρια οδηγούνται σε σταδιακή αποσύνθεση και υποβάθμιση»

Όσο περισσότερες παρασιτικές οργανώσεις κλείσουν τόσο το καλύτερο. Επιτέλους ας αναγκαστούν οι συνδικαλιστές να παρέχουν πραγματικές υπηρεσίες σε όσους επιθυμούν να πληρώσουν και να γίνουν μέλη τους.

Τα Επιμελητήρια πρακτικά εξυπηρετούν αποκλειστικά τους σκοπούς, κυρίως πολιτικούς & οικονομικούς, των «παραγόντων» τους. Μάλιστα το συγκεκριμένο επιμελητήριο προσέλαβε πέρσι, μετά από πιέσεις, έναν εκ των απολυμένων του ΕΟΜΜΕΧ με την ειδικότητα του οδηγού. Επειδή όμως δεν διέθετε όχημα η Διοικούσα Επιτροπή του αποφάσισε να αγοράσει αυτοκίνητο! (Βλ, “Βρήκα αυτή τη βίδα. Μπορείτε να μου βρείτε ένα αυτοκίνητο που να ταιριάζει;”). Αυτό είναι ένα μικρό παράδειγμα από τις «τεράστιες» υπηρεσίες που παρέχει «στο πολλαπλάσιο» το ΒΕΑ στις επιχειρήσεις-μέλη του.

Το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι

Η ηλεκτρονική διακυβέρνηση (e-government) αποτελεί, εφ’ όσον χρησιμοποιηθεί σωστά, ένα από τα πολυτιμότερα εργαλεία αύξησης της αποτελεσματικότητας του κράτους με αντίστοιχη μείωση του κόστους παροχής υπηρεσιών στους πολίτες. Παρά το ότι, με δεδομένη την παραλυτική κρίση που βιώνουμε, η ανάπτυξη του e-government θα έπρεπε να ήταν πρώτη προτεραιότητα για την κυβέρνηση, το μόνο που βλέπουμε είναι αποτυχημένες ή δυσλειτουργικές εφαρμογές (π.χ. ΓΕΜΗ, ηλεκτρονική συνταγογράφηση). Ακόμη και στην περίπτωση της Γενικής Γραμματείας Πληροφοριακών Συστημάτων, αν και καταβάλλονται φιλότιμες προσπάθειες, δεν έχει κανείς παρά να συγκρίνει το taxisnet με το σύστημα e-banking οποιασδήποτε ελληνικής τράπεζας για να διαπιστώσει το έλλειμμα λειτουργικότητας, ευχρηστίας αλλά και δυνατοτήτων του πρώτου. Ιστορικά η ελληνική δημόσια διοίκηση εμπόδιζε κάθε σημαντική προσπάθεια εκσυγχρονισμού της ενώ η υιοθέτηση των τεχνολογιών πληροφορικής υπήρξε ανέκαθεν «υπαλληλοκεντρική» και όχι πελατοκεντρική (η σωστότερα «πολιτοκεντρική»). Έτσι η μόνη λύση θα ήταν μια κυβέρνηση με ισχυρή βούληση να υλοποιήσει επιτυχώς εφαρμογές οι οποίες θα βελτιώσουν την καθημερινότητα του πολίτη και μεσοπρόθεσμα θα οδηγήσουν σε ελάφρυνση των φόρων χάρη στις τεράστιες δυνατότητες μείωσης του διαχειριστικού κόστους, του ευρισκόμενου ακόμη εν πολλοίς στο χειρόγραφο τεφτέρι, ελληνικού κράτους. Δυστυχώς όμως δεν μπορεί να περιμένει κανείς τίποτε όταν ο διαδικτυακός τόπος του ίδιου του πρωθυπουργού (www.primeminister.gov.gr) είναι ο μόνος στην Ευρώπη που δεν παρέχει καμία δυνατότητα επικοινωνίας ούτε καν πληροφορίες για το πώς μπορεί κανείς να επικοινωνήσει κανείς με παραδοσιακό τρόπο (ταχυδρομείο, τηλέφωνο κλπ) με τον Πρόεδρο της Κυβερνήσεως. Όπως λέει και ο λαός, εδώ «το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι».

Η Μεγάλη Σφραγίδα του (μικρού και αποτυχημένου) Κράτους

Δεν εξέπληξε κανέναν ο Υπουργός Εργασίας κος Βρούτσης όταν ανακοίνωσε ότι θα αναθέσει στους συμβολαιογράφους μία επιπλέον εργασία, αυτή της καταχώρισης των ληξιαρχικών πράξεων (γάμου, θανάτου) στο σύστημα “Αριάδνη”. Οι προθέσεις του ήταν καλές αφού τα ασφαλιστικά ταμεία, παρά τις αλλεπάλληλες “απογραφές” που ταλαιπωρούν φρικτά χιλιάδες υπερήλικες, εξακολουθούν να δίνουν πολλά εκατομμύρια σε νεκρούς και γενικώς μη δικαιούχους. Όπως έκαναν στο παρελθόν εκατοντάδες άλλοι πολιτικοί προϊστάμενοι, ο κος Βρούτσης παραδέχθηκε ότι στην πραγματικότητα η δημόσια διοίκηση είναι χαλασμένη και ανέθεσε ορισμένες διαδικασίες σε ένα παραμάγαζο. Η μόνη διαφορά ήταν ότι αντί να το ιδρύσει (π.χ. Οργανισμός Πληροφοριακού Συγχρονισμού & Ενσωμάτωσης Δεδομένων Κοινωνικής Ασφάλισης”) φοβούμενος ότι θα τον κρεμάσει η τρόικα στο Σύνταγμα, το ανέθεσε σε υφιστάμενη παρασιτική συντεχνία.

Οι ευεργετηθέντες Συμβολαιογράφοι, το επάγγελμα των οποίων παραμένει κλειστότατο παρά τα μνημόνια επί μνημονίων εξέδωσαν ανακοίνωση με ύφος παπικής εγκυκλίου στην οποία υπογράμμισαν ότι, κλήθηκαν από το υπουργείο Εργασίας να βοηθήσουν «σε μια πανεθνική εκστρατεία για να απαλειφθεί το φαινόμενο της παραβατικότητας στις συντάξεις «μαϊμού»[…]. και πράγματι ανταποκρίθηκαν (σ.τ.σ. με το αζημίωτο) στο κάλεσμα αυτό”. Είπαν επίσης ότι οι πολίτες δεν θα επιβαρυνθούν υπονοώντας ότι το κόστος της πράξης θα επιστρέφεται από τα ταμεία (σε όσους έχουν το κουράγιο να περιμένουν ώρες στην ουρά) λες και τα έσοδα των ταμείων προέρχονται από εισφορές Γερμανών εργαζομένων

Ο κος Βρούτσης θα μπορούσε σε πρώτη φάση να υποχρεώσει τα αρμόδια ληξιαρχεία των δήμων (οι υπάλληλοι τους εργάζονται κατά μέσο όρο λίγες ώρες την ημέρα), η μηχανογράφηση των οποίων έχει καταπιεί εκατοντάδες εκατομμύρια Ευρώ από το ΕΣΠΑ, να συνδεθούν με το "Αριάδνη" και να εκδώσουν μέσω αυτού την όποια πράξη. Χωρίς κόστος και επιπλέον ταλαιπωρία για τον πολίτη (επίσκεψη στον Συμβολαιογράφο και στο ταμείο για την επιστροφή του ποσού). Σε δεύτερη φάση θα μπορούσε το κράτος να αναθέσει σε μία εξειδικευμένη εταιρεία (όπως η Αγγλική Autonomy) την κατάρτιση ενός ενιαίου μητρώου (registry) όλων των πολιτών το οποίο θα συγχρονίζεται αυτόματα με όλα τα επιμέρους επίσημα αρχεία (ασφαλιστικά ταμεία, ταυτότητες, διαβατήρια, κτηματολόγιο, διπλώματα οδήγησης, εφορία κλπ). Κάτι τέτοιο θα οδηγούσε στην εξοικονόμηση εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ με ελάχιστο κόστος και πολύ γρήγορα π.χ. σε πρώτη φάση με την αγοράς υπηρεσίας αντί της αγοράς λογισμικού & εξοπλισμού). Αλλά το ελληνικό κράτος αναθέτει σε τρίτους (outsourcing) αυτά που δεν πρέπει, όπως θέλει να κάνει ο κος Βρούτσης με τη συντεχνία των συμβολαιογράφων και κάνει εσωτερικά αυτά που πρέπει να κάνει outsourcing όπως συνέβη με την ηλεκτρονική συνταγογράφηση.

Αλλά βλέπετε οι συμβολαιογράφοι έχουν την «Μεγάλη Σφραγίδα του Κράτους». Ακόμη και εάν το κράτος αυτό είναι μικρό και αποτυχημένο η Σφραγίδα, όπως και η ανοησία των πολιτικών, παραμένει Μεγάλη.

Η ηλεκτρονική διακυβέρνηση στην Ελλάδα και τα σπίτια που έχτισε ο αλήστου μνήμης Καντάφι στους Βεδουίνους

Το Υπουργείο Οικονομικών δαπάνησε περί τα 60.000.000 Ευρώ, κυρίως ευρωπαϊκού χρήματος, για το ολοκληρωμένο πληροφοριακό σύστημα τελωνείων (ICIS: Integrated Customs Information System). Το σύστημα αυτό μεταξύ άλλων διαχειρίζεται και τις εξουσιοδοτήσεις εταιρειών προς εκτελωνιστές ούτως ώστε να μην απαιτείται σχετικό έγγραφο με θεώρηση γνησίου υπογραφής από την Αστυνομία ή τα Κ.Ε.Π. Έτσι η επιχείριση εξουσιοδοτεί ηλεκτρονικά μέσω του taxisnet μέσα από ένα μάλλον κακοσχεδιασμένο interface φαινόμενο σύνηθες στα κρατικά web sites (δεν έχει κανείς παρά να συγκρίνει την χρηστικότητα του web banking οποιασδήποτε ελληνικής τράπεζας με το taxisnet). Με λίγη προσπάθεια όμως βρίσκει κανείς άκρη και γλυτώνει πολύ χρόνο από την θεώρηση του γνησίου.

Είχα ήδη εξουσιοδοτήσει επιτυχώς δύο εκτελωνιστές και χρειάστηκε να εξουσιοδοτήσω έναν ακόμη. Είχα μάθει τη δουλειά και χρειάστηκα δύο λεπτά για να ολοκληρώσω τη διαδικασία on-line. Ο εκτελωνιστής όμως μου είπε ότι πρέπει να κάνω και έγγραφη εξουσιοδότηση με γνήσιο υπογραφής γιατί την ζητούν στο ΣΤ τελωνείο.

Φοβάμαι ότι η ηλεκτρονική διακυβέρνηση στην Ελλάδα, υπό τις παρούσες συνθήκες, θα έχει την τύχη των θαυμάσιων σπιτιών που έχτισε ο Καντάφι στους Βεδουίνους. Ένας γνωστός μου Έλληνας εργάστηκε εκεί προ τριών δεκαετιών χτίζοντας σπίτια στην έρημο στα πλαίσια ενός προγράμματος του Μουαμάρ να βγάλει τους νομάδες από τις σκηνές και να τους σπιτώσει. Ο Έλληνας μηχανικός που πήγε μετά από έξι μήνες για να επιθεωρήσει το έργο διαπίστωσε με έκπληξη ότι οι Βεδουϊνοι είχαν βάλει τα ζώα μέσα στα σπίτια (στην μπανιέρα μάλιστα γεννούσε μία κατσίκα) και έμεναν απέξω στη σκηνή. Αυτό ήταν σημαντικό γι’αυτούς, αυτό καταλάβαιναν, αυτό έκαναν.

Έτσι και στο Ελληνικό δημόσιο με τις χιλιάδες περιττές διαδικασίες, τους χιλιάδες περιττούς υπαλλήλους που έχουν παραλύσει πνευματικά από την μονιμότητα και την αεργία και την εχθρική προς τον πολίτη νοοτροπία, η ηλεκτρονική διακυβέρνηση θα αποτύχει. Χρειάζονται πρώτα βαθιές οδυνηρές τομές όπως η κατάργηση της μονιμότητας, ο επανασχεδιασμός του συστήματος εκ του μηδενός και η επαναστελέχωσή του μετά από αξιολόγηση που θα γίνει από ανεξάρτητους τρίτους. Η εναλλακτική, πλην ακόμη πιο οδυνηρή λύση, είναι η κατάρρευση και η επανασύσταση μόνο που στην τελευταία περίπτωση, κρίνοντας π.χ. από το επίπεδο της δημόσιας διοίκησης στη Ρωσία σήμερα, το τελικό αποτέλεσμα δεν είναι το καλύτερο.