Τι σημαίνει "παραγωγική ανασυγκρότηση" στα συριζέϊκα

Ενθαρρυμένος από το ενδιαφέρον του κοινού για την ιδιαίτερη ορολογία της νέας ελληνικής κυβέρνησης θεωρώ σημαντική την ανάλυση ενός άλλου κορυφαίου όρου του Syriza-speak, αυτού της "παραγωγικής ανασυγκρότησης". Δεν πρόκειται για πολιτικώς ορθή ονομασία άλλης έννοιας (π.χ. "τρόικα-brussels group") διότι και εδώ έχουμε να κάνουμε με την περίπτωση "βαφτίζουμε το κρέας ψάρι".

Έτσι "παραγωγική ανασυγκρότηση" στην διεθνή επιστημονική ορολογία είναι η εξασφάλιση των προϋποθέσεων ώστε η χώρα να εξάγει διεθνώς εμπορεύσιμα προϊόντα δηλαδή μεταρρυθμίσεις (π.χ. απελευθέρωση αγοράς ενέργειας το κόστος της οποίας καταστρέφει την βιομηχανία, αντιμετώπιση αγκυλώσεων στα εργασιακά, δραστική μείωση γραφειοκρατίας και εμποδίων, αποκατάσταση λειτουργίας δικαιοσύνης κλπ) σε συνδυασμό με την προσέλκυση επενδύσεων.


Προκειμένου να προσεγγίσουμε την έννοια στα συριζέϊκα θα αναλύσουμε τις ενέργειες που έχουν γίνει έως τώρα με στόχο την παραγωγική ανασυγκρότηση.

- Χρηματοδότηση 30 εκ ευρώ (πιθανώς παράνομη κρατική ενίσχυση) στην Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης το κόστος παραγωγής της οποίας είναι 700 ευρώ ο τόνος έναντι 400 ευρώ που "πιάνει" στην αγορά.

- Συμφωνία 500εκ ευρώ με την Lockheed Martin για αναβάθμιση στην ΕΑΒ πέντε αρχαίων αεροπλάνων P-3B τα οποία θα φθάσουν να πετούν σε ηλικία 80 ετών. Η ίδια η κατασκευάστρια εταιρεία με επιστολή της στο ΓΕΝ είχε προειδοποιήσει ότι το εν λόγω πρόγραμμα ενέχει υψηλό κίνδυνο και κόστος ενώ υπάρχουν πολύ φθηνότερες εναλλακτικές (χωρίς την ΕΑΒ).


- Άρνηση χορήγησης άδειας υλοτόμησης 300 στρεμμάτων στην "Ελληνικός Χρυσός" με κίνδυνο να ακυρωθεί η επένδυση και να απολυθούν χιλιάδες εργαζόμενοι. Οι απανταχού επενδυτές βεβαίως έχουν αποθαρρυνθεί ήδη από κάθε δραστηριότητα στη χώρα μας.

Δια της αναλυτικής-συνθετικής μεθόδου καταλήγουμε στο περιεχόμενο που αποκτά ο όρος "παραγωγική ανασυγκρότηση" στα συριζέϊκα δηλαδή "η με τεράστιο κόστος για τον φορολογούμενο, την οικονομία και την κοινωνία διατήρηση μη βιώσιμων θέσεων εργασίας κομματικών πελατών-κολλητών και συνδικαλιστών σε εταιρίες του δημοσίου και η ταυτόχρονη εντατική προσπάθεια να κλείσουν οι εναπομείνασες εταιρείες του ιδιωτικού τομέα"



--

Τα ρούχα του στρατού ράβονται στην Κίνα και εμείς εδώ πεθαίνουμε απ΄την πείνα

Αυτό ήταν το σύνθημα των υπό απόλυση εργαζομένων μίας από τις τελευταίες βιομηχανίες ενδυμάτων που διατηρεί την παραγωγή της στην Ελλάδα. Υπό την πίεση της ύφεσης, της πτώσης των πωλήσεων η εταιρεία, η οποία με τεχνικο-οικονομικούς όρους θα έπρεπε να είχε διακόψει την εγχώρια παραγωγική της διαδικασία εδώ και τουλάχιστον μία δεκαετία, αποφάσισε να την μεταφέρει στην Ρουμανία όπου διατηρεί εργοστάσιο.

Προσωπικά βρέθηκα στην ίδια θέση το 2001 όταν αναγκάστηκα, προκειμένου να μην πτωχεύσουμε, να κλείσω τα εργαστήριά μας στην Ελλάδα και να απολύσω εργαζόμενους σε μας για πολλά χρόνια από τους οποίους η εταιρεία δεν είχε το παραμικρό παράπονο. Σας διαβεβαιώ ότι δεν υπάρχει δυσκολότερο πράγμα από το να απολύεις κάποιον, όχι λόγω ανεπάρκειας αλλά επειδή μία Κινεζούλα (ή ένας Κινέζος – στα εργοστάσια της Κίνας θα δείτε πολλούς άνδρες να ράβουν), πέντε χιλιάδες μίλια μακρυά κάνει την ίδια δουλειά με εννέα φορές χαμηλότερο κόστος.

Η συζήτηση όμως περί του θέματος ανήκει σε αυτό που οι Αγγλοσάξωνες αποκαλούν “don’t cry over spilt milk”. Όταν δρομολογήθηκε, πριν από περισσότερα από 20 χρόνια, η πλήρης κατάργηση της πολυϊνικής συμφωνίας και η ενσωμάτωση των κλωστοϋφαντουργικών στην GATT οι Ευρωπαίοι πολιτικοί στηρίχθηκαν στην παραδοχή ότι εμείς θα παράγουμε τα δύσκολα (και ακριβά) και οι Κινέζοι τα εύκολα (και φθηνά) και ταυτόχρονα θα τους πουλάμε Airbus, μηχανήματα, τεχνολογία, μυαλό και …”μούρη”.  Εκ των υστέρων η πρόβλεψη αυτή αποδείχθηκε λαθεμένη.

Με την είσοδο της Κίνας στον ΠΟΕ και την πλήρη απελευθέρωση του εμπορίου το 2005 δόθηκε η χαριστική βολή στην βιωσιμότητα της ευρωπαϊκής παραγωγής, με εξαίρεση ορισμένες από τις χώρες που εισήλθαν τελευταίες στην Ε.Ε. Κατά το παρελθόν η Ευρώπη έχασε μία ευκαιρία να ενδυναμώσει τις χώρες της λεκάνης της Μεσογείου (Αίγυπτος, Μάγκρεμπ κλπ) η παραγωγή στις οποίες έχει μεγάλη πολιτική και οικονομική σημασία για αυτήν. Η συγκεκριμένη ιδέα υπήρξε βασικός στρατηγικός άξονας του Σαρκοζί αλλά δυστυχώς το τραίνο είχε πλέον αναχωρήσει.

Η παγκοσμιοποίηση είναι ένα μη αναστρέψιμο δεδομένο ενώ η οικονομική δύναμη της Κίνας, και της κεντρικής & Ν.Α. Ασίας γενικότερα, είναι τέτοια που η επιστροφή στον προστατευτισμό, ακόμη και εάν είχε νόημα, δεν είναι εφικτή. Όμως όσο και αν καταλαβαίνω την αγωνία των 80 περίπου ανθρώπων του κλάδου μας που θα βγουν στο δρόμο, τόσο θεωρώ ατυχέστατο και ανόητο το σύνθημά τους.

Ειδικά σε ότι αφορά τον στρατό είμαστε ίσως η μόνη χώρα στον πολιτισμένο κόσμο όπου αυτός διαθέτει το δικό του εργοστάσιο (την Ηλεκτρομηχανική Κύμης, θυγατρική της “Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα”) – απόδειξη του σοβιετικού χαρακτήρα της ελληνικής οικονομίας (στο τέως σοβιετικό Καζαχστάν που επισκέφθηκα ο στρατός αγοράζει από τις τοπικές βιοτεχνίες). Το ς να πληρώνει ο Έλληνας φορολογούμενος τέσσερις ή πέντε φορές περισσότερο για μία στολή ώστε αυτή να παράγεται στην Ελλάδα στερείται λογικής. Ο ίδιος φορολογούμενος, μέσω της μείωσης της επιβάρυνσής του από το κράτος, θα δαπανούσε τα χρήματα αυτά στην αγορά αγαθών και υπηρεσιών και θα δημιουργούσε ζήτηση η οποία θα εξασφάλιζε την απασχόληση των αντίστοιχων εργαζομένων με ανταγωνιστικούς όρους. Το Υπουργείο Οικονομικών μάλιστα κατέβαλλε προ ολίγων ημερών, από τα ελάχιστα χρήματα που έχει, 500.000 ευρώ για "οφειλές" στην Ηλεκτρομηχανική Κύμης αντί να επιστρέψει τον ΦΠΑ σε βιώσιμες και εξωστρεφείς βιομηχανίες του κλάδου τις οποίες έχει γονατίσει με την αφερεγγυότητά του.

Εμείς εδώ πεθαίνουμε στην πείνα ακριβώς επειδή τα ρούχα του στρατού δεν ράβονται (επισήμως τουλάχιστον) στην Κίνα. Εάν οι άτυχοι εργαζόμενοι που θα χάσουν τη δουλειά τους έπρεπε να ζητήσουν κάτι, αυτό θα ήταν η απόλυση δημοσίων υπαλλήλων, ο περιορισμός της επιδότησης των συντάξεων των ΔΕΚΟ και ο περιορισμός της παρανοϊκής σπατάλης στο στρατό.

Οι Κινέζοι δεν φταίνε. Αντιθέτως φέρνουν πολύτιμες επενδύσεις και δουλειές στη χώρα μας. 

Εάν ο Τσίπρας ήταν απόφοιτος της Γαλακτοκομικής Επαγγελματικής Σχολής Ιωαννίνων θα τον ψήφιζα.

Στη Γαλακτοκομική ΕΠΑ.Σ. Ιωαννίνων λειτουργεί η ειδικότητα της «Γαλακτοκομίας-Τυροκομίας». Η Σχολή έχει 95χρονη εμπειρία και είναι το μοναδικό φυτώριο Τυροκόμων στην Ελλάδα. Διαθέτει άριστη υλικοτεχνική υποδομή, βιβλιοθήκη και σύγχρονα εξοπλισμένα εργαστήρια. Οι σπουδαστές παρακολουθούν εξειδικευμένα μαθήματα και όταν αποφοιτήσουν είναι έτοιμοι να στελεχώσουν με επιτυχία οποιαδήποτε μονάδα παραγωγής γαλακτοκομικών προϊόντων ή και να ιδρύσουν δική τους μονάδα.

‘Ετσι αυτοσυστήνεται η γαλακτοκομική σχολή Ιωαννίνων στο blog της. Πρόκειται για ένα από τα ελάχιστα φωτεινά παραδείγματα δημόσιας μεταλυκειακής εκπαίδευσης στην Ελλάδα ενώ έχει παίξει καταλυτικό ρόλο στην ανάπτυξη της ελληνικής τυροκομίας η οποία έχει εξασφαλίσει σήμερα είκοσι μία (21) Προστατευόμενες Ονομασίες Προέλευσης!

Η σχολή, σε αντίθεση με τα δεκάδες ΤΕΙ και ΑΕΙ που ιδρύθηκαν σε απίθανα μέρη στην επαρχία για να νοικιάζουν γκαρσονιέρες και να πουλάνε φραπέδες οι ντόπιοι (π.χ. το ΤΕΙ μόδας στο Κιλκίς), εγκαταστάθηκε σε μία περιοχή κατ’εξοχήν κτηνοτροφική που φημίζεται για το γάλα της. Από την αρχή συνδέθηκε απόλυτα με τις ανάγκες της παραγωγής παρέχοντας εξαιρετικού επιπέδου κατάρτιση. Επειδή κατά κανόνα εκεί φοιτούν παιδιά κτηνοτρόφων και τυροκόμων με περιορισμένα μέσα, η σχολή παρέχει δωρεάν διαμονή και σίτιση. Οι σπουδαστές δεν χτίζουν τις πόρτες των καθηγητών τους, δεν σπάζονται στο ξύλο, δεν αφιερώνουν το μεγαλύτερο μέρος των σπουδών τους σε κομματικές νεολαίες. Μαθαίνουν καλά μία τέχνη και γίνονται πολύ χρήσιμοι πολίτες.

Οι καθηγητές δεν πολιτεύονται, δεν διορίζονται σε ΔΕΚΟ ή ως μαριονέτες σε επιτροπές και ασχολούνται αποκλειστικά με το πως θα μεταφέρουν με τον καλύτερο τρόπο τις γνώσεις τους στους σπουδαστές.

Προ πολλών ετών ο Σύνδεσμος Ενδυμάτων συνεργάστηκε με το ΤΕΙ Κλωστοϋφαντουργίας προκειμένου να στηθεί ένα πρότυπο εργαστήρι ένδυσης, πλήρως εξοπλισμένο με συστήματα σχεδιασμού, πατρόν, κοπής & ραφής. Είχε μάλιστα εξασφαλίσει δωρεάν χώρο σε εταιρεία-μέλος και όλο τον εξοπλισμό με χρησιδάνεια από προμηθευτές του κλάδου. Μέχρι που εμφανίστηκε ο γνωστός συντηρητικός σκοταδισμός και ματαίωσε εκβιαστικά τα σχέδια αφού «το πρόγραμμα σπουδών δεν μπορεί να καθορίζεται από το κεφάλαιο». Έχοντας παγίως έλλειψη χιούμορ δεν αντιλήφθηκαν ότι ο μέσος βιοτέχνης δεν εμπίπτει καν σε αυτό που οι σκοταδιστές αποκαλούν με πεζοδρομιακούς όρους «κεφάλαιο». Ούτε καταλαβαίνουν ότι δεν υπάρχει τίποτε ευεργετικότερο για μια οικονομία (και για το λαό) από τη δυνατότητά της να δημιουργεί (συσσωρεύει) κεφάλαιο με την επιστημονική έννοια του όρου.

Η σχολή Γαλακτοκομίας βραβεύθηκε χθες από τον Γαστρονόμο της «Καθημερινής» σε μια συγκινητική τελετή. Μαζί της βραβεύθηκαν και άλλοι δέκα περίπου φωτισμένοι παραγωγοί, άνθρωποι το μόχθου και της προσπάθειας. Άνθρωποι που σε αντίθεση με τους σκοταδιστές αποτελούν πολύτιμο κεφάλαιο για τη χώρα δημιουργώντας ταυτόχρονα κεφάλαιο με την οικονομική έννοια του όρου.

Εάν ο Αλέξης είχε αποφοιτήσει από την Γαλακτοκομική Επαγγελματική Σχολή Ιωαννίνων θα τον ψήφιζα. Γιατί οι απόφοιτοι της Σχολής βγαίνουν πολύ πλουσιότεροι σε γνώσεις και είναι αμέσως χρήσιμοι και αξιοποιήσιμοι. Ξέρουν να φτιάχνουν όλα τα είδη ελληνικών τυριών και αρκετά ξένα. Άραγε πόσοι θα εμπιστεύονταν τον λαϊκιστή μπαχαλάκια να τους κάνει, πολιτικός μηχανικός ων (τουλάχιστον στα χαρτιά), τη στατική μελέτη του σπιτιού τους;