Ηλεκτρονική διακυβέρνηση "α λα Γκρέκα" (μίας κατευθύνσεως)

Πρόσφατη ρύθμιση επιτρέπει στην εφορία να προχωρεί σε κατασχέσεις εις χείρας τρίτων ειδοποιώντας τον οφειλέτη ή τον τρίτο με ένα απλό μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου αντί του εξώδικου που απαιτείται σήμερα. Χωρίς να μπαίνω στην συζήτηση του κατά πόσον οι πρακτικές αυτές δικαιολογούνται σε συνθήκες κραχ και με ένα φορολογικό σύστημα που στηρίζει τον υπολογισμό των φόρων κυρίως στην περιουσία και σε παράλογα “τεκμήρια”, είναι βέβαιο ότι η απόφαση αυτή αναβαθμίζει το e-mail ως νομικά ισχυρό μέσο επικοινωνίας.

Την ίδια στιγμή όμως που το Ελληνικό κράτος χαρακτηρίζει το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο εξίσου ισχυρό με ένα εξώδικο που κοινοποιείται με δικαστικό επιμελητή το ίδιο δεν δέχεται μηνύματα με αυτό τον τρόπο. Προ καιρού επιχείρησα να καταθέσω μία επείγουσα τροποποίηση προγράμματος εργασίας στο Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας και μου απάντησαν ότι μπορώ να την στείλω μόνο με fax υπό την προϋπόθεση ότι υπάλληλός μου θα προσκομίσει στην υπηρεσία την πρωτότυπη εντός 10 ημερών. Η εφορία ούτε δέχεται ούτε απαντά σε e-mail (πλην των καρφωμάτων στο ΣΔΟΕ). Παρά τα δισεκατομμύρια που έχουν σπαταληθεί στο Σύζευξις, το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο (και οι ηλεκτρονικές υπηρεσίες γενικά) δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί από τον πολίτη για να επικοινωνήσει με τη διοίκηση. Το ίδιο το site του πρωθυπουργού δεν αναφέρει πουθενά e-mail ούτε διαθέτει φόρμα επικοινωνίας.

Η Δημόσια διοίκηση βυθίζεται καθημερινά στην ανυποληψία και έχει χάσει πλέον εντελώς την αξιοπιστία της στα μάτια του πολίτη. Σε απλά ελληνικά το αντικοινωνικό κράτος δεν δικαιούται να ομιλεί περί της φοροδιαφυγής ως αντικοινωνικής συμπεριφοράς του πολίτη. Οι πρακτικές του μάλιστα θυμίζουν όλο και περισσότερο τους φοροεισπράκτορες του μεσαίωνα που έπαιρναν το βιος, βίαζαν τα παιδιά και έκαιγαν το σπίτι των «φορολογουμένων» της εποχής.

Το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι

Η ηλεκτρονική διακυβέρνηση (e-government) αποτελεί, εφ’ όσον χρησιμοποιηθεί σωστά, ένα από τα πολυτιμότερα εργαλεία αύξησης της αποτελεσματικότητας του κράτους με αντίστοιχη μείωση του κόστους παροχής υπηρεσιών στους πολίτες. Παρά το ότι, με δεδομένη την παραλυτική κρίση που βιώνουμε, η ανάπτυξη του e-government θα έπρεπε να ήταν πρώτη προτεραιότητα για την κυβέρνηση, το μόνο που βλέπουμε είναι αποτυχημένες ή δυσλειτουργικές εφαρμογές (π.χ. ΓΕΜΗ, ηλεκτρονική συνταγογράφηση). Ακόμη και στην περίπτωση της Γενικής Γραμματείας Πληροφοριακών Συστημάτων, αν και καταβάλλονται φιλότιμες προσπάθειες, δεν έχει κανείς παρά να συγκρίνει το taxisnet με το σύστημα e-banking οποιασδήποτε ελληνικής τράπεζας για να διαπιστώσει το έλλειμμα λειτουργικότητας, ευχρηστίας αλλά και δυνατοτήτων του πρώτου. Ιστορικά η ελληνική δημόσια διοίκηση εμπόδιζε κάθε σημαντική προσπάθεια εκσυγχρονισμού της ενώ η υιοθέτηση των τεχνολογιών πληροφορικής υπήρξε ανέκαθεν «υπαλληλοκεντρική» και όχι πελατοκεντρική (η σωστότερα «πολιτοκεντρική»). Έτσι η μόνη λύση θα ήταν μια κυβέρνηση με ισχυρή βούληση να υλοποιήσει επιτυχώς εφαρμογές οι οποίες θα βελτιώσουν την καθημερινότητα του πολίτη και μεσοπρόθεσμα θα οδηγήσουν σε ελάφρυνση των φόρων χάρη στις τεράστιες δυνατότητες μείωσης του διαχειριστικού κόστους, του ευρισκόμενου ακόμη εν πολλοίς στο χειρόγραφο τεφτέρι, ελληνικού κράτους. Δυστυχώς όμως δεν μπορεί να περιμένει κανείς τίποτε όταν ο διαδικτυακός τόπος του ίδιου του πρωθυπουργού (www.primeminister.gov.gr) είναι ο μόνος στην Ευρώπη που δεν παρέχει καμία δυνατότητα επικοινωνίας ούτε καν πληροφορίες για το πώς μπορεί κανείς να επικοινωνήσει κανείς με παραδοσιακό τρόπο (ταχυδρομείο, τηλέφωνο κλπ) με τον Πρόεδρο της Κυβερνήσεως. Όπως λέει και ο λαός, εδώ «το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι».

Ο βασιλιάς (η δικαιοσύνη) είναι γυμνός

Σε ποια πολιτισμένη χώρα καταθέτει κανείς μία αγωγή τον Δεκέμβριο του 2008 η συζήτηση της οποίας προσδιορίζεται στις 21.10.2009 και μετά από αναβολή στις 1.12.2010 και μετά από νέα αναβολή συζητείται τελικώς στις 21.9.2011, η απόφαση δημοσιεύεται στις 6.12.2012 και υπογράφεται τελικώς (και άρα μπορεί να κοινοποιηθεί) στις 22.11.2012 δηλαδή, παρά έναν μήνα, τέσσερα χρόνια μετά; Στην –εξόχως πιθανή- μάλιστα περίπτωση που ο αντίδικος υποβάλλει έφεση η διαδικασία ξεκινά εκ νέου με χρονικό ορίζοντα άλλα δύο χρόνια ήτοι σύνολο περισσότερο από έξι (6) χρόνια για μια απλή εμπορική οφειλή.

Σήμερα στην πράξη κανείς δεν μπορεί να διεκδικήσει νομικά μία οφειλή εκτός εάν έχει μεγάλη υπομονή και κατιόντες οι οποίοι θα εισπράξουν –εάν ποτέ εισπράξουν- κάτι. Αποτέλεσμα των αδιανόητων καθυστερήσεων είναι η επικράτηση του νόμου της ζούγκλας, η επιβάρυνση των συνεπών και, ακόμη χειρότερα, η παντελής αδυναμία προσέλκυσης επενδύσεων. Η μόνη πρόσφατη εξαίρεση, η περίπτωση της κρατικής κινεζικής εταιρείας Cosco, οφείλεται την τεράστια πολιτικοοικονομική ισχύ του κράτους-ιδιοκτήτη με την οποία ξεπερνά τα προβλήματα της δικαιοσύνης τα οποία συνθλίβουν όποιον ιδιώτη επενδυτή χρειάζεται να προσφύγει σε αυτήν.

Το ενδιαφέρον είναι ότι το πρόβλημα, τουλάχιστον στην προκειμένη περίπτωση, δεν ήταν ποιοτικό αλλά οργανωτικό. Η απόφαση πήρε μεν τέσσερα χρόνια να εκδοθεί αλλά ήταν εξαιρετικά διατυπωμένη και εμπεριστατωμένη με τρόπο που μαρτυρά μεταξύ άλλων σε βάθος μελέτη των λεπτομερειών της δικογραφίας. Το χρονικό διάστημα αυτό όμως ακυρώνει στην πράξη την όποια «δικαίωση»

Στη φημισμένη πραγματεία, «Περί Εγκλημάτων και Ποινών» που δημοσίευσε το 1764, ο Τσέζαρε Μπεκαρία υποστήριξε ορθώς ότι προκειμένου να είναι αποτελεσματική, η τιμωρία πρέπει να είναι άμεση. Όταν πρόσφατα το ΣτΕ επιδίκασε σε δικηγόρο αποζημίωση πέντε χιλιάδων ευρώ περίπου γιατί υπόθεσή του χρειάστηκε εκατό (100) μήνες για να τελεσιδικήσει εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς πόσο μεγάλο μερίδιο ευθύνης έχει το σύστημα απονομής δικαιοσύνης για τη σημερινή μας κατάντια.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες τα δικόγραφα κατατίθενται και παρακολουθούνται ηλεκτρονικά από το 1999. Στην Ελλάδα οι δικαστές εκτελούν χρέη γραμματέων, δακτυλογράφων κλπ και χάνουν απίθανο χρόνο λόγω έλλειψης σωστής υποδομής σε τεχνολογίες πληροφορικής, προκαλώντας ολέθριες καθυστερήσεις με αποτέλεσμα η δουλειά τους να ακυρώνεται στην πράξη.

Η Μεγάλη Σφραγίδα του (μικρού και αποτυχημένου) Κράτους

Δεν εξέπληξε κανέναν ο Υπουργός Εργασίας κος Βρούτσης όταν ανακοίνωσε ότι θα αναθέσει στους συμβολαιογράφους μία επιπλέον εργασία, αυτή της καταχώρισης των ληξιαρχικών πράξεων (γάμου, θανάτου) στο σύστημα “Αριάδνη”. Οι προθέσεις του ήταν καλές αφού τα ασφαλιστικά ταμεία, παρά τις αλλεπάλληλες “απογραφές” που ταλαιπωρούν φρικτά χιλιάδες υπερήλικες, εξακολουθούν να δίνουν πολλά εκατομμύρια σε νεκρούς και γενικώς μη δικαιούχους. Όπως έκαναν στο παρελθόν εκατοντάδες άλλοι πολιτικοί προϊστάμενοι, ο κος Βρούτσης παραδέχθηκε ότι στην πραγματικότητα η δημόσια διοίκηση είναι χαλασμένη και ανέθεσε ορισμένες διαδικασίες σε ένα παραμάγαζο. Η μόνη διαφορά ήταν ότι αντί να το ιδρύσει (π.χ. Οργανισμός Πληροφοριακού Συγχρονισμού & Ενσωμάτωσης Δεδομένων Κοινωνικής Ασφάλισης”) φοβούμενος ότι θα τον κρεμάσει η τρόικα στο Σύνταγμα, το ανέθεσε σε υφιστάμενη παρασιτική συντεχνία.

Οι ευεργετηθέντες Συμβολαιογράφοι, το επάγγελμα των οποίων παραμένει κλειστότατο παρά τα μνημόνια επί μνημονίων εξέδωσαν ανακοίνωση με ύφος παπικής εγκυκλίου στην οποία υπογράμμισαν ότι, κλήθηκαν από το υπουργείο Εργασίας να βοηθήσουν «σε μια πανεθνική εκστρατεία για να απαλειφθεί το φαινόμενο της παραβατικότητας στις συντάξεις «μαϊμού»[…]. και πράγματι ανταποκρίθηκαν (σ.τ.σ. με το αζημίωτο) στο κάλεσμα αυτό”. Είπαν επίσης ότι οι πολίτες δεν θα επιβαρυνθούν υπονοώντας ότι το κόστος της πράξης θα επιστρέφεται από τα ταμεία (σε όσους έχουν το κουράγιο να περιμένουν ώρες στην ουρά) λες και τα έσοδα των ταμείων προέρχονται από εισφορές Γερμανών εργαζομένων

Ο κος Βρούτσης θα μπορούσε σε πρώτη φάση να υποχρεώσει τα αρμόδια ληξιαρχεία των δήμων (οι υπάλληλοι τους εργάζονται κατά μέσο όρο λίγες ώρες την ημέρα), η μηχανογράφηση των οποίων έχει καταπιεί εκατοντάδες εκατομμύρια Ευρώ από το ΕΣΠΑ, να συνδεθούν με το "Αριάδνη" και να εκδώσουν μέσω αυτού την όποια πράξη. Χωρίς κόστος και επιπλέον ταλαιπωρία για τον πολίτη (επίσκεψη στον Συμβολαιογράφο και στο ταμείο για την επιστροφή του ποσού). Σε δεύτερη φάση θα μπορούσε το κράτος να αναθέσει σε μία εξειδικευμένη εταιρεία (όπως η Αγγλική Autonomy) την κατάρτιση ενός ενιαίου μητρώου (registry) όλων των πολιτών το οποίο θα συγχρονίζεται αυτόματα με όλα τα επιμέρους επίσημα αρχεία (ασφαλιστικά ταμεία, ταυτότητες, διαβατήρια, κτηματολόγιο, διπλώματα οδήγησης, εφορία κλπ). Κάτι τέτοιο θα οδηγούσε στην εξοικονόμηση εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ με ελάχιστο κόστος και πολύ γρήγορα π.χ. σε πρώτη φάση με την αγοράς υπηρεσίας αντί της αγοράς λογισμικού & εξοπλισμού). Αλλά το ελληνικό κράτος αναθέτει σε τρίτους (outsourcing) αυτά που δεν πρέπει, όπως θέλει να κάνει ο κος Βρούτσης με τη συντεχνία των συμβολαιογράφων και κάνει εσωτερικά αυτά που πρέπει να κάνει outsourcing όπως συνέβη με την ηλεκτρονική συνταγογράφηση.

Αλλά βλέπετε οι συμβολαιογράφοι έχουν την «Μεγάλη Σφραγίδα του Κράτους». Ακόμη και εάν το κράτος αυτό είναι μικρό και αποτυχημένο η Σφραγίδα, όπως και η ανοησία των πολιτικών, παραμένει Μεγάλη.

Διαβατήριο με τεφτέρι

Η έκδοση διαβατηρίων γίνεται από την 1η Ιουλίου 2005 αποκλειστικά από την Ελληνική Αστυνομία με μία "σύγχρονη" διαδικασία υψηλής ασφάλειας. Έως τότε οι Νομαρχίες έκαναν τόσο άθλια δουλειά ώστε οποιοσδήποτε μπορούσε να εξασφαλίσει διαβατήριο, έχοντας τις κατάλληλες προσβάσεις και προφανώς με το αζημίωτο. Οι συνθήκες ασφαλείας ήταν τόσο διάτρητες που το 2003 είχαν κλαπεί 100 κενά διαβατήρια από τη Νομαρχία Θεσσαλονίκης. Τα βιβλιάρια καθαυτά ήταν πολύ εύκολο να αντιγραφούν και δεν είχαν καμία σύγχρονη προδιαγραφή προστασίας από παραχάραξη (anti-counterfeiting). Η μετάπτωση στην Αστυνομία κατέστη απαραίτητη ώστε να προστατευθεί το κύρος του διαβατηρίου της Ελληνικής Δημοκρατίας αλλά και ώστε να αντιμετωπισθεί μία κύρια (και απόλυτα λογική) απαίτηση των Αμερικανών προκειμένου να καταργηθεί η visa προς τις ΗΠΑ. Έτσι σχεδιάστηκε μια νέα, αδιάβλητη, υψηλής τεχνολογίας διαδικασία για την οποία δεν μπορεί κανείς να ισχυρισθεί ότι "κουβαλάει" παθογένειες του παρελθόντος.

Βάσει αυτής σήμερα ο πολίτης πρέπει να κάνει τα ακόλουθα προκειμένου για ανανέωση διαβατηρίου.

1. Να πάει σε κάποια εφορία και να εκδώσει παράβολο δημοσίου ύψους 58 ευρώ από τα οποία 53 αφορούν το κόστος εκτύπωσης του βιβλιαρίου και 5 ταχυδρομικά τέλη (από το Αστυνομικό Τμήμα στα Κεντρικά και τανάπαλιν). Η διαδικασία απαιτεί στην καλύτερη περίπτωση μιάμιση ώρα και στην χειρότερη μία ημέρα.

2. Να πάει σε φωτογραφείο, να πληρώσει 15 ευρώ και να επανέλθει μετά από δύο ώρες να παραλάβει τις φωτογραφίες

3. Να φωτοτυπήσει και να προσκομίσει αντίγραφο της αστυνομικής του ταυτότητας μαζί με το παλαιό διαβατήριο.

4. Να προσέλθει αυτοπροσώπως στο ειδικό γραφείο διαβατηρίων όπου ο αρμόδιος αστυνομικός συμπληρώνει εξ αρχής on-line την αίτηση η οποία τυπώνεται και υπογράφεται από τον πολίτη. Ταυτόχρονα συμπληρώνει χειρόγραφα ένα τεφτέρι με την "εισαγωγή" και καταστρέφει το λημένο βιβλιάριο χρησιμοποιώντας κοινό διακορέα αρχειοθέτησης (τρυπητήρι). Απαιτούμενος χρόνος, με την μετακίνηση, 2-3 ώρες ανάλογα με την ουρά.

5. Μετά από 3-4 μέρες (η διαθεσιμότητα μπορεί να διαπιστωθεί on-line με τον αριθμό της αίτησης) ο πολίτης προσέρχεται εκ νέου προκειμένου να παραλάβει το διαβατήριο, υπογράφοντας την παραλαβή στο τεφτέρι. Απαιτούμενος χρόνος 2-3 ώρες ανάλογα με την ουρά.

Με δεδομένο ότι η αυτοπρόσωπη παρουσία του πολίτη είναι επιβεβλημένη για λόγους ασφαλείας να πως θα μπορούσε να ήταν η διαδικασία σε μία πολιτισμένη χώρα.

1. Ο πολίτης θα προσερχόταν στο αστυνομικό τμήμα όπου θα καθόταν σε έναν σταθμό εφοδιασμένο με ειδική κάμερα. Ο αστυνομικός θα σκάναρε το παλαιό διαβατήριο και θα έβλεπε αμέσως στην οθόνη τα στοιχεία του πολίτη τα οποία και θα επιβεβαίωνε. Το παλαιό διαβατήριο δεν καταστρέφεται (αυτό είναι πρωτοτυπία με την κακή έννοια) δεδομένου ότι είναι άχρηστο αφού ακυρωθεί ηλεκτρονικά.  Στη συνέχεια θα έβγαζε φωτογραφία με την ειδική κάμερα υψηλής ανάλυσης εξασφαλίζοντας απόλυτα ότι ο πολίτης που προσήλθε είναι αυτός που θα φαίνεται  στο διαβατήριο. Ο πολίτης επιδεικνύει την ταυτότητά του την οποία και ελέγχει ο αστυνομικός. Το να προσκομίζει κανείς φωτοτυπία ενός εγγράφου στην αρχή που το έχει εκδώσει είναι τουλάχιστον γελοίο.

2.  Ο πολίτης θα μπορούσε να πληρώσει επί τόπου με πιστωτική κάρτα μέσω POS τραπέζης ή εναλλακτικά, εκ των υστέρων, με το αντίγραφο της αίτησης μέσω e-banking ή στο γκισέ οποιασδήποτε τράπεζας. Στη δεύτερη περίπτωση η αίτηση ενεργοποιείται μετά την λήψη της πληρωμής η οποία ενημερώνεται αυτόματα. Για λόγους ασφαλείας και ταχύτητας αποκλείεται η πληρωμή με μετρητά.  Η φωτογραφία αποθηκεύεται ηλεκτρονικά μέσω ασφαλούς δικτύου και έτσι δεν απαιτείται φυσική αποστολή με τα ΕΛΤΑ κόστους 2,5 Ευρώ.

3. Το διαβατήριο αποστέλλεται συστημένο μέσω ΕΛΤΑ στον πολίτη ο οποίος υπογράφει κατά την παραλαβή. Για μεγαλύτερη ασφάλεια μπορεί τα ΕΛΤΑ να ζητούν απόκομμα της αρχικής αίτησης. Καταργείται το άθλιο και απαράδεκτο τεφτέρι παραλαβής/παράδοσης ενώ σταματάει το χρονοβόρο φαινόμενο των διαβατηρίων που εκδίδονται μεν αλλά δεν παραλαμβάνονται ποτέ και πρέπει να καταστραφούν/ακυρωθούν. Η αποστολή στο σπίτι εξασφαλίζει ταυτόχρονα μια πολύτιμη για την αστυνομία ταυτοποίηση διεύθυνσης.

Με τη δεύτερη διαδικασία το κόστος θα μειωνόταν τουλάχιστον κατά 20 ευρώ δεδομένου ότι η ψηφιακή φωτογραφία & αίτηση δεν απαιτούν χειροκίνητη επεξεργασία. Ο πολίτης θα γλίτωνε πάνω από μία ημέρα ταλαιπωρίας (πολλαπλασιάστε το επί τον αριθμό των διαβατηρίων που εκδίδονται ετησίως για να βρείτε τις χαμένες εργατοώρες), οι αστυνομικοί που απασχολούνται στο σύστημα θα μειώνονταν κατά 30-40% και θα έβγαιναν να περιπολούν και γενικότερα η ασφάλεια της διαδικασίας θα βελτιωνόταν.

Αυτά είναι τα προβλήματα μιας σχετικά πρόσφατα σχεδιασμένης διαδικασίας, η οποία, παρά τα προβλήματά της, τουλάχιστον δουλεύει εξασφαλίζοντας υψηλότατα standards ασφαλείας. Φανταστείτε τι γίνεται σε άλλες περιπτώσεις διαδικασιών που χρονολογούνται από την Τουρκοκρατία. Αλλά και τι δυνατότητες υπάρχουν να εξοικονομήσει το κράτος πόρους απολύοντας τους δεκάδες -εάν όχι εκατοντάδες- χιλιάδες περιττούς δημοσίους υπαλλήλους.

H πληροφορική του τσαντιριού

Με τα χρήματα που έχει δαπανήσει το ΙΚΑ σε συστήματα πληροφορικής θα έπρεπε σήμερα να βρίσκεται στην αιχμή της τεχνολογίας. Αντ’ αυτού την χρησιμοποιεί όπως οι Λίβυοι νομάδες τα σπίτια που τους έχτισε προ πολλών δεκαετιών ο αλήστου μνήμης Καντάφι. Οι ευεργετηθέντες βόλευαν σε αυτά τις κατσίκες τους και κοιμόντουσαν έξω, σε τσαντίρι όπως είχαν συνηθίσει επί χιλιετίες.

Σε e-mail που μου έστειλε ο διοικητής του ΙΚΑ στις 9.3 διάβασα με έκπληξη τα ακόλουθα (το παραθέτω verbatim)

“Αγαπητοί κύριοι/κυρίες,

με την παρούσα επιστολή θα θέλαμε να σας υπενθυμίσουμε ότι με βάση τα στοιχεία που τηρούνται στο Ολοκληρωμένο Πληροφοριακό Σύστημα (Ο.Π.Σ. - Ι.Κ.Α.) υφίσταται βεβαιωμένη οφειλή σας προς το Ι.Κ.Α.-Ε.Τ.Α.Μ., παρόλο που έχουν ήδη προηγηθεί ανάλογες επιστολές υπενθύμισης από τις αρμόδιες υπηρεσίες του Ιδρύματος.”

Ακολουθεί πλήθος παραγράφων γραμμένων με τα συνήθη άθλια και συχνά ακατανόητα ελληνικά της δημόσιας διοίκησης στα οποία γίνεται απόπειρα παρουσίασης της νέας “ρύθμισης”. Η επιστολή καταλήγει:

“*Προσοχή! Η παρούσα επιστολή είναι ενημερωτικού χαρακτήρα και αποστέλλεται μαζικά σε όλους τους εργοδότες. Σε περίπτωση μη ύπαρξης οφειλών προς το Ι.Κ.Α.-Ε.Τ.Α.Μ. να μην ληφθεί υπόψη.”

Επειδή ως πολίτης ανησύχησα απέστειλα με τη σειρά μου μήνυμα στον κύριο Σπυρόπουλο στο οποίο γράφω “Διαβάζοντας την πρώτη και την τελευταία παράγραφο της επιστολής σας φρονώ ότι ο συντάκτης της πρέπει να απευθυνθεί πάραυτα στις υπηρεσίες ψυχικής υγείας του Ιδρύματός σας διότι πάσχει εμφανώς από σχιζοφρένεια. Με την ευκαιρία να παρατηρήσω ότι το γεγονός ότι έχετε επενδύσει εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ σε μηχανογράφηση και δεν μπορείτε να στείλετε επιστολή μόνο σε αυτούς που έχουν οφειλές αποτελεί μείζον θέμα.”

Παρόμοια εμπειρία είχα και με την Γενική Γραμματεία Πληροφορικών (sic) Συστημάτων του Υπουργείου Οικονομικών η οποία αφού μου είχε στείλει λάθος ειδοποίηση (η οποία τουλάχιστον έγραφε την εταιρεία στην οποία αφορούσε), έστειλε δεύτερο μήνυμα γράφοντας:

«Αγαπητέ/ή κύριε/α,

Σε συνέχεια της ηλεκτρονικής ειδοποίησης με θέμα "Ένταξη στη ρύθμιση ληξιπρόθεσμων οφειλών" που σας αποστείλαμε, σχετικά με την ύπαρξη ληξιπρόθεσμων χρεών σας σε Δ.Ο.Υ., θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε οτι σας εστάλη εκ παραδρομής και για το λόγο αυτό ΜΗΝ τη λάβετε υπόψη σας.

Σας ευχαριστούμε για την κατανόηση σας.”

Η απάντησή μου ήταν η εξής

“Τα λάθη είναι ανθρώπινα ακόμη και όταν προκαλούν αναστάτωση όπως το απαράδεκτο e-mail σας. Οι στοιχειώδεις κανόνες ευπρέπειας θέλουν όταν κάποιος κάνει λάθος να ζητά συγγνώμη. Την κατανόηση του άλλου ζητά κανείς όταν κάνει κάτι για το οποίο δεν έχει επιλογή (π.χ. κλείνει έναν δρόμο για επισκευή).”

Το ΙΚΑ και η ΓΓΠΣ έχουν κατασπαταλήσει δεκάδες, ίσως και εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ σε συστήματα πληροφορικής η αθλιότητα των οποίων ξεπερνά κάθε όριο. Αρκεί κανείς να μπει στις ηλεκτρονικές υπηρεσίες του ΙΚΑ ή στο Taxisnet και να συγκρίνει τη λειτουργικότητα με π.χ. ένα σύστημα e—banking οποιασδήποτε τράπεζας. Ο δε εισαγγελέας αντί να ασχοληθεί με τους επίδοξους δολοφόνους του Κωστάκη δεν θα έπρεπε καλύτερα να ασχοληθεί με τον βόθρο που λέγεται «έργα πληροφορικής του δημοσίου».