Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης - "Το παιχνίδι (δυστυχώς) συνεχίζεται"

Δε νομίζω ότι οι διοργανωτές της ΔΕΘ έχουν συναίσθηση της ειρωνείας του φετινού τους σλόγκαν "το παιχνίδι συνεχίζεται" ιδωμένο υπό το πρίσμα της σκοπιμότητας να συνεχίζει η ΔΕΘ (Helexpo) να ελέγχεται μετοχικά από το κράτος. Τα πολύ κακά οικονομικά στοιχεία της οποίας (20.000.000 ευρώ σωρευτικές ζημιές κατά τα δύο τελευταία χρόνια) θα ήταν ακόμη χειρότερα εάν δεν υπήρχε και η έμμεση επιδότηση των συμμετοχών κρατικών φορέων με περίπτερα στις εκθέσεις, χωρίς να υπάρχει πραγματική ανάγκη. Μόνο ο Δήμαρχος Θεσσαλονίκης είχε το ανάστημα και το τσαγανό να διακόψει την ιστορική πλην περιττή συμμετοχή του Δήμου στη ΔΕΘ, η οποία ήταν -όπως και στην περίπτωση των περισσότερων κρατικών φορέων- καθαρή σπατάλη χρημάτων.


Σπατάλη η οποία στις "καλές" εποχές λάμβανε γιγαντιαίες διαστάσεις. Πολυπληθέστατες αντιπροσωπείες Υπουργείων, κρατικών φορέων και ΔΕΚΟ μετέβαιναν στην συμπρωτεύουσα με υψηλούς προϋπολογισμούς και επιπρόσθετες αποζημιώσεις. Οι υπουργοί και οι παρατρεχάμενοι δεν πήγαιναν πίσω αφού τα πολιτιστικά κέντρα της πόλης στέναζαν υπό το βάρος των θαμώνων του ευρύτερου Δημόσιου τομέα μέχρι να έρθει το "σεμνά και ταπεινά" του Καραμανλή του Β' του Ακούραστου να μετριάσει κάπως τις εξαλλότητες, τουλάχιστον τον πρώτο χρόνο.


Με την χώρα να βρίσκεται σε συνθήκες απολύτως συγκρίσιμες με το κραχ του '29 στις ΗΠΑ ως προς τη μείωση του ΑΕΠ θα περίμενε κανείς ότι η Helexpo θα είχε ιδιωτικοποιηθεί στα πρώτα ένα, άντε δύο χρόνια της κρίσης και ότι το σύνολο των κρατικών φορέων θα είχε διακόψει τη συμμετοχή του. Παρενθετικώς η λίστα (sic) εκθετών στον δικτυακό τόπο της ΔΕΘ είναι κενή με αποτέλεσμα να μην μπορέσω να διαπιστώσω εάν και φέτος σπατάλησαν χρήματα π.χ. η Αστυνομία και η Πυροσβεστική για να στήσουν περίπτερα. Είναι προφανές ότι στον 21ο αιώνα δεν είναι δουλειά του κράτους να διοργανώνει εκθέσεις, πολλώ μάλλον όταν το διαδίκτυο έχει περιορίσει -και περιορίζει συνεχώς- το αντικείμενό τους και σταδιακά ακόμη και την ίδια την σκοπιμότητα ύπαρξής τους.


Φοβάμαι ότι ο Πρωθυπουργός δεν αντιλαμβάνεται τη γελοιότητα να ανακοινώνει την οικονομική πολιτική της χώρας από το βήμα μίας περιττής κρατικοδίαιτης έκθεσης, η οποία αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα των λόγων που μας οδήγησαν στην οικονομική κατάρρευση. Το παιχνίδι, δυστυχώς, συνεχίζεται.--

Ο Θεοχάρης εκτελούσε εντολές όπως κάθε καλός δήμιος

Υπήρξα γενικώς επικριτικός στον προσφάτως εξαναγκασθέντα (άραγε πώς;) σε παραίτηση Γενικό Γραμματέα Δημοσίων Εσόδων. Αν και ικανός στο αντικείμενό του -θα μπορούσε να είναι ένας πολύ καλός Γραμματέας Πληροφοριακών Συστημάτων- δεν διέθετε την ωριμότητα, την εμπειρία, την ευρύτητα σκέψης και το gravitas για την θέση. Υπήρξε ιδιαίτερα αποτελεσματικός αλλά προς τη λάθος κατεύθυνση (χωρίς να φταίει) ενώ έκανε λίγα ώστε να αντιμετωπίσει τα ουσιαστικά διαρθρωτικά και οργανωτικά προβλήματα του οργανισμού που του ανατέθηκε, λειτουργώντας αποκλειστικά με κριτήριο τις βραχυπρόθεσμες εισπράξεις. Υπερεκτέθηκε στα μέσα μαζικής ενημέρωσης γεγονός το οποίο συνέβαλε τελικώς στην καρατόμησή του αφού δάνεισε το πρόσωπό του στην άθλια κυβερνητική φορολογική πολιτική.

Τον περασμένο Αύγουστο είχα γράψει στην Καθημερινή έναν άρθρο με αφορμή την ακόλουθη δήλωση που είχε κάνει: «Με την έμπρακτη βοήθεια των πολιτών, θα ξεπεράσουμε ως φορολογικές αρχές της χώρας τα όποια προβλήματα και θα ολοκληρώσουμε με επιτυχία το βαρυσήμαντο έργο που μας έχει ανατεθεί. Κλειδί στην προσπάθεια αυτή είναι η εμπέδωση φορολογικής συνείδησης απ όλους μας». Φαίνεται ότι το διάβασε αφού δεν χρησιμοποίησε έκτοτε τον όρο "φορολογική συνείδηση".


Το πρόβλημα δεν ήταν ο αποπεμφθείς, παρά το ότι μάλλον ήταν κατώτερος των απαιτήσεων της θέσης του. Κλήθηκε να εφαρμόσει μία άθλια φορολογική πολιτική η οποία συνέθλιψε τη μεσαία τάξη, έκλεισε εκατοντάδες χιλιάδες επιχειρήσεις -αρκετές από τις οποίες θα ήταν βιώσιμες παρά την κρίση- και οδήγησε το 1/3 του πληθυσμού σε αδυναμία πληρωμής φόρων και ενδεχομένως οριστικά εκτός οικονομικής δραστηριότητας. Αντί να καταργήσει π.χ. την παράλογη δυνατότητα συνταξιοδότησης των 50χρονων μητέρων ανήλικων τέκνων οι οποίες κοστίζουν περισσότερο από 250.000 ευρώ το κεφάλι στους φορολογούμενους, να εξορθολογίσει της συντάξεις της ΔΕΗ, ΟΤΕ, των δικαστικών, τις παροχές σε άγαμες θυγατέρες, να απολύσει αντί να συνταξιοδοτήσει τους περιττούς υπαλλήλους στο Δημόσιο, και να επανιδρύσει το κράτος η κυβέρνηση Σαμαρά επέλεξε να φορολογήσει μέχρι θανάτου την ιδιωτική οικονομία προκειμένου να συντηρήσει τους πελάτες (οι οποίοι μάλιστα για να τον ευχαριστήσουν ψήφισαν όλοι τον Τσίπρα). Ο Θεοχάρης ήταν απλώς ο δήμιος που εκτελούσε την αποστολή του. Οι ευθύνες πρέπει να αναζητηθούν στους εντολείς του.

"Κοινωνικό μέρισμα" - Ούτε κοινωνικό είναι ούτε μέρισμα.

Ο εμπνευστής του όρου "κοινωνικό μέρισμα" είναι προφανώς ταλαντούχος αφού δεν θα μπορούσε να περιγράψει με καλύτερες, επικοινωνιακά, λέξεις την "ψηφοθηρική μοιρασιά των κλοπιμαίων" όπως μεταφράζεται στην πραγματικότητα η εμπνευσμένη αυτή λογοπλασία. Κατ'αρχήν ο προσδιορισμός "κοινωνικό" αναμφισβήτητα δημιουργεί ωραία συναισθήματα ανθρωπιάς, αλληλοϋποστήριξης, αλληλεγγύης και απαλύνει τις ενοχές των "εχόντων" προς τους αναξιοπαθούντες.


Πόσο "κοινωνικό" είναι όμως το "βοήθημα"; Εάν λάβουμε υπόψη ότι προήλθε από την τρομακτική φορολόγηση του συνόλου του πληθυσμού μέσω του ΕΕΤΗΔΕ αλλά και της αύξησης του ΦΠΑ, δηλαδή πρακτικά το κράτος "τα πήρε από όλους", μηδενός εξαιρουμένου, θα ήταν πολύ δικαιότερο, αποτελεσματικότερο, κοινωνικά δίκαιο και ηθικότερο να είχε ελαφρύνει ισόποσα π.χ. το χαράτσι της ΔΕΗ στους ανέργους. Στην προκειμένη περίπτωση "τα πήρε από όλους" για να τα δώσει στο 10% του πληθυσμού με κριτήρια στα οποία ταιριάζει καλύτερα ο χαρακτηρισμός "ψηφοθηρικά" παρά "κοινωνικά". Το επίδομα στους ενστόλους, το οποίο πληροφορίες θέλουν να το τσεπώνουν και οι μη ένστολοι υπάλληλοι του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας, είναι ιδιαίτερα άδικο αφού αμείβει, χωρίς ιδιαίτερο λόγο, ένα μικρό μέρος του πληθυσμού. Μεταξύ των ένστολων υπάρχουν χιλιάδες μάχιμοι που διακινδυνεύουν τη ζωή τους έναντι πινακίου φακής. Για κάθε έναν από αυτούς υπάρχουν τουλάχιστον πενταπλάσιοι ο οποίοι αμείβονται για να καταναλώνουν φραπέ, σε θέσεις ή/και σε στρατόπεδα τα οποία θα έπρεπε να έχουν καταργηθεί προ πολλού.


Η δεύτερη παραπλανητική λέξη είναι το "μέρισμα". Μερίδιο δηλαδή από τις προσόδους, από τα κέρδη μίας επιχείρισης ή τα θετικά αποτελέσματα μίας επένδυσης. Λέξη δηλαδή η οποία ουδόλως ταιριάζει στο προϊόν μίας άθλιας φορολογικής ληστείας η οποία έχει φέρει 2.000.000 πολίτες σε αδυναμία πληρωμής και έχει στείλει 1.500.000 εργαζομένους του ιδιωτικού τομέα στην ανεργία. Μιας φορολογικής ληστείας η οποία στεγνώνει την οικονομία και στερεί από το κράτος πολλαπλάσια μελλοντικά φορολογικά έσοδα σε όρους καθαράς παρούσας αξίας για κάθε ευρώ που εισπράττεται τώρα. Το "μέρισμα" όχι μόνο δεν προήλθε από την ανάπτυξη και την παραγωγή πλούτου αλλά στην πράξη τις χαντάκωσε.

Αλλά με την συντριπτική πλειοψηφία των ψηφοφόρων να πιστεύει ότι το Άγιο Φως αναβλύζει μόνο του, μία συγκεκριμένη μέρα τον χρόνο από ένα βράχο στην Ιερουσαλήμ γιατί να μην πιστέψει ότι η μοιρασιά των κλοπιμαίων από το 100% του πληθυσμού στο 10% αυτού είναι "κοινωνικό μέρισμα";

Γιατί δεν γίνονται μεταρρυθμίσεις - διδάγματα από την καταργηθείσα πλέον, υποχρέωση δημοσίευσης των Ισολογισμών

Το ιστορικό της υποχρεωτικής δημοσίευσης των ισολογισμών Ανωνύμων Εταιρειών και Ε.Π.Ε. στον Τύπο είναι λίαν εκπαιδευτικό, εάν θέλει κανείς να απαντήσει στο ερώτημα "γιατί δεν γίνονται μεταρρυθμίσεις στην Ελλάδα".

Μετά το σκάνδαλο της Λαυρεωτικής οι πολιτικοί της εποχής θεώρησαν υποχρέωσή τους να προστατεύσουν τους πολίτες από απάτες αυτού του είδους και θέσπισαν, με το νόμο 2190 του 1920, ειδικές διατάξεις δημοσιότητας για τις Ανώνυμες Εταιρείες, οι οποίες στο εξής είχαν την υποχρέωση να δημοσιεύουν τις ετήσιες οικονομικές καταστάσεις τους σε μία πολιτική και μία οικονομική εφημερίδα. Οι εφημερίδες ήταν το μόνο μέσο δημοσιότητας της εποχής και οι Ανώνυμες Εταιρείες ελάχιστες σε αριθμό και πολύ μεγάλες σε μέγεθος.
Παρά το ότι ο εταιρικός τύπος της Ανωνύμου Εταιρείας έγινε αργότερα πολύ συνήθης, η υποχρέωση διατηρήθηκε και στις χιλιάδες περιπτώσεις όπου η διασπορά των μετοχών ήταν εξαιρετικά μικρή και θα κόστιζε πολύ λιγότερο η αποστολή των οικονομικών καταστάσεων με συστημένη επιστολή σε κάθε μέτοχο ή πιστωτή.

Αντί όμως να προσαρμοσθεί η νομοθεσία στις  πραγματικές συνθήκες, π.χ. με διατήρηση της υποχρέωσης μόνο στις εταιρείες με μεγάλη διασπορά μετοχών, η κα Βάσω Παπανδρέου με την παρ. 10 του άρθρου 10 του ν. 2741/1999 διεύρυνε την υποχρέωση συμπεριλαμβάνοντας, εκτός της πολιτικής και οικονομικής, και μία τοπική ή νομαρχιακή εφημερίδα για όσες εταιρείες έδρευαν εκτός των Δήμων Αθηναίων ή Θεσσαλονίκης. Για παράδειγμα μία εταιρεία στην Καλλιθέα Αττικής είχε, με βάση αυτό το φωτισμένο άρθρο, την υποχρέωση να χρυσοπληρώνει την δημοσίευσή του ισολογισμού της και σε μία τοπική φυλλάδα. Την ρύθμιση συνυπέγραψε και ο συναρμόδιος Υπουργός Ανάπτυξης Ευάγγελος Βενιζέλος, σημερινός Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης.

Το 2005, όταν η διείσδυση της χρήσης του διαδικτύου στην Ελλάδα ήταν τέτοια που η υποχρεωτική δημοσίευση στον Τύπο είχε χάσει εντελώς το νόημά της (βλ. Δημοσίευση Οικονομικών Στοιχείων) ο Υπουργός Ανάπτυξης Δημήτρης Σιούφας, προώθησε σε ρύθμιση με την οποία κατέστη υποχρεωτική η απευθείας τιμολόγηση των εταιρειών από τον οικονομικό τύπο (και όχι μέσω service bureaus που αγόραζαν μαζικά χώρο και έπεφτε η τιμή λόγω demand aggregation) εκτοξεύοντας το σχετικό κόστος. Τότε του είχα στείλει μήνυμα γράφοντας ότι "πρόκειται για αναχρονιστικό χαράτσι υπέρ των εκδοτών" ότι "εκτός από την καταστροφική πίεση που δεχόμαστε από την Κίνα λόγω της εισόδου της στον ΠΟΕ, αντιμετωπίζουμε μία πολιτιστική επανάσταση στο εσωτερικό" και ότι "εάν αυτό εννοούσαν με την επανίδρυση του κράτους καλό είναι να σταματήσουν". Μου τηλεφώνησε λέγοντάς μου ότι αυτή η υποχρέωση στηρίζει τον πλουραλισμό στην ενημέρωση στο οποίο αντέτεινα ότι ο Κινέζος ανταγωνιστής μου δεν πληρώνει "πλουραλισμό".


Στις αρχές του 2010, στη μόνη πραγματική μεταρρύθμιση, ο Υπουργός Εσωτερικών Γιάννης Ραγκούσης αποφασίζει να έχουν οι πολίτες και οι επιχειρήσεις δωρεάν πρόσβαση στα ΦΕΚ του Εθνικού Τυπογραφείου μέσω διαδικτύου, μεταξύ αυτών και στο Φύλλο ΑΕ και ΕΠΕ όπου δημοσιεύονται οι ισολογισμοί. Με τη ρύθμιση αυτοί όλοι οι ισολογισμοί των εταιρειών κατέστησαν διαθέσιμοι 24 ώρες το 24ωρο επτά ημέρες την εβδομάδα σε οποιονδήποτε είχε πρόσβαση σε σύνδεση Internet δηλαδή πρακτικά σε όλους. Η απόφαση αυτή ακύρωσε στην πραγματικότητα κάθε σκοπιμότητα δημοσίευσης των ισολογισμών στον Τύπο. Παρά όμως την εκπεφρασμένη προσήλωση της τότε κυβέρνησης στην "ηλεκτρονική διακυβέρνηση" και στην "πράσινη ανάπτυξη" (χιλιάδες τόνου δημοσιογραφικού χάρτου κατέληγαν στις χωματερές λόγω της δημοσίευσης) η αναχρονιστική υποχρέωση διατηρήθηκε.


Στις αρχές του 2011 ο ΣΕΠΕΕ σε συνεργασία με τον ΣΕΒΕ άρχισαν μία εκστρατεία κατά της δημοσίευσης των ισολογισμών εξασφαλίζοντας ευρεία υποστήριξη κλαδικών συνδέσμων (ΣΒΒΕ, ΣΕΛΠΕ, ΕΣΠ, ΕΒΕΠ, Ξενοδοχειακό Επιμελητήριο, Κλωστοϋφαντουργοί, ΕΠΕΔΜΕΔΕ, ΕΛΣΕΒΒΥΕ). Παρά το ότι το αίτημα στηρίχθηκε και από την Κεντρική Ένωση Επιμελητηρίων το ΕΒΕΑ έβγαλε την ουρίτσα του απέξω πράγμα που έπραξε και ο ΣΕΒ.  Αξίζει να σημειωθεί ότι και οι δύο φορείς στο παρελθόν είχαν τεθεί δημοσίως κατά της υποχρέωσης. Αποτέλεσμα των προσπαθειών μας ήταν ο τότε βουλευτής Γιώργος Χαραλαμπόπουλος να καταθέσει (σε μία κίνηση μεγάλης γενναιότητας),  τον Μάρτιο του 2011, τροπολογία που καταργούσε την υποχρεωτική δημοσίευση οικονομικών καταστάσεων στον τύπο εξασφαλίζοντας την στήριξη 17 βουλευτών επαρχίας του ΠΑΣΟΚ και 2 της Νέας Δημοκρατίας. Οι τελευταίοι απέσυραν τη στήριξή τους μετά από εντολή του τότε εισηγητή της μειοψηφίας, σημερινού Υπουργού Ανάπτυξης Κωστή Χατζηδάκη.  Όταν επικοινώνησα τηλεφωνικά μαζί του και τον ρώτησα γιατί διαφωνούσε με την τροπολογία μου είπε ότι προσωπικά συμφωνούσε με αυτήν αλλά το θέμα ήταν "πιό πολύπλοκο". Τότε δεκάδες δημοσιεύματα έφεραν τον αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης και σημερινό πρωθυπουργό βαθύτατα ενοχλημένο από την πρωτοβουλία η οποία "διατάρασσε τις σχέσεις του με τον Τύπο".

Τελικά η υποχρεωτική δημοσίευση καταργήθηκε κατ' απαίτηση της τρόικας με το νόμο 4072 τον Απρίλιο του 2012. Παρά το ότι ο σχετικός νόμος είχε αναδρομική ισχύ από τις αρχές του έτους, ειδικά η διάταξη περί ισολογισμών άρχισε να ισχύει από την 1η Ιουλίου, σε μία ύστατη προσπάθεια του πολιτικού συστήματος να διατηρηθεί για ακόμη ένα χρόνο το χαράτσι υπέρ των εκδοτών.

Εκεί που νομίζαμε ότι το θέμα είχε λήξει, τον περασμένο μήνα η βουλευτής της ΔΗΜΑΡ κα. Ασημίνα Ξυροτύρη έκανε ερώτηση στη Βουλή εγκαλώντας την κυβέρνηση για το ότι δεν μέτρησε τις επιπτώσεις που είχε στην εταιρική διακυβέρνηση (sic) η κατάργηση της υποχρεωτικής δημοσίευσης των Ισολογισμών στον Τύπο.

Μετά απ'όλα αυτά, αν και άθεος, προσεύχομαι κάθε μέρα να μην φύγει η τρόικα. Γιατί χωρίς αυτήν ο άθλιος εσμός των πολιτικών μας δεν θα έκανε καμία, μα καμία απολύτως μεταρρύθμιση. 

Επιχειρηματίας = Εγκληματίας κατά τον κο. Σαμαρά

Στη χθεσινή του συνέντευξη ο Πρωθυπουργός αποκάλεσε τους διακινητές παρανόμων μεταναστών "επιχειρηματίες" και στη συνέχεια το διόρθωσε λέγοντας "μεγάλοι επιχειρηματίες". Παρά την μάλλον σπαστική εκφορά του λόγου του ο κος Σαμαράς δεν είναι αμόρφωτος. Το γλωσσικό του ολίσθημα (εάν ήταν τέτοιο) οφείλεται στην επιτυχία της αριστερής ιδεοληπτικής προπαγάνδας να ταυτίσει την επιχειρηματικότητα με την εγκληματικότητα στο μυαλό του μέσου Ελληνα. Ο έμπορος ψυχών σε καμία άλλη χώρα δεν θα αποκαλείτο "επιχειρηματίας" αλλά εγκληματίας. Επιχειρηματίας είναι αυτός που οργανώνει τους παραγωγικούς πόρους, απασχολεί προσωπικό και παράγει πλούτο. Οταν ίδιος ο Πρωθυπουργός τον ταυτίζει με εγκληματία και μάλιστα από τους αθλιότερους, τότε θα δραστηριοποιηθεί εκτός Ελλάδος εάν είναι Ελληνας και δεν θα έρθει στην Ελλάδα εάν είναι ξένος.

Ποιος και πόσο (πρέπει να) πληρώνει την ΕΡΤ?

Το σύνολο του, όντως πολύ μεγάλου, θορύβου γύρω από το λουκέτο στην ΕΡΤ περιορίστηκε σε ζητήματα όπως ο τρόπος με τον οποίο έγινε (κάποιος έγραψε σωστά ότι ήταν μία αναγκαία τομή η οποία όμως θα ήταν καλύτερο να είχε γίνει από χειρουργό αντί για χασάπη), το πόσο διεφθαρμένη και κομματοκρατούμενη ήταν η ΕΡΤ, την ανάγκη για δημόσια τηλεόραση κλπ.


Ελάχιστη συζήτηση έγινε για το ποιος πρέπει να πληρώνει τη δημόσια τηλεόραση και πόσο. Με το υφιστάμενο καθεστώς το χαράτσι των 50 περίπου ευρώ ετησίως πληρώνουν όσοι έχουν ηλεκτρική σύνδεση, ασχέτως του εάν βλέπουν (ή ακόμη και εάν έχουν) τηλεόραση. Έτσι τα γραφεία των εταιρειών, τα εργοστάσια, τα καταστήματα πληρώνουν το ίδιο ποσό ακόμη και όταν δεν υπάρχει τηλεοπτικός δέκτης στο χώρο, όπως συμβαίνει στην πλειονότητα των επαγγελματικών εγκαταστάσεων. Αποτέλεσμα είναι η διπλή επιβάρυνση των πολιτών οι οποίοι πληρώνουν το τέλος με τη ΔΕΗ του σπιτιού τους και εμμέσως τα τέλη ΕΡΤ των εταιρειών οι οποίες αναγκαστικά μετακυλίουν το σχετικό κόστος στις τιμές των προϊόντων. Έτσι εάν διαιρέσουμε τις συνολικές εισπράξεις των 292.000.000 ευρώ ετησίως με τον πληθυσμό της χώρας (9.900.000 κάτοικοι) προκύπτει μία ετήσια κατά κεφαλήν επιβάρυνση της τάξεως των 29,5 ευρώ (μεγαλύτερη εάν εξαιρέσουμε τις ηλικίες 0-4) ήτοι περί τα 90 ευρώ για μία μέση, τριμελή, οικογένεια.


Δεδομένου τώρα ότι με μέση τηλεθέαση, αθροιστικά όλων των καναλιών της ΕΡΤ, της τάξεως του 10% προκύπτει ένα μέσο κόστος ανά τηλεθεατή περί τα 300 ευρώ το οποίο όμως επιβαρύνονται κυρίως οι άλλοι εννέα που δεν βλέπουν κρατική τηλεόραση.


Μπορεί τα 50 ευρώ ανά ρολόι της ΔΕΗ ή τα 30 ευρώ ανά κάτοικο της χώρας να μην ακούγονται υψηλά ως ποσά. Αν και δεν είμαι βέβαιος ότι την άποψη αυτή συμμερίζονται οι 1.500.000 άνεργοι του ιδιωτικού τομέα που τα πληρώνουν χωρίς να έχουν εισόδημα, το σίγουρο είναι ότι το πρόβλημα προκύπτει από τη στιγμή που τα τέλη που εισπράττονται α) καταλήγουν κατά ένα μέρος σε άλλους σκοπούς και β) η διαχείρισή τους γίνεται με αδιαφανή και αναξιοκρατικό τρόπο . Ακόμη σοβαρότερο όμως είναι το γεγονός ότι ο καθολικός χαρακτήρας του χαρατσιού της ΔΕΗ αποσυνδέει τελείως την ποιότητα της υπηρεσίας από την υποχρέωση αγοράς της. Μ’ άλλα λόγια το γεγονός ότι ο Έλληνας πολίτης είναι αναγκασμένος να πληρώνει την ΕΡΤ ασχέτως της ποιότητας της δουλειάς της, αφαιρεί όλα τα κίνητρα που έχει η δημόσια τηλεόραση για να βελτιώσει τις πρακτικές της, τα προγράμματά της, τη διαχείρισή της κ.λ.π.


Προσωπικά θα ήμουν πολύ ευτυχής με ένα μοντέλο όπως αυτό του BBC (το οποίο παρενθετικώς απασχολεί 23.000 υπαλλήλους και όχι 800 όπως θέλει ο αστικός μύθος) που εισπράττει ένα πολύ υψηλό τέλος (145 στερλίνες περίπου ετησίως) μόνο όμως από όσους το βλέπουν. Ταυτόχρονα σε επίπεδο εταιρικής διακυβέρνησης το BBC είναι ημιαυτόνομο με ανεξάρτητο Board of Trustees το οποίο εποπτεύει τη λειτουργία του. Μ΄άλλα λόγια το BBC δεν είναι πεδίο δόξης λαμπρό του άθλιου πελατειακού κράτους όπως η ΕΡΤ στην Ελλάδα.


Το ότι έκλεισε η ΕΡΤ, έστω με τρόπο εντελώς απαράδεκτο, είναι καλό νέο. Το κακό νέο είναι ότι θα ξανανοίξει με το νέο μαγαζί να είναι πιθανότατα πολύ χειρότερο από αυτό που έκλεισε

Ο μεγάλος κίνδυνος της ποινικοποίησης της επιχειρηματικότητας

Τα κλισέ περί "ποινικοποίησης της πολιτικής ζωής" και των "κοινωνικών αγώνων" ακούγονται και γράφονται συχνά στα ελληνικά ΜΜΕ. Στην πρώτη περίπτωση η βουλευτική ασυλία και ο νόμος περί ευθύνης υπουργών προστατεύουν υπέρμετρα τους πολιτικούς από διώξεις για αδικήματα του κοινού ποινικού δικαίου. Αντίστοιχα, στην περίπτωση των συνδικαλιστών, υφίσταται μία de facto ασυλία η οποία τους επιτρέπει να παρακωλύουν την κυκλοφορία, να εμποδίζουν την είσοδο σε εργαζομένους που θέλουν να εργασθούν και να βιαιοπραγούν (θυμηθείτε την περίπτωση του Γερμανού προξένου στη Θεσσαλονίκη) χωρίς κανείς τους να έχει τιμωρηθεί. Αντί λοιπόν να διαμαρτύρονται οι πολλοί για το ιδιότυπο αυτό, θεσμοθετημένο και μη, καθεστώς προστασίας των λίγων, εν προκειμένω φωνάζουν προκλητικά οι λίγοι ώστε να διατηρήσουν αυτά τα προνόμια. Σε αντίθεση όμως με την, ανύπαρκτη στην πραγματικότητα, "ποινικοποίηση" της πολιτικής και του συνδικαλισμού, η πολιτεία έχει προχωρήσει σε μία απολύτως υπαρκτή ποινικοποίηση της επιχειρηματικής αποτυχίας και μάλιστα σε μία περίοδο κατά την οποία η συχνότητά αυτής έχει αυξηθεί εκρηκτικά εξ αιτίας της πρωτοφανούς ύφεσης.

Η ύπαρξη ληξιπρόθεσμης οφειλής προς το Δημόσιο δεν είναι σε καμία πολιτισμένη χώρα αφεαυτή ποινικό αδίκημα, εκτός εάν αποδεικνύεται δόλος. Στην Ελλάδα οι Αρχές έχουν προχωρήσει περισσότερο δεδομένου ότι π.χ. η μη απόδοση Φόρου Προστιθέμενης Αξίας άνω των 75.000 Ευρώ, συνιστά κακούργημα δηλαδή βαρύτατο έγκλημα. Αν και η μη απόδοση ως έννοια λογικά προϋποθέτει την είσπραξη του όποιου ποσού, η εφορία θεωρεί εισπραχθέντα τον ΦΠΑ με την έκδοση του παραστατικού πώλησης, ασχέτως του εάν ή πότε πλήρωσε ο λήπτης/πελάτης. Σε χιλιάδες μάλιστα περιπτώσεις ο "μπαταχτσής" είναι το ίδιο το κράτος το οποίο διοχέτευσε σε επιστροφές ΦΠΑ ένα μικρό μόνο μέρος από τα χρήματα που έστειλε η τρόικα προκειμένου να καλυφθούν οι ληξιπρόθεσμες οφειλές του προς τρίτους. Την ίδια στιγμή η ύφεση και η εξοντωτική φορολογία που επιβάλλεται, ασχέτως του ύψους του εισοδήματος, στην ακίνητη περιουσία, πέρα από τις καταστροφικές συνέπειες στην οικονομία, έχει οδηγήσει δεκάδες χιλιάδες επιχειρήσεις και σχεδόν δύο εκατομμύρια φορολογουμένους στη μη καταβολή φόρων εν πολλοίς λόγω αδυναμίας, χωρίς δηλαδή να υπάρχει πρόθεση. Έτσι περίπου το ένα τέταρτο των Ελλήνων πολιτών που έχουν χρέη μεγαλύτερα ή ίσα του ιλιγγιώδους ποσού των 5.000 ευρώ, έχουν τελέσει ποινικό αδίκημα και μάλιστα διαρκές αφού καταχρηστικά θεσπίστηκε προ διετίας σαν τέτοιο, ώστε να θεωρείται αυτόφωρο έγκλημα. Κατά το τελευταίο έτος οι Δημόσιες Οικονομικές Υπηρεσίες έχουν κάνει χρήση αυτής της διάταξης σε εκατοντάδες περιπτώσεις, με αποτέλεσμα οι "συλλήψεις για χρέη στον δημόσιο" να αντιμετωπίζονται από τον τύπο όπως το δελτίο καιρού. Η μόνη διαφορά είναι ότι το "δελτίο συλλήψεων" εκδίδεται, αντί της ΕΜΥ, από το Υπουργείο Οικονομικών και μάλιστα με τρόπο που επιτυγχάνει ταχυδακτυλουργικά τον διασυρμό των συλληφθέντων χωρίς να τους κατονομάζει. Με αυτό τον τρόπο ο επιχειρηματίας στην Ελλάδα πέρα από το δεδομένο κοινωνικό στίγμα της πτώχευσης (δόλιας ή μη) σύρεται σιδηροδέσμιος ως εγκληματίας στα δικαστήρια, μέτρο το οποίο Πρωτοδικείο της Θεσσαλονίκης έκρινε ορθά ως "δυσανάλογα επαχθές" και αντισυνταγματικό. Στην πράξη μάλιστα η εφαρμογή αυτών των νομοθετικών ρυθμίσεων έχει επεκταθεί αυθαίρετα και στα ανεξάρτητα μη εκτελεστικά μέλη των Διοικητικών Συμβουλίων Ανωνύμων Εταιρειών καταργώντας έτσι κάθε έννοια εταιρικής διακυβέρνησης.

Είναι προφανές ότι στην αγωνιώδη του προσπάθεια να εξασφαλίσει έσοδα, έχοντας να αντιμετωπίσει ανεπαρκείς υπηρεσίες και εκτεταμένη διαφθορά, το Υπουργείο Οικονομικών νομοθέτησε ευρισκόμενο σε κατάσταση πανικού χωρίς να υπολογίσει τις συνέπειες των πράξεών του. Όταν η οικονομική επιβίωση της Ελλάδας εξαρτάται από τις όποιες επενδύσεις γίνουν στο εξής, η ποινικοποίηση της επιχειρηματικότητας αποτρέπει τους ξένους επενδυτές οι οποίοι προφανώς θα προτιμήσουν να τοποθετήσουν τα χρήματά τους σε μία χώρα που δεν θα τους συλλάβει, διασύρει και ενδεχομένως φυλακίσει εάν δεν πάει καλά η δουλειά τους. Το ίδιο κάνουν και οι Έλληνες επενδυτές οι οποίοι, μαζί με χιλιάδες ταλαντούχους νέους εγκαταλείπουν τη χώρα. Έως ότου αλλάξει ριζικά η εξόχως εχθρική προς την επιχειρηματικότητα στάση της ελληνικής πολιτείας ο Πρωθυπουργός, που προσπαθεί ειλικρινώς να προσελκύσει επενδυτές από το εξωτερικό, θα θυμίζει την ευτραφή Ελληνίδα μάνα στην παραλία που φώναζε στο γιο της που κολυμπούσε: "Γιαννάκη, έβγα τώρα αμέσως έξω να σε δείρω".

Αντώνης ο ανεργιοκτόνος και Βρούτσης ο ανεργιοφάγος ενώνουν τις δυνάμεις τους στον πόλεμο κατά της ανεργίας

"Ο πρωθυπουργός έχει σημάνει συναγερμό" δήλωσε ο Υπουργός Βρούτσης λέγοντας "ξεκινάμε (sic) πόλεμο* κατά της ανεργίας με έδρα το γραφείο πρωθυπουργού". Λίγες μέρες πριν ο Λουκάς Παπαδήμος είχε ορθώς επισημάνει ότι το κρισιμότερο πρόβλημα σήμερα είναι η ανεργία και η εξέλιξη, η καλύτερα η ανάσχεση, της οποίας είναι το πρώτο θεμα που πρέπει να μας απασχολεί. Alors Monsieur Vroutsi c'est la guerre** ανέκραξε ο Αντώνης και στου Μαξίμου διαμορφώθηκε ειδικό στρατηγείο όπως το situation room από το οποίο ο Πρόεδρος Ομπάμα παρακολούθησε την εκτέλεση του Οσάμα Μπιν Λάντεν. Εν προκειμένω εκεί ο Αντώνης με τον Βρούτση θα παρακολουθούν live τη μάχη κατά της ανεργίας και στα διαλείμματα θα παίζουν με το playstation που άφησε πίσω ο Κωστάκης. Ταυτόχρονα το ειδικό Πολεμικό επιτελείο κατά της ανεργίας έχει έρθει σε επαφή με τον αρχηγό της φυλής Σιού προκειμένου να μετακληθεί ειδικός μάγος που θα χορέψει τον χορό της απασχόλησης (σ.τ.σ. λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο με τον χορό της βροχής) σε όλες τις μεγάλες πόλεις. Συνοδευτικό μέτρο μονιμότερου χαρακτήρα είναι η ανέγερση ειδικών τοτέμ που ξορκίζουν την ανεργία, τα οποία λειτουργούν όπως τα σκιάχτρα στα χωράφια με μόνη διαφορά ότι τοποθετούνται σε κεντρικές πλατείες. Ταυτόχρονα κλιμάκιο του στρατηγείου του πολέμου κατά της ανεργίας μετέβη στην Ιαπωνία για να μελετήσει παρελθούσες πρακτικές make-work όπως τα stage της Φανούλας. Η χώρα μας αν και έχει μεγάλη εμπειρία στο make-work (θέσεις εργασίας άνευ ουσιαστικού αντικειμένου) στον δημόσιο τομέα, η κατάσταση στον ιδιωτικό, όπου επικρατεί ως γνωστόν ο εργασιακός μεσαίων, πάσχει. Κατά την διάρκεια της χρηματοπιστωτικής φούσκας του ´88 στην Ιαπωνία υπήρχαν όμορφες κοπέλες με άσπρα γάντια οι οποίες ακουμπούσαν συνεχώς το χέρι τους στην κινούμενη χειρολαβή των κυλιόμενων κλιμάκων διατηρώντας την καθαρή. Συνάδελφοι τους πατούσαν τα κομβία των ανελκυστήρων η υποκλίνονταν κάθε φορά που ανοιγόκλεινε η πόρτα. Μια εμπιστευτική μελέτη της πρωθυπουργικής έδρας (σ.τ.σ του πολέμου κατά της ανεργίας) υπολόγισε οτι αυτή θα μειωθεί κατά πέντε ποσοστιαίες μονάδες εάν καταστεί υποχρεωτική η απασχόληση χειριστή ασανσέρ (θα ισχύει, όπως και ο Φόρος ακίνητης περιουσίας και για κλειστά κτήρια με χαλασμένους ανελκυστήρες). Αυτές οι παρεμβάσεις ειναι απαραίτητες δεδομένου ότι η ανεργία καλπάζει όσο το πελατειακό κράτος φορολογεί μέχρι θανάτου το υποζύγιο του ιδιωτικού τομέα ώστε να διατηρηθούν πάση θυσία οι θέσεις εργασίας τύπου make work των κολλητών του δημοσίου. Όπως είδαμε και με τις πρόσφατες τακτοποιήσεις/τοποθετήσεις αποτυχημένων στις ΔΕΚΟ η κοινωνική διάσταση αυτής της παρέμβασης είναι τεράστια γιατί οι προσληφθέντες κολλητοί είναι τόσο άχρηστοι που ελάχιστοι θα έβρισκαν δουλειά ακόμη και υπό κανονικάς συνθήκας. Μπορείτε να παρακολουθήσετε τη συνέχεια του πολέμου με την βοήθεια των ειδικών πολεμικών ανταποκριτών που καλύπτουν τον ανένδοτο (η σωστότερα το ανέκδοτο) πόλεμο κατά της ανεργίας. Πληροφορίες για το σκορ του playstation παρέχονται δωρεάν ενώ από την μέχρι στιγμής πορεία ευχερώς τεκμαίρεται ότι ο Βρούτσης πάντα αφήνει τον Αντώνη να κερδίζει.


* όπως το ξεκινάω δίαιτα από Δευτέρα
** γνωστό στα ελληνικά ως "Όχι"

Το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι

Η ηλεκτρονική διακυβέρνηση (e-government) αποτελεί, εφ’ όσον χρησιμοποιηθεί σωστά, ένα από τα πολυτιμότερα εργαλεία αύξησης της αποτελεσματικότητας του κράτους με αντίστοιχη μείωση του κόστους παροχής υπηρεσιών στους πολίτες. Παρά το ότι, με δεδομένη την παραλυτική κρίση που βιώνουμε, η ανάπτυξη του e-government θα έπρεπε να ήταν πρώτη προτεραιότητα για την κυβέρνηση, το μόνο που βλέπουμε είναι αποτυχημένες ή δυσλειτουργικές εφαρμογές (π.χ. ΓΕΜΗ, ηλεκτρονική συνταγογράφηση). Ακόμη και στην περίπτωση της Γενικής Γραμματείας Πληροφοριακών Συστημάτων, αν και καταβάλλονται φιλότιμες προσπάθειες, δεν έχει κανείς παρά να συγκρίνει το taxisnet με το σύστημα e-banking οποιασδήποτε ελληνικής τράπεζας για να διαπιστώσει το έλλειμμα λειτουργικότητας, ευχρηστίας αλλά και δυνατοτήτων του πρώτου. Ιστορικά η ελληνική δημόσια διοίκηση εμπόδιζε κάθε σημαντική προσπάθεια εκσυγχρονισμού της ενώ η υιοθέτηση των τεχνολογιών πληροφορικής υπήρξε ανέκαθεν «υπαλληλοκεντρική» και όχι πελατοκεντρική (η σωστότερα «πολιτοκεντρική»). Έτσι η μόνη λύση θα ήταν μια κυβέρνηση με ισχυρή βούληση να υλοποιήσει επιτυχώς εφαρμογές οι οποίες θα βελτιώσουν την καθημερινότητα του πολίτη και μεσοπρόθεσμα θα οδηγήσουν σε ελάφρυνση των φόρων χάρη στις τεράστιες δυνατότητες μείωσης του διαχειριστικού κόστους, του ευρισκόμενου ακόμη εν πολλοίς στο χειρόγραφο τεφτέρι, ελληνικού κράτους. Δυστυχώς όμως δεν μπορεί να περιμένει κανείς τίποτε όταν ο διαδικτυακός τόπος του ίδιου του πρωθυπουργού (www.primeminister.gov.gr) είναι ο μόνος στην Ευρώπη που δεν παρέχει καμία δυνατότητα επικοινωνίας ούτε καν πληροφορίες για το πώς μπορεί κανείς να επικοινωνήσει κανείς με παραδοσιακό τρόπο (ταχυδρομείο, τηλέφωνο κλπ) με τον Πρόεδρο της Κυβερνήσεως. Όπως λέει και ο λαός, εδώ «το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι».