Άγιο Όρος: Άβατον και για τους άθεους;

Όταν διάβασα το σχόλιο του Γενικού γραμματέα Μέσων Ενημέρωσης κ. Γιάννη Παναγιωτόπουλου ο οποίος αναρωτήθηκε, αναφερόμενος στον Τσίπρα "Με ποια ιδιότητα ένας άθεος επιθυμεί να επισκεφθεί το Άγιο Όρος; Ως τουρίστας ή ως προσκυνητής;» δεν πίστευα στα μάτια μου. Ο ΓΓ, που είναι Λέκτορας Θεολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, συνέχισε γράφοντας ότι «η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ δεν ταυτίζεται με ότι νοηματοδοτεί την πατρίδα μας. Όπως καθημερινά αποδεικνύει, ταυτίζεται με κάτι που δεν είναι ο ελληνικός λαός, εξ ονόματος του οποίου από κεκτημένη ταχύτητα θέλει να ομιλεί. Είναι αντίστοιχο με ό,τι ο Στάρετς Ζαχαρίας επισήμαινε στην αρχή της επικράτησης των μπολσεβίκων στη Ρωσία: μερικοί που δεν έχουν τον Θεό στις καρδιές τους δίνουν το όνομα της αγάπης σε πράγματα που είναι το εντελώς αντίθετο αυτής» προσθέτοντας πως «Για όποιον δεν έχει Θεό επιτρέπονται όλα!».

Φοβάμαι ότι διολισθαίνουμε συνεχώς προς την "Θεοκρατική Δημοκρατία (sic) του Γιουνανιστάν". Δεν υποστηρίζω τον Πρόεδρο Αλέξη ο οποίος μου προκαλεί την ίδια τάση προς έμετο με τον θεοσεβούμενο, εκ Τουρκολέκων Αρκαδίας ορμώμενο, Γενικό Γραμματέα. Απλώς φρίττω στην ιδέα ότι ο εν λόγω Διδάκτωρ Θεολογίας πιστεύει ότι το Άγιο Όρος πρέπει να είναι αποκλειστικά ανοικτό σε πιστούς προσκυνητές επεκτείνοντας αυθαίρετα την απαράδεκτη, για την εποχή μας, απαγόρευση εισόδου σε γυναίκες. Παρενθετικώς, ως ειδικός επιστήμων θα γνωρίζει ότι η εν λόγω απαγόρευση ήρθε πολλά χρόνια μετά την ίδρυση του περιβολιού της Παναγίας προκειμένου να αντιμετωπίσει τό γεγονός ότι το Άγιο Όρος είχε εν τω μεταξύ μετραπεί σε χώρο ακραίας ακολασίας (από θρησκευτικής πλευράς, δεδομένου ότι ο ουδέτερος παρατηρητής θα έλεγε ότι απλώς οι καλόγεροι καλοπερνούσαν).

Σε ότι αφορά τώρα την πίστη ως προϋπόθεση εισόδου στο Άγιο Όρος θα τολμήσω να ισχυριστώ ότι οι πιστοί επιστρέφουν έχοντας "δει" πολύ λιγότερα σε σχέση με έναν μορφωμένο και καλλιεργημένο άθεο (προφανώς όχι η περίπτωση του Τσίπρα). Αναρωτιέμαι π.χ. πόσοι "προσκυνητές" αφιέρωσαν χρόνο στην μοναδική διεθνώς βιβλιοθήκη της μονής Βατοπεδίου όπου φιλοξενείται ένα από τα 33 σωζόμενα διεθνώς αντίγραφα της Γεωγραφίας του Πτολεμαίου; Η πόσοι απόλαυσαν πραγματικά την συγκλονιστική αρχιτεκτονική αλλά και φυσική ομορφιά της περιοχής. Οι περισσότεροι "πιστοί" επιστρέφουν με κομποσκίνια, τάματα βιβλία του Γέροντα Παϊσιου κ.λ.π. έχοντας σπαταλήσει, όπως και ο κος Γενικός, τον χρόνο τους στα επουσιώδη ή μάλλον ασήμαντα.

Καλύτερα, αντί της ΕΡΤ, να είχε κλείσει η εφορία

Οι παλαιότεροι θυμούνται ίσως τα πρώτα βήματα αποκέντρωσης της «μηχανογράφησης», όπως λεγόταν τότε, των Τραπεζών. Κατά τη δεκαετία του '80 οι τράπεζες συνέδεσαν σταδιακά τα υποκαταστήματά τους με κεντρικό υπολογιστή καταργώντας ταυτόχρονα την χειρόγραφη τήρηση των λογαριασμών των πελατών, η οποία γινόταν τοπικά. Για τον λόγο αυτό,πριν τη σύνδεση, κάθε πελάτης μπορούσε να πραγματοποιεί άμεσα συναλλαγές αποκλειστικά στο κατάστημα όπου τηρείτο ο λογαριασμός του, ενώ το βιβλιάριο καταθέσεων αποτελούσε βασικό αποδεικτικό στοιχείο. Παρά το γεγονός ότι ο φοροεισπρακτικός μηχανισμός "μηχανογραφήθηκε" πολύ αργότερα, το Υπ.Οικ. ακολούθησε μια, εκ πρώτης όψεως ανεξήγητη, πρακτική. Επέλεξε να συνεχίσει την τοπική διαχείριση των μερίδων των φορολογουμένων, αυτοτελώς σε κάθε Δημόσια Οικονομική Υπηρεσία, απόφαση που εξηγείται μόνο ιδωμένη από την πλευρά του πελατειακού κράτους και της διαφθοράς. Ακόμη και σήμερα, περισσότερες από τρεις δεκαετίες μετά την online διασύνδεση των υποκαταστημάτων των Τραπεζών σε ενιαίο σύστημα και παρά την πίεση της τρόικας, η αντίστοιχη προσπάθεια δεν έχει ολοκληρωθεί στις εφορίες. Γενικώς ο φοροεισπρακτικός μηχανισμός συνεχίζει να λειτουργεί με ένα εξόχως αντιπαραγωγικό υβρίδιο χειρογράφων και ψηφιακών διαδικασιών, οι οποίες είναι σε μεγάλο βαθμό περιττές, απορροφούν τεράστιους πόρους σε, έστω μετρίου επιπέδου, ανθρώπινο δυναμικό και φέρνουν τους συναλλασσόμενους πολίτες σε απόγνωση. Μία απλή σύγκριση της εικόνας ενός υποκαταστήματος Τράπεζας και μίας Δ.Ο.Υ., η "δουλειά" των οποίων παρουσιάζει πολύ μεγάλες οργανωτικές και λειτουργικές ομοιότητες, θα πείσει και τον πιο δύσπιστο παρατηρητή για το βαθύτατο συστημικό πρόβλημα της εφορίας. Με τα ποσά τα οποία έχουν διατεθεί σε τεχνολογίες πληροφορικής κατά τις τελευταίες δύο δεκαετίες, η Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών (κατά το παρελθόν "Πληροφορικών") Συστημάτων θα έπρεπε να βρίσκεται τουλάχιστον στο ίδιο επίπεδο με τις αντίστοιχες υπηρεσίες άλλων χωρών μελών της Ευρωζώνης. Αντιθέτως σήμερα π.χ. χρειάζονται 3-4 ημέρες για να ενημερωθούν οι βάσεις δεδομένων του Taxis με τις πληρωμές που πραγματοποιούν πολίτες και επιχειρήσεις στις τράπεζες, μία διαδικασία η οποία θα έπρεπε γίνεται αυτόματα, σε πραγματικό χρόνο. Ακόμη και διασυνδεδεμένες Δ.Ο.Υ. επικοινωνούν μεταξύ τους με συστημένες επιστολές για διαδικασίες ”που δεν είναι ακόμη on-line”. Το Υπουργείο Οικονομικών, αντί να αντιμετωπίσει το πρόβλημα των core competencies, δηλαδή της βασικής ικανότητας του οργανισμού να εκτελέσει αποδοτικά το έργο του, αναπτύσσει αποσπασματικά, εισπρακτικής φύσεως εφαρμογές, όπως η κατάσχεση τραπεζικών λογαριασμών μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, όταν την ίδια στιγμή, το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο είναι άγνωστο ως μέσο εξυπηρέτησης του πολίτη από την εφορία. Προβληματικές, κακοσχεδιασμένες, δυσλειτουργικές και με μέτριο επίπεδο διαθεσιμότητας είναι και οι διαδικτυακές εφαρμογές, τις οποίες αρκεί κανείς να συγκρίνει με οποιοδήποτε σύστημα ηλεκτρονικής τραπεζικής για να διαπιστώσει την υστέρησή τους. Συνολικά, από πλευράς θεσμικού πλαισίου, οργάνωσης, συστημάτων, επιχειρησιακής κουλτούρας και επιπέδου στελέχωσης (η “ανυπέρβλητη ανικανότητα του μέσου υπαλλήλου να προσανατολίσει τη δραστηριότητά του σε απρόσωπες, γενικές, αφηρημένες αρχές” για να θυμηθούμε τον Κονδύλη) είναι αμφίβολο εάν το υφιστάμενο σύστημα επιδέχεται αναδιοργάνωσης. ‘Ισως θα ήταν καλύτερα, αντί της ΕΡΤ, ο “ξαφνικός θάνατος” και η επανασύσταση να γινόταν στο Υπουργείο Οικονομικών. Με στόχο έναν νέο οργανισμό που να λειτουργεί με βάσει της αρχές της ισότητας, της δικαιοσύνης, της εξυπηρέτησης του πολίτη, της καλής πίστης, των συναλλακτικών ηθών και της αποδοτικότητας.

Το ουσιώδες θέμα δεν είναι το πόσα παίρνουν οι ένστολοι αλλά το πόσοι και ποιοί αμείβονται

Όταν υπηρετούσα στο Ναυτικό ένα από τα καθήκοντά μου ήταν να καταγράφω την είσοδο και την έξοδο των ΜΠΥ (Μονίμων Πολιτικών Υπαλλήλων) που έκαναν "υπερωρίες" κάθε Σάββατο.  Κατά την διάρκεια των "υπερωριών" δεν έβλεπες κανέναν στην υπηρεσία (η εξαφάνισή τους θύμιζε Δροσουλίτες γιατί έμοιαζαν να εξαϋλώνονται) ενώ μετά το πέρας αυτών έρχονταν για να υπογράψουν την έξοδό τους. Μία φορά μάλιστα έγινα μπίλιες με έναν εξ αυτών γιατί ήρθε με δύο ώρες καθυστέρηση και απαίτησε να τον καταγράψω, πράγμα το οποίο βεβαίως δεν έκανα. Στη συγκεκριμένη υπηρεσία η δουλειά θα μπορούσε να βγεί ανέτως με το 1/3 των πολιτικών υπαλλήλων και χωρίς "υπερωρίες". Η ίδια η δουλειά θα μπορούσε να ήταν λιγότερη εάν δεν αφορούσε και τη συντήρηση οπλικών συστημάτων του 2ου Παγκοσμίου με δυνατότητες σφεντόνας. Αντιστοίχως, στους μονίμους υπαξιωματικούς, κάθε χρόνο έβγαζα τα μαϊμού οδοιπορικά γράφοντας ότι πήγαν σε διάφορες υπηρεσίες ανά την Ελλάδα, ακόμη και εάν την ίδια μέρα είχαν βάρδια ή άδεια. Δεν πείραζε δεδομένου ότι όλοι γνώριζαν ότι αυτά ήταν "μαϊμού" και έτσι και αλλιώς οι ένοπλες δυνάμεις δεν ελέγχονται από την εφορία (όπως θα έπρεπε).

Πέρα από τον εσμό των, σε μεγάλο βαθμό αργόσχολων, πολιτικών υπαλλήλων, στις ένοπλες δυνάμεις λειτουργούν εκατοντάδες άχρηστες μονάδες, υπηρεσίες και στρατόπεδα το κλείσιμο των οποίων θα επέτρεπε τον δραστικό περιορισμό του αριθμού των μισθοδοτουμένων χωρίς καμία απολύτως αρνητική επίπτωση στην αμυντική θωράκιση της χώρας.

Οι αμοιβές (τουλάχιστον οι ονομαστικές, πριν τα διάφορα εξτρά) των υψηλόβαθμων στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων (αλλά και και κάποιων όντως ειδικών περιπτώσεων όπως οι πιλότοι, οι ειδικές δυνάμεις κλπ) είναι απαράδεκτα χαμηλές. Όπως απαράδεκτα υψηλός είναι και ο αριθμός των θέσεων των ανωτάτων αξιωματικών σε σχέση με το μέγεθος του στρατού αλλά και των άλλων κλάδων.

Με μία σωστή αναδιάρθρωση, που θα γίνει με κριτήριο το κοινό συμφέρον, δηλαδή το βέλτιστο σημείο ισορροπίας κόστους και επιχειρησιακής ικανότητας, και όχι τους κολητούς, τα ψηφαλάκια και την ανάπτυξη της χειμαζόμενης υπαίθρου (γι'αυτό υπάρχουν τα πανεπιστήμια) μπορούμε να έχουμε και καλά αμειβόμενα στελέχη και υψηλή επιχειρησιακή ικανότητα.  Με αυτό όμως δεν ασχολήθηκε κανείς στο ΣτΕ.

Επιτέλους μετακομίζει η Ακρόπολη

Με εξαιρετική ικανοποίηση διάβασα την απόφαση του Υπουργού Προστασίας του Πολίτη (sic) να καταργήσει το Αστυνομικό Τμήμα Ακροπόλεως, δυστυχής γείτονας του οποίου υπήρξα για περισσότερα από 15 χρόνια. Όταν εγκαταστάθηκε εκεί το τμήμα, σε ενοικιαζόμενο κτίριο, όλοι απορρήσαμε. Η οδός Λεωχάρους είναι εξαιρετικά στενή, διαθέτει συνολικά τρεις θέσεις στάθμευσης και γενικά είναι δύσκολα προσβάσιμη. Στη συνέχεια, όταν το τμήμα αποτέλεσε πολλάκις στόχο εμπρηστικών επιθέσεων συνειδητοποιήσαμε ότι η συγκεκριμένη θέση παρέχει σημαντικά πλεονεκτήματα στον επιτιθέμενο.

Ωστόσο η πρώτη αντίδραση όλων των γειτόνων ήταν θετική διότι θεωρούσαμε ότι έτσι βελτιώνεται η ασφάλεια της περιοχής. Δεν περιμέναμε ότι θα πνιγούμε στα ποντίκια και στη βρόμα από το εστιατόριο της Αστυνομίας το οποίο φιλοξενείται στο ισόγειο του τμήματος. Ή ότι δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε τη δουλειά μας γιατί τα γαϊδούρια που στελεχώνουν την εν λόγω υπηρεσία θα πάρκαραν παράνομα πάνω στο πεζοδρόμιο δυσκολεύοντας την είσοδο και έξοδο. Ή ότι θα κινούντο ανάποδα, χωρίς σπουδαίο λόγο, στον πολύ στενό αυτό δρόμο πρακτική η οποία είχε και σαν αποτέλεσμα τον τραυματισμό πεζού. Η ότι δεν θα είχαν τη στοιχειώδη υπομονή και ευπρέπεια να περιμένουν ένα λεπτό για να ξεφορτώσει κάποιος ένα κιβώτιο από το αυτοκίνητό του.

Είπαμε ότι θα έχουμε τη δυνατότητα να θεωρούμε το γνήσιο της υπογραφής, καθημερινή σχεδόν απαίτηση των καθυστερημένων κρατικών μας υπηρεσιών. Τουλάχιστον όμως τις μισές φορές που πήγαινα αρνούντο, παρανόμως, να το κάνουν επικαλούμενοι φόρτο εργασίας. Γενικά η συμπεριφορά τους ήταν από αδιάφορη έως ιδιαίτερα αγενής. Ο συγχωρεμένος ο αδερφός μου είχε κάνει επιστολή στο Υπουργείο Δημοσίας Τάξεως γιατί είχαν τότε κλείσει το δρόμο με ένα περιπολικό στην οροφή του οποίου είχαν αποθέσει και την απαραίτητη φραπεδιά, αδιαφορώντας για την ταλαιπωρία που προκαλούσαν.

Στην αρχή θεωρήσαμε ότι χάρη στο τμήμα θα είμαστε ασφαλείς. Μετά την δέκατη εμπρηστική επίθεση αναρχικών καταλάβαμε τον κίνδυνο του να είσαι κοντά σε αστυνομικό τμήμα. Και για να μην τον ξεχνάμε το Υπουργείο φρόντισε να αφήσει την καμμένη σκοπιά στην είσοδο στα πλαίσια των γενικότερων ακούσιων αισθητικών παρεμβάσεων της Ελ.Ασ.

Με την ευλογημένη αυτή απόφαση του Δένδια επιτέλους θα ξεβρομίσουμε. Στο καλό.

Πατριαρχικό συλλείτουργο κατά της ανεργίας με πρωτοβουλία Βενιζέλου

Πριν από λίγες μέρες ο κ. Βενιζέλος ανακοίνωσε ότι «για να δώσουμε έμφαση στον αγώνα μας κατά τη ανεργίας, αποφασίσαμε με τον πρωθυπουργό να συγκροτηθεί Κυβερνητικό Συμβούλιο Απασχόλησης». Σε αυτό θα μετέχουν όπως είπε, εκτός από τον Πρωθυπουργό και τον ίδιο, όλοι οι συναρμόδιοι οι υπουργοί, με ιδιαίτερο ρόλο για τον υπουργό Εργασίας, ο διοικητής του ΟΑΕΔ και όλοι οι οργανισμοί που μπορούν να συνεισφέρουν στη δημιουργία θέσεων εργασίας. Επιπλέον, όπως είπε ο κ. Βενιζέλος, θα υπάρχει συνεργασία με την Τοπική Αυτοδιοίκηση και με τον ιδιωτικό τομέα «ώστε να έχουμε ένα όργανο που θα παρακολουθεί σε καθημερινή βάση αυτή την προτεραιότητα και της κυβέρνησης και της κοινωνίας».

Πέρα από την προφανή επικοινωνιακή διάσταση έχει νομίζω εξαιρετικό ενδιαφέρον να δει κανείς τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζει ο κος Βενιζέλος, εκ των κυρίων υπευθύνων για την τερατώδη ανεργία, το θέμα την απασχόλησης. Νομίζει ότι είναι πρόβλημα το οποίο αντιμετωπίζεται πρωτίστως μέσω του ΟΑΕΔ και "άλλων οργανισμών" σε συνεργασία με την Τοπική Αυτοδιοίκηση και, as an afterthought, με τον ιδιωτικό τομέα. Δεν είναι δηλαδή θέμα δημιουργίας των κατάλληλων συνθηκών για την ανάπτυξη της οικονομίας που θα φέρει οργανικές θέσεις απασχόλησης. Δεν είναι θέμα προσέλκυσης άμεσων ξένων επενδύσεων σε παραγωγικούς τομείς. Δεν είναι θέμα οικονομικής ελευθερίας, τομέας στον οποίο η χώρα μας βρίσκεται στην τραγική 118η θέση του σχετικού δείκτη του Heritage Foundation. Δεν είναι θέμα ενός σταθερού και δίκαιου φορολογικού συστήματος το οποίο θα λειτουργεί αναπτυξιακά, ακριβώς το αντίθετο δηλαδή από το άθλιο χαράτσι εμπνεύσεως Βενιζέλου, το οποίο σύμφωνα με μελέτη της Alpha Bank τελικά στέρησε στο κράτος έσοδα και κατέστρεψε την οικονομία καθώς και χιλιάδες θέσεις εργασίας. Όπως και ο φόρος στο πετρέλαιο θέρμανσης. Δεν είναι θέμα της ποινικοποίησης της επιχειρηματικής αποτυχίας (και μία μικρή οφειλή στο Δημόσιο είναι ποινικό αδίκημα με τη χώρα μας να έχει 25.000 διώξεις ο χρόνο όταν η Αγγλία λιγότερες από 500) ή της κατάργησης της έννοιας της Ανωνύμου Εταιρείας αφού πλέον τα μέλη του Δ.Σ. ευθύνονται με την περιουσία τους για τυχόν χρέη προς το Δημόσιο.

Ο κος Βενιζέλος βλέπει το θέμα της απασχόλησης κατ'αρχήν επικοινωνιακά και δευτερευόντως ως θέσεις στο δημόσιο και stage στους δήμους με κοινοτικά χρήματα. Υπό το πρίσμα αυτό νομίζω ότι είναι κρίμα που δεν έκανε και ένα Πατριαρχικό συλλείτουργο για την καταπολέμηση της ανεργίας κατά την πρόσφατη επίσκεψη του Πατριάρχη στην Αθήνα για να παραστεί στην τελετή έναρξης της Ελληνικής Προεδρίας.

Γιατί δεν γίνονται μεταρρυθμίσεις - διδάγματα από την καταργηθείσα πλέον, υποχρέωση δημοσίευσης των Ισολογισμών

Το ιστορικό της υποχρεωτικής δημοσίευσης των ισολογισμών Ανωνύμων Εταιρειών και Ε.Π.Ε. στον Τύπο είναι λίαν εκπαιδευτικό, εάν θέλει κανείς να απαντήσει στο ερώτημα "γιατί δεν γίνονται μεταρρυθμίσεις στην Ελλάδα".

Μετά το σκάνδαλο της Λαυρεωτικής οι πολιτικοί της εποχής θεώρησαν υποχρέωσή τους να προστατεύσουν τους πολίτες από απάτες αυτού του είδους και θέσπισαν, με το νόμο 2190 του 1920, ειδικές διατάξεις δημοσιότητας για τις Ανώνυμες Εταιρείες, οι οποίες στο εξής είχαν την υποχρέωση να δημοσιεύουν τις ετήσιες οικονομικές καταστάσεις τους σε μία πολιτική και μία οικονομική εφημερίδα. Οι εφημερίδες ήταν το μόνο μέσο δημοσιότητας της εποχής και οι Ανώνυμες Εταιρείες ελάχιστες σε αριθμό και πολύ μεγάλες σε μέγεθος.
Παρά το ότι ο εταιρικός τύπος της Ανωνύμου Εταιρείας έγινε αργότερα πολύ συνήθης, η υποχρέωση διατηρήθηκε και στις χιλιάδες περιπτώσεις όπου η διασπορά των μετοχών ήταν εξαιρετικά μικρή και θα κόστιζε πολύ λιγότερο η αποστολή των οικονομικών καταστάσεων με συστημένη επιστολή σε κάθε μέτοχο ή πιστωτή.

Αντί όμως να προσαρμοσθεί η νομοθεσία στις  πραγματικές συνθήκες, π.χ. με διατήρηση της υποχρέωσης μόνο στις εταιρείες με μεγάλη διασπορά μετοχών, η κα Βάσω Παπανδρέου με την παρ. 10 του άρθρου 10 του ν. 2741/1999 διεύρυνε την υποχρέωση συμπεριλαμβάνοντας, εκτός της πολιτικής και οικονομικής, και μία τοπική ή νομαρχιακή εφημερίδα για όσες εταιρείες έδρευαν εκτός των Δήμων Αθηναίων ή Θεσσαλονίκης. Για παράδειγμα μία εταιρεία στην Καλλιθέα Αττικής είχε, με βάση αυτό το φωτισμένο άρθρο, την υποχρέωση να χρυσοπληρώνει την δημοσίευσή του ισολογισμού της και σε μία τοπική φυλλάδα. Την ρύθμιση συνυπέγραψε και ο συναρμόδιος Υπουργός Ανάπτυξης Ευάγγελος Βενιζέλος, σημερινός Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης.

Το 2005, όταν η διείσδυση της χρήσης του διαδικτύου στην Ελλάδα ήταν τέτοια που η υποχρεωτική δημοσίευση στον Τύπο είχε χάσει εντελώς το νόημά της (βλ. Δημοσίευση Οικονομικών Στοιχείων) ο Υπουργός Ανάπτυξης Δημήτρης Σιούφας, προώθησε σε ρύθμιση με την οποία κατέστη υποχρεωτική η απευθείας τιμολόγηση των εταιρειών από τον οικονομικό τύπο (και όχι μέσω service bureaus που αγόραζαν μαζικά χώρο και έπεφτε η τιμή λόγω demand aggregation) εκτοξεύοντας το σχετικό κόστος. Τότε του είχα στείλει μήνυμα γράφοντας ότι "πρόκειται για αναχρονιστικό χαράτσι υπέρ των εκδοτών" ότι "εκτός από την καταστροφική πίεση που δεχόμαστε από την Κίνα λόγω της εισόδου της στον ΠΟΕ, αντιμετωπίζουμε μία πολιτιστική επανάσταση στο εσωτερικό" και ότι "εάν αυτό εννοούσαν με την επανίδρυση του κράτους καλό είναι να σταματήσουν". Μου τηλεφώνησε λέγοντάς μου ότι αυτή η υποχρέωση στηρίζει τον πλουραλισμό στην ενημέρωση στο οποίο αντέτεινα ότι ο Κινέζος ανταγωνιστής μου δεν πληρώνει "πλουραλισμό".


Στις αρχές του 2010, στη μόνη πραγματική μεταρρύθμιση, ο Υπουργός Εσωτερικών Γιάννης Ραγκούσης αποφασίζει να έχουν οι πολίτες και οι επιχειρήσεις δωρεάν πρόσβαση στα ΦΕΚ του Εθνικού Τυπογραφείου μέσω διαδικτύου, μεταξύ αυτών και στο Φύλλο ΑΕ και ΕΠΕ όπου δημοσιεύονται οι ισολογισμοί. Με τη ρύθμιση αυτοί όλοι οι ισολογισμοί των εταιρειών κατέστησαν διαθέσιμοι 24 ώρες το 24ωρο επτά ημέρες την εβδομάδα σε οποιονδήποτε είχε πρόσβαση σε σύνδεση Internet δηλαδή πρακτικά σε όλους. Η απόφαση αυτή ακύρωσε στην πραγματικότητα κάθε σκοπιμότητα δημοσίευσης των ισολογισμών στον Τύπο. Παρά όμως την εκπεφρασμένη προσήλωση της τότε κυβέρνησης στην "ηλεκτρονική διακυβέρνηση" και στην "πράσινη ανάπτυξη" (χιλιάδες τόνου δημοσιογραφικού χάρτου κατέληγαν στις χωματερές λόγω της δημοσίευσης) η αναχρονιστική υποχρέωση διατηρήθηκε.


Στις αρχές του 2011 ο ΣΕΠΕΕ σε συνεργασία με τον ΣΕΒΕ άρχισαν μία εκστρατεία κατά της δημοσίευσης των ισολογισμών εξασφαλίζοντας ευρεία υποστήριξη κλαδικών συνδέσμων (ΣΒΒΕ, ΣΕΛΠΕ, ΕΣΠ, ΕΒΕΠ, Ξενοδοχειακό Επιμελητήριο, Κλωστοϋφαντουργοί, ΕΠΕΔΜΕΔΕ, ΕΛΣΕΒΒΥΕ). Παρά το ότι το αίτημα στηρίχθηκε και από την Κεντρική Ένωση Επιμελητηρίων το ΕΒΕΑ έβγαλε την ουρίτσα του απέξω πράγμα που έπραξε και ο ΣΕΒ.  Αξίζει να σημειωθεί ότι και οι δύο φορείς στο παρελθόν είχαν τεθεί δημοσίως κατά της υποχρέωσης. Αποτέλεσμα των προσπαθειών μας ήταν ο τότε βουλευτής Γιώργος Χαραλαμπόπουλος να καταθέσει (σε μία κίνηση μεγάλης γενναιότητας),  τον Μάρτιο του 2011, τροπολογία που καταργούσε την υποχρεωτική δημοσίευση οικονομικών καταστάσεων στον τύπο εξασφαλίζοντας την στήριξη 17 βουλευτών επαρχίας του ΠΑΣΟΚ και 2 της Νέας Δημοκρατίας. Οι τελευταίοι απέσυραν τη στήριξή τους μετά από εντολή του τότε εισηγητή της μειοψηφίας, σημερινού Υπουργού Ανάπτυξης Κωστή Χατζηδάκη.  Όταν επικοινώνησα τηλεφωνικά μαζί του και τον ρώτησα γιατί διαφωνούσε με την τροπολογία μου είπε ότι προσωπικά συμφωνούσε με αυτήν αλλά το θέμα ήταν "πιό πολύπλοκο". Τότε δεκάδες δημοσιεύματα έφεραν τον αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης και σημερινό πρωθυπουργό βαθύτατα ενοχλημένο από την πρωτοβουλία η οποία "διατάρασσε τις σχέσεις του με τον Τύπο".

Τελικά η υποχρεωτική δημοσίευση καταργήθηκε κατ' απαίτηση της τρόικας με το νόμο 4072 τον Απρίλιο του 2012. Παρά το ότι ο σχετικός νόμος είχε αναδρομική ισχύ από τις αρχές του έτους, ειδικά η διάταξη περί ισολογισμών άρχισε να ισχύει από την 1η Ιουλίου, σε μία ύστατη προσπάθεια του πολιτικού συστήματος να διατηρηθεί για ακόμη ένα χρόνο το χαράτσι υπέρ των εκδοτών.

Εκεί που νομίζαμε ότι το θέμα είχε λήξει, τον περασμένο μήνα η βουλευτής της ΔΗΜΑΡ κα. Ασημίνα Ξυροτύρη έκανε ερώτηση στη Βουλή εγκαλώντας την κυβέρνηση για το ότι δεν μέτρησε τις επιπτώσεις που είχε στην εταιρική διακυβέρνηση (sic) η κατάργηση της υποχρεωτικής δημοσίευσης των Ισολογισμών στον Τύπο.

Μετά απ'όλα αυτά, αν και άθεος, προσεύχομαι κάθε μέρα να μην φύγει η τρόικα. Γιατί χωρίς αυτήν ο άθλιος εσμός των πολιτικών μας δεν θα έκανε καμία, μα καμία απολύτως μεταρρύθμιση. 

Επιχειρηματίας = Εγκληματίας κατά τον κο. Σαμαρά

Στη χθεσινή του συνέντευξη ο Πρωθυπουργός αποκάλεσε τους διακινητές παρανόμων μεταναστών "επιχειρηματίες" και στη συνέχεια το διόρθωσε λέγοντας "μεγάλοι επιχειρηματίες". Παρά την μάλλον σπαστική εκφορά του λόγου του ο κος Σαμαράς δεν είναι αμόρφωτος. Το γλωσσικό του ολίσθημα (εάν ήταν τέτοιο) οφείλεται στην επιτυχία της αριστερής ιδεοληπτικής προπαγάνδας να ταυτίσει την επιχειρηματικότητα με την εγκληματικότητα στο μυαλό του μέσου Ελληνα. Ο έμπορος ψυχών σε καμία άλλη χώρα δεν θα αποκαλείτο "επιχειρηματίας" αλλά εγκληματίας. Επιχειρηματίας είναι αυτός που οργανώνει τους παραγωγικούς πόρους, απασχολεί προσωπικό και παράγει πλούτο. Οταν ίδιος ο Πρωθυπουργός τον ταυτίζει με εγκληματία και μάλιστα από τους αθλιότερους, τότε θα δραστηριοποιηθεί εκτός Ελλάδος εάν είναι Ελληνας και δεν θα έρθει στην Ελλάδα εάν είναι ξένος.

Άριστα εκπαιδευμένοι, πρόθυμοι και αποτελεσματικοί τελωνειακοί

Κατά την πρόσφατη αποστολή-δειγματισμό του Greekfashion στο Ισραήλ χρειάστηκε, προφανώς, να περάσουμε τα δείγματα από τελωνειακό έλεγχο ώστε να μπορούν να επιστραφούν ατελώς. Η διαδικασία γίνεται με βάση το Carnet ATA δηλαδή το δελτίο προσωρινής εισόδου δειγμάτων το οποίο σφραγίζεται σε κάθε τελωνείο, εν προκειμένω το Ελληνικό και το Ισραηλινό, κατά την είσοδο και έξοδο. Φθάνουμε λοιπόν δέκα βιοτέχνες στο τελωνείο του αεροδρομίου και αντιμετωπίζουμε έναν συνδυασμό ενόχλησης και ασχετοσύνης. Αρχικώς ασχολείται ένας τελωνειακός (οι δύο άλλες κυρίες τα λέγανε στο γραφείο) ο οποίος μας ενημέρωσε ότι τελειώνει η βάρδια και θα έφευγε στις εννέα και τέταρτο σε κάθε περίπτωση. Ευτυχώς που ήρθε ένας νεώτερος σε ηλικία υπάλληλος ο οποίος κάτι ήξερε αλλά και αυτός δυσκολεύθηκε διότι τα τελωνεία έχουν προσφάτως μηχανογραφηθεί (θεωρητικά τουλάχιστον) και τα στελέχη αναρωτήθηκαν εάν το Carnet καταχωρείται στον υπολογιστή ή όχι. Τελικώς, μηχανογράφηση-ξεμηχανογράφηση, επιστρατεύθηκε το αθάνατο (στην Ελλάδα, στις άλλες χώρες δεν υπάρχει) τεφτέρι ενισχυμένο με τα απαραίτητα ζελοτέπ (sellotape) όπου τα καρνέ πήραν αριθμό και μετά από περίπου μία ώρα φορτώσαμε τις βαλίτσες συνοδεία μίας συμπαθούς τελώνισας. Η ίδια διαδικασία στο Ισραήλ διήρκεσε ακριβώς πέντε λεπτά ενώ απασχολήθηκε ένας μόνο τελωνειακός ο οποίος ήξερε απολύτως τη δουλειά του. Κατά την επιστροφή πέσαμε σε μία τελωνειακό η οποία ήξερε να κάνει έλεγχο αλλά δεν ήξερε να συμπληρώσει τα υπόλοιπα στοιχεία με αποτέλεσμα να αρχίσουν τα τηλέφωνα και να έρθει άλλος συνάδελφος ο οποίος γνώριζε τη διαδικασία. Η προσφορά μου να τους κάνω σεμινάρια δεν έγινε αποδεκτή. Όσο περίμενα δε έπεσε το μάτι μου σε σκισμένο κίτρινο χαρτάκι κολλημένο και αυτό με ζελοτέπ που έγραφε "όποιος συνάδελφος γνωρίζει Elenxis να καταχωρήσει τα αποτελέσματα των ελέγχων". Ο εσμός των νωθρών, ανεκπαίδευτων και υπεράριθμων τελωνειακών στοιχίζει εκατομμύρια ευρώ και επιβαρύνει εξ αιτίας του ΔΕΤΕ (δικαίωμα ειδικών τελωνειακών εργασιών) τις εξαγωγές και τους πολίτες μέσω του λογαριασμού της ΔΕΗ. Οι πρόσφατες δε αλλαγές θα μειώσουν ακόμη περισσότερο τις ανάγκες σε προσωπικό, χωρίς να κινδυνεύσουν τα έσοδα από δασμούς. Μήπως αντί για μπήζει φόρους σε κατάσταση αμόκ πρέπει να αρχίσει ο κύριος Υπουργός από το νοικοκύρεμα στα του οίκου του;

Ο Μπένι καταργεί τις γραβάτες της Προεδρίας σε μία επίδειξη άκρατου λαϊκισμού

Η Καθημερινή της 13.12.13 φιλοξένησε την ακόλουθη επιστολή μου

"Ακύρωση διαγωνισμού

Κύριε διευθυντά

O υπουργός των Εξωτερικών αποφάσισε να ακυρώσει θορυβωδώς τον πρόχειρο διαγωνισμό (370/1699/ΑΣ 049/4.10.2013) για την προμήθεια των γραβατών που θα εδίδοντο ως αναμνηστικά δώρα με την ευκαιρία της επικείμενης ελληνικής Προεδρίας της Ε.Ε. Αν και η εν λόγω απόφαση δεν αναφέρει την αντίστοιχη ποσότητα, δημοσιεύθηκε στον Tύπο η πληροφορία ότι ο σχεδιασμός αφορούσε 12.000 γραβάτες έναντι των 30.000 που συνήθως παραγγέλνουν οι άλλες χώρες της Ε.Ε. όταν αναλαμβάνουν την Προεδρία. Με αυτά τα δεδομένα ο προϋπολογισμός των 120.000 ευρώ (ο αναλογών ΦΠΑ επιστρέφει στο κράτος), ήτοι 10 ευρώ ανά τεμάχιο, ήταν μάλλον μικρός, ενώ η χαμένη ευκαιρία να προωθήσουμε την ελληνική παράδοση στο μετάξι τεράστια. Για τους γνωρίζοντες, πολλά στελέχη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, του Συμβουλίου της Ευρώπης κ.λπ. τα οποία συνήθως περιλαμβάνονται μεταξύ των δικαιούχων γραβάτας, τις συλλέγουν μανιωδώς, ενώ έχει αναπτυχθεί διαχρονικά ένας ιδιότυπος διαγωνισμός αισθητικής και ποιότητας ανά κράτος. Ο κ. Βενιζέλος λοιπόν διέκοψε βάναυσα μία, μικρή πλην πολύ σημαντική, παράδοση ετών της Ε.Ε. και έχασε μία μοναδική ευκαιρία ενίσχυσης της τρωθείσας εικόνας της χώρας αλλά και στήριξης της αξιέπαινης προσπάθειας αναγέννησης της μεταξουργίας που γίνεται σήμερα στο Σουφλί. Για μία ακόμη φορά οι αποφάσεις αντί να στηρίζονται στον ορθολογισμό υπαγορεύονται από τον παραλογισμό [(και τις ψήφους) του όχλου]."

Εάν ο Μπένι και το σινάφι του κάνουν τόσο τραγικά λάθη (η λέξη που ταιριάζει καλύτερα αντικαταστάθηκε για λόγους αβρότητας) για τοσο μικρά ποσά, παρασυρόμενοι από το madding crowd (χωρίς την ειρωνική διάθεση του κυρίου Hardy) φανταστείτε τι συμβαίνει στις μεγάλες αποφάσεις (π.χ. φόρος ακινήτων).

Τα μαγαζιά θέλουν κράτος διαιτητή και όχι παιδονόμο

Εάν η κα Πόπη, ιδιοκτήτρια καταστήματος υποδημάτων στον Κολωνό, θέλει να κάνει εκπτώσεις στην πραμάτεια της, εκτός των θεσμοθετημένων περιόδων, τυπικά πρέπει υποβάλλει αίτημα στο Παρατηρητήριο Τιμών της Γενικής Γραμματείας Καταναλωτή για “διενέργεια δεκαημέρου προσφορών” συνοδευόμενο από αναλυτικό κατάλογο ειδών. Αυτά δεν πρέπει να ξεπερνούν το 50% των κωδικών που διατίθενται στο μαγαζί γιατί αλλιώς θεωρούνται “εκπτώσεις” και απαγορεύονται. Εάν όμως η συμπαθής καταστηματάρχης του παραδείγματός μας αποφασίσει να πουλάει φθηνότερα μειώνοντας τις τιμές, τότε είναι απολύτως νόμιμη αρκεί να μην χρησιμοποιεί την κακή λέξη “έκπτωση” ή “προσφορά” δεδομένου ότι οι τιμές στην Ελλάδα υποχρεωτικά διαμορφώνονται ελεύθερα και ανεξάρτητα από κάθε επιχείριση. Αυτό αποτελεί βασικό κανόνα της κοινοτικής και ως εκ τούτου εθνικής μας νομοθεσίας, στόχος της οποίας είναι να διασφαλίσει την ελευθερία του καταναλωτή να επιλέγει, συνήθως την φθηνότερη, μεταξύ περισσότερων ανταγωνιστικών τιμών για το ίδιο προϊόν. 

Το άνοιγμα των καταστημάτων την περασμένη Κυριακή και οι νεοπαγείς νοεμβριανές εκπτώσεις αποτέλεσαν αντικείμενο πλείστων σχολίων και δηλώσεων, κινούμενων, σε μεγάλο βαθμό, εκτός θέματος. Κανείς δεν αναρωτήθηκε κατά πόσον είναι δουλειά του το κράτους να ασχολείται με το πότε η κα Πόπη θα σηματοδοτήσει στους πελάτες της ότι μείωσε τις τιμές ή με το εάν θα ανοίξει το μαγαζί της την Κυριακή. Κανείς δεν αναρωτήθηκε εάν έχει νόημα ο φορολογούμενος να καλύπτει το κόστος των δημοσίων υπαλλήλων που χειρίζονται τις αιτήσεις για “δεκαήμερα προσφορών” και πραγματοποιούν ελέγχους συμμόρφωσης. Γιατί, δεδομένου ότι η ελεύθερη διαμόρφωση των τιμών αποτελεί ταυτόχρονα δικαίωμα και υποχρέωση κάθε επιχείρησης, μια που η συνεννόηση με άλλες επιχειρήσεις για τον άτυπο καθορισμό των τιμών είναι παράνομη, δεν υπάρχει η αντίστοιχη ελευθερία στη διενέργεια εκπτώσεων;


“Πολύ κακό για το τίποτα” θα έλεγε ο Βάρδος αφού το Υπουργείο Ανάπτυξης και οι Περιφέρειες διενεργούν, ευτυχώς, απειροελάχιστους ελέγχους. Επειδή η φύση απεχθάνεται το κενό, σε ορισμένες περιοχές μάλιστα, κάποιοι καλοθελητές από τους τοπικούς εμπορικούς συλλόγους προχωρούσαν σε “συστάσεις” σε καταστήματα που συνέχιζαν “παρανόμως” τις θερινές εκπτώσεις. Στην πράξη όμως η παραλυτική ύφεση και ο δραματικός περιορισμός της αγοραστικής δύναμης του καταναλωτή σε συνδυασμό με την απουσία ελέγχων έχει φέρει τα περισσότερα σημεία πώλησης σε καθεστώς εκπτώσεων καθ’όλη τη διάρκεια του χρόνου.

Το θέμα της λειτουργίας των καταστημάτων λιανικής τις Κυριακές είναι πιο σύνθετο. Σε αντίθεση με αυτά που ακούστηκαν, για τα μικρά καταστήματα είναι μάλλον ευκαιρία παρά απειλή. Το κόστος λειτουργίας τους είναι χαμηλότερο τις Κυριακές, αφού συνήθως δεν απασχολούν προσωπικό, ενώ τίποτε δεν εμποδίζει τους ιδιοκτήτες τους να ξεκουραστούν π.χ. τη Δευτέρα η οποία παραδοσιακά είναι μέρα με χαμηλό τζίρο. Η συμπεριφορά του καταναλωτή και η ζήτηση είναι αυτά που θα διαμορφώσουν τελικά τα ωράρια όταν αποφασίσει το Υπουργείο να σταματήσει να μπλέκεται στα πόδια μας, πάντα βεβαίως “για το καλό μας”.

Το κακό εν προκειμένω είναι ότι το κράτος στην Ελλάδα ασχολείται με αυτά που δεν πρέπει και σπανίως με αυτά που πρέπει. Ένα καίριο ζήτημα, για παράδειγμα, είναι τα τεράστια καταστήματα και εμπορικά κέντρα που βρίσκονται εκτός του αστικού ιστού. Αυτά επιβαρύνουν το περιβάλλον, λόγω των ενεργειακών τους αναγκών και των μετακινήσεων των πελατών τους για μεγαλύτερες αποστάσεις, οδηγούν στην γκετοποίηση του κέντρου και σε άνιση κατανομή του εισοδήματος σε σχέση με τα μικρά εμπορικά καταστήματα. Αντί λοιπόν το Υπουργείο Ανάπτυξης να ασχολείται με το εάν η κυρία Πόπη μπορεί να κάνει εκπτώσεις (πράγμα που έκανε και θα κάνει έτσι αλλιώς, ασχέτως των όποιων ρυθμίσεων) οφείλει να εξασφαλίζει αυτό που οι Αγγλοσάξονες αποκαλούν “level playing field”, δηλαδή την ισότητα και τη δικαιοσύνη στην αγορά. Έτσι μόνο απορία προκαλεί το γεγονός ότι τα μεγάλα εμπορικά κέντρα αντί να επιβαρύνονται λόγω των προαναφερθέντων αρνητικών επιπτώσεών τους, επιδοτούνται φορολογικά εις βάρος των “μικρών”.

“Ας ευλογεί ο θεός τον Τσάρο και ας τον κρατά μακριά από εμάς” λέει ο Ραβίνος στον "Βιολιστή στη στέγη”. Έχουν περάσει περισσότερα από εκατό χρόνια αφότου γράφτηκαν οι ιστορίες στις οποίες βασίστηκε το επιτυχημένο μιούζικαλ και στη σύγχρονη (ο θεός να την κάνει) Ελλάδα δεν έχουμε ακόμη χωνέψει ότι ο ρόλος του κράτους στην αγορά πρέπει είναι αυτός του ενάρετου διαιτητή και όχι του κομπλεξικού παιδονόμου. 

*δημοσιεύθηκε το "Κ" της Καθημερινής στις 10.11.2013