Αντί να επιστρέψουν τον ΦΠΑ στις επιχειρήσεις πληρώνουν το εφάπαξ στους δημοσίους υπαλλήλους

Στο αρχικό, καλοφτιαγμένο σχέδιο, του δεύτερου μνημονίου, το οποίο δεν πρόκανε να εφαρμόσει ο Παπαδήμος γιατί η μαμά του Αντώνη θα έσκαγε εάν δεν γινόταν ο μονάκριβός της πρωθυπουργός, προβλεπόταν η τακτοποίηση των ληξιπρόθεσμων οφειλών του κράτους προς τρίτους. Έτσι, εάν δεν είχαν προκηρυχθεί εκλογές θα είχαν ήδη εισρεύσει τουλάχιστον 5 δις ευρώ στην οικονομία και ενδεχομένως περισσότερα εάν είχε ολοκληρωθεί η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης στο τραπεζικό σύστημα. Παρενθετικώς οι Τράπεζες δεν έχουν ακόμη δημοσιεύσει ισολογισμούς ακολουθώντας μία ακραιφνώς στρουθοκαμηλική πρακτική λες και δεν ξέρουν οι πάντες ότι έχουν πτωχεύσει.

Μετά από τις εκλογικές περιπέτειες και την εκλογίκευση του Αντώνη περιμένουμε, επτά μήνες μετά, την περίφημη δόση μέρος της οποίας θα κατευθυνθεί στην εξόφληση των οφειλών του κράτους. Το αρχικό ποσό των 7 δις ευρώ δεν "παίζει" πλέον διότι τα μισά περίπου θα κατευθυνθούν σε τρέχουσες ανάγκες δηλαδή σε μισθούς χρησίμων και αχρήστων και σε συντάξεις ανταποδοτικές και μη. Από τα 3,5 δις που μένουν ο πάνσοφος κύριος Στουρνάρας προτίθεται να διοχετεύσει τα περισσότερα στα εφάπαξ των δημοσίων υπαλλήλων. Δηλαδή για την κάλυψη "υποχρεώσεων" του κράτους προς την κομματική του πελατεία, οι οποίες κατά κανόνα είναι μη ανταποδοτικές, μ'άλλα λόγια πολύ μεγαλύτερες από τις αντίστοιχες εισφορές. Ακόμη και εάν δεν βιώναμε μία οικονομική καταστροφή οποιοσδήποτε λογικός άνθρωπος θα έσπρωχνε στο τέλος του καταλόγου προτεραιοτήτων την καταβολή των ποσών αυτών που λίγο θα βοηθήσουν την οικονομία σε σχέση π.χ. με την εξόφληση υποχρεώσεων προς τους συμβαλλομένους γιατρούς, φυσιοθεραπευτές του ΕΟΠΠΥ, την επιστροφή ΦΠΑ στις επιχειρήσεις που θα διασώσει χιλιάδες θέσεις εργασίας και την εξόφληση των εταιρειών που προμηθεύουν προϊόντα και υπηρεσίες στο δημόσιο.

Με τις παρούσες οικονομικές συνθήκες τα εφάπαξ θα έπρεπε να είχαν περικοπεί στα επίπεδα που δικαιολογούν οι εισφορές αποκαθιστώντας την ανταποδοτικότητα και την δικαιοσύνη σε σχέση με τον ιδιωτικό τομέα και να είχαν καταβληθεί με κουρεμένα ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου σαν και αυτά που αγόρασαν οι ανόητοι συμπολίτες μας που εμπιστεύθηκαν το ελληνικό κράτος.

Δεν υπάρχει ελπίς.

Ο βασιλιάς (η δικαιοσύνη) είναι γυμνός

Σε ποια πολιτισμένη χώρα καταθέτει κανείς μία αγωγή τον Δεκέμβριο του 2008 η συζήτηση της οποίας προσδιορίζεται στις 21.10.2009 και μετά από αναβολή στις 1.12.2010 και μετά από νέα αναβολή συζητείται τελικώς στις 21.9.2011, η απόφαση δημοσιεύεται στις 6.12.2012 και υπογράφεται τελικώς (και άρα μπορεί να κοινοποιηθεί) στις 22.11.2012 δηλαδή, παρά έναν μήνα, τέσσερα χρόνια μετά; Στην –εξόχως πιθανή- μάλιστα περίπτωση που ο αντίδικος υποβάλλει έφεση η διαδικασία ξεκινά εκ νέου με χρονικό ορίζοντα άλλα δύο χρόνια ήτοι σύνολο περισσότερο από έξι (6) χρόνια για μια απλή εμπορική οφειλή.

Σήμερα στην πράξη κανείς δεν μπορεί να διεκδικήσει νομικά μία οφειλή εκτός εάν έχει μεγάλη υπομονή και κατιόντες οι οποίοι θα εισπράξουν –εάν ποτέ εισπράξουν- κάτι. Αποτέλεσμα των αδιανόητων καθυστερήσεων είναι η επικράτηση του νόμου της ζούγκλας, η επιβάρυνση των συνεπών και, ακόμη χειρότερα, η παντελής αδυναμία προσέλκυσης επενδύσεων. Η μόνη πρόσφατη εξαίρεση, η περίπτωση της κρατικής κινεζικής εταιρείας Cosco, οφείλεται την τεράστια πολιτικοοικονομική ισχύ του κράτους-ιδιοκτήτη με την οποία ξεπερνά τα προβλήματα της δικαιοσύνης τα οποία συνθλίβουν όποιον ιδιώτη επενδυτή χρειάζεται να προσφύγει σε αυτήν.

Το ενδιαφέρον είναι ότι το πρόβλημα, τουλάχιστον στην προκειμένη περίπτωση, δεν ήταν ποιοτικό αλλά οργανωτικό. Η απόφαση πήρε μεν τέσσερα χρόνια να εκδοθεί αλλά ήταν εξαιρετικά διατυπωμένη και εμπεριστατωμένη με τρόπο που μαρτυρά μεταξύ άλλων σε βάθος μελέτη των λεπτομερειών της δικογραφίας. Το χρονικό διάστημα αυτό όμως ακυρώνει στην πράξη την όποια «δικαίωση»

Στη φημισμένη πραγματεία, «Περί Εγκλημάτων και Ποινών» που δημοσίευσε το 1764, ο Τσέζαρε Μπεκαρία υποστήριξε ορθώς ότι προκειμένου να είναι αποτελεσματική, η τιμωρία πρέπει να είναι άμεση. Όταν πρόσφατα το ΣτΕ επιδίκασε σε δικηγόρο αποζημίωση πέντε χιλιάδων ευρώ περίπου γιατί υπόθεσή του χρειάστηκε εκατό (100) μήνες για να τελεσιδικήσει εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς πόσο μεγάλο μερίδιο ευθύνης έχει το σύστημα απονομής δικαιοσύνης για τη σημερινή μας κατάντια.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες τα δικόγραφα κατατίθενται και παρακολουθούνται ηλεκτρονικά από το 1999. Στην Ελλάδα οι δικαστές εκτελούν χρέη γραμματέων, δακτυλογράφων κλπ και χάνουν απίθανο χρόνο λόγω έλλειψης σωστής υποδομής σε τεχνολογίες πληροφορικής, προκαλώντας ολέθριες καθυστερήσεις με αποτέλεσμα η δουλειά τους να ακυρώνεται στην πράξη.

Ο πρώτος μου μαραθώνιος

Όταν με παρέσυρε, στα μέσα Αυγούστου, ένας φίλος μου να αρχίζουμε μαζί προπόνηση για τον Μαραθώνιο είπα ναι πιστεύοντας ταυτόχρονα ότι οι πιθανότητες να τερματίσω ήταν συγκρίσιμες με αυτές του να πάω περπατώντας στο φεγγάρι. Αν και τρέχω αρκετά χρόνια, είχα ξεπεράσει τα 120 κιλά και δυσκολευόμουν να κάνω ακόμη και πέντε χιλιόμετρα χωρίς δύο-τρεις στάσεις για να ανασάνω. Απάντησα θετικά γιατί με το παραλυτικό στρες που αντιμετωπίζουμε οι περισσότεροι λόγω της κρίσης, ένας μεγάλος στόχος σε συνδυασμό με μία ιδιαίτερα επωφελή για την υγεία –ψυχική και σωματική- διαδικασία επίτευξης έμοιαζε καλή ιδέα. Ήδη από τον πρώτο μήνα ο βαθμός προόδου ήταν τέτοιος που άρχισα να πιστεύω ότι είχα ελπίδες να τερματίσω. Μετά από περισσότερα από 600 χιλιόμετρα προπόνησης, 20 κιλά απώλειας βάρους, 5 ιδιαίτερα επίπονες φυσιοθεραπείες επισκευής της πλατειάς περιτονίας (να μην σας τύχει) και μία εβδομάδα ειδικής διατροφής προκειμένου να μεγιστοποιηθεί το αποθηκευμένο γλυκογόνο στο σώμα βρέθηκα στην εκκίνηση του Μαραθωνίου. Ο αφέτης δεν άκουσε ευτυχώς την παρότρυνση του διπλανού μου δρομέα να βάλει το πιστόλι στο στόμα και η εκκίνηση έγινε κανονικά. Ο επιρρεπής στο μαύρο χιούμορ δρομέας δεν ήταν ο μόνος «πυροβολημένος». Στα πέντε χιλιόμετρα με προσπέρασε ένας ξυπόλυτος συναθλητής ντυμένος με χλαμύδα και περικεφαλαία ο οποίος προκαλούσε ενθουσιασμό στους θεατές. Τα πρώτα τριάντα χιλιόμετρα, απόσταση που είχα καλύψει και κατά τη διάρκεια της προπόνησης, «βγήκαν» σχετικά εύκολα. Ενώ περίμενα ότι η συνεχής κατηφόρα μετά τον Σταυρό της Αγίας Παρασκευής θα ήταν εύκολη, η μυϊκή κόπωση μου μείωσε σημαντικά τη μέση ταχύτητα προχώρησης. Τελικώς έφτασα σε πέντε ώρες ακριβώς βάζοντας σχεδόν τα κλάματα μόλις διάβασα τη λέξη «τερματισμός». Χωρίς να αισθάνομαι ότι έκανα άθλο, είμαι ιδιαίτερα ευτυχής τόσο για τη διαδρομή όσο και για το αποτέλεσμα. Δοκιμάστε το και εσείς.

*δημοσιεύθηκε στο περιοδικό "Κ" της Καθημερινής στις 18.11.2012

ΣΔΟΕ: (Not Very) Serious Fraud Office

Σε σημερινή ανταπόκριση του Θανάση Γκαβού από το Λονδίνο το www.skai.gr γράφει：”Το Γραφείο Σοβαρών Οικονομικών Απατών (Serious Fraud Office) στη Βρετανία αποφάσισε να μην κινήσει διαδικασία για την επιστροφή μεταξύ άλλων από το Συντηρητικό Κόμμα των δωρεών που είχε λάβει από τον καταδικασθέντα για απάτη Τουρκοκύπριο επιχειρηματία, Ασίλ Ναδίρ στα τέλη της δεκαετίας του 1980.Η υπηρεσία αποφάσισε ότι τυχόν προσπάθειες να εντοπιστούν και να επιστραφούν τα 146 εκατομμύρια λίρες που είχε κλέψει από την εταιρεία του ο Τουρκοκύπριος επιχειρηματίας θα συνοδεύονταν από υπερβολικά μεγάλο κόστος για τους Βρετανούς φορολογούμενους".

Αυτές τις μέρες κυκλοφορεί μία σκαναρισμένη απόφαση του ΣΔΟΕ με την οποία επιβάλλεται στέρηση πινακίδων για 15 μέρες σε αρτοποιό ο οποίος «μετέφερε στις 7.4.2012 [….] τέσσερις τυρόπιτες συνολικής αξίας 4,00 ευρώ (sic), χωρίς συνοδευτικό φορολογικό στοιχείο, κατά παράβαση των διατάξεων του Κ.Β.Σ. Το ΣΔΟΕ Θεσσαλίας συνέταξε στις 20.6.2012 έκθεση ελέγχου η οποία εστάλη στην Δ.Ο.Υ. Α’ Λάρισας η οποία επέβαλε πρόστιμο ΚΒΣ με την υπ’ αριθμόν 452/22-8-2012 απόφασή της. Στη συνέχεια εξέδωσε απόφαση δυνάμει του άρθρου 13 παρ.6 του Ν.2523 για αφαίρεση των πινακίδων κυκλοφορίας του οικονομικώς εγκληματίσαντα φούρναρη η οποία κοινοποιήθηκε στο οικείο Αστυνομικό Τμήμα από το οποίο ζητείται να συνταχθεί σχετική έκθεση η οποία θα κοινοποιηθεί στην Δ.Ο.Υ. Λάρισας και στη Διεύθυνση Συγκοινωνιών. Μ’άλλα λόγια το ελληνικό κράτος δαπάνησε τουλάχιστον 2.000 ευρώ σε απασχόληση, χαρτί, ταχυδρομικά κλπ για τέσσερις (4) τυρόπιτες αδιαφορώντας για τα 5.000.000 ευρώ του Θέμου, για τον κύριο Τσουκάτο και παίζοντας πινγκ πονγκ με τη περιβόητη λίστα Λαγκάρντ.

Υπό αυτό το πρίσμα θα πρέπει το ΣΔΟΕ, ο οποίος καθημερινά επιβεβαιώνει την ρήση του αείμνηστου αρχιτέκτονα και Ακαδημαϊκού Φαίδωνα Κυδωνιάτη ότι ΄’στην Ελλάδα τα πράγματα διαφέρουν μόνον ως προς τον βαθμό του γελοίου», να μετονομαστεί σε ΣΔΟΨ ήτοι σε Σώμα Δίωξης Οικονομικού Ψιλοπαραπτώματος.

Η επικίνδυνη αγραμματοσύνη του κυρίου Κουβέλη

Με αφορμή τις διαπραγματεύσεις με την τριμερή ο κ. Κουβέλης τόνισε «Δεν είναι διαρθρωτική αλλαγή να αξιώνει η τρόικα την ισοπέδωση των εργασιακών δικαιωμάτων», συμπληρώνοντας πως τα αιτήματα της τριμερούς «υπερβαίνουν τις αντοχές της κοινωνίας» και «κάθε αναγκαίο μέτρο» και ισοδυναμούν με «περαιτέρω τροφοδότηση της ύφεσης» και της «καλπάζουσας ανεργίας».

Λίγο πριν είχε διαμηνύσει ότι θα καταψηφίσει την τροπολογία του κου Βρούτση σχετικά με την κατάργηση των εισφορών εργοδότη στην Εργατική Εστία και Εργατική Κατοικία παρότι δεν λειτουργούν πλέον! Το γιατί βεβαίως ο Υπουργός Εργασίας κατέθεσε τέτοια τροπολογία όταν οι εισφορές είχαν ήδη καταργηθεί με τον μνημονιακό νόμο του Φεβρουαρίου και το ΙΚΑ είχε ήδη σταματήσει να τις εισπράττει από τον Σεπτέμβριο είναι ένα από τα πολλά ερωτήματα που ζητούν απάντηση. Το ΙΚΑ μάλιστα, μετά την άρνηση Βενιζέλου-Κουβέλη, επανήλθε στις 18.10 και ζητά τις μη καταβληθείσες εισφορές του Σεπτεμβρίου αναδρομικά από τις επιχειρήσεις σε ένα όργιο ασυνεννοησίας και ανοησίας.

Παρά τις επικοινωνιακές ανάγκες του σαθρού, τόσο από πλευράς πολιτικής όσο και από πλευράς προσώπων, μορφώματος του οποίου ηγείται, πιστεύω ότι κύριος Κουβέλης εν προκειμένω πιστεύει αυτά που λέει. Δεν αντιλαμβάνεται δηλαδή ότι στην πράξη ισχύει ακριβώς το αντίθετο. Τα μέτρα που πρότεινε η τρόικα και συγκεκριμένα η μείωση των αποζημιώσεων απόλυσης, η κατάργηση των τριετιών και η μεγαλύτερη ευελιξία στον καθορισμό του ωραρίου θα έχουν οικονομικά ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που νομίζει ο συμπαθής, πλην θλιβερά ανεπαρκής πρόεδρος της Δημοκρατικής Αριστεράς.

Στην οικονομική επιστήμη δεν υπάρχει κανείς που να υποστηρίζει ότι μία αγκυλωμένη και δυσλειτουργική αγορά εργασίας λειτουργεί ανασχετικά στην ύφεση. Αντιθέτως όσο μεγαλύτερη είναι η “προστασία” τόσο βαθαίνει και ύφεση. Στην περίπτωση των υπέρογκων αποζημιώσεων οι εταιρείες οδηγούνται αύτανδρες στο κλείσιμο ακόμη και στην περίπτωση που θα ήταν βιώσιμες σε περίπτωση μείωσης του προσωπικού τους. Πράγμα αδύνατον σήμερα αφού δύσκολα βρίσκει κανείς 28 μισθούς όταν δεν έχει να δώσει ούτε έναν στο τέλος του μήνα. Ταυτόχρονα οι υψηλές αποζημιώσεις αποτελούν αντικίνητρο μέγα για επενδύσεις στην Ελλάδα, χωρίς τις οποίες είμαστε απολύτως καταδικασμένοι.

Σε ότι αφορά τις τριετίες αυτές αποσυνδέουν πλήρως την αμοιβή με την παραγωγικότητα αφού η πρώτη εξαρτάται απόλυτα από την βιολογική ηλικία και όχι από την αξία που παράγει ο εργαζόμενος. Αυτή η ρύθμιση είναι που σε μεγάλο βαθμό προκαλεί την ανεργία των νέων (αξίζει για παράδειγμα να δείτε την ανεργία στις νέες γυναίκες τις οποίες δεν προσλαμβάνει κανείς φοβούμενος ότι θα εγκυμονήσουν γεγονός που συνεπάγεται δυσβάσταχτο κόστος και υποχρεώσεις για μια μικρή επιχείριση) αλλά και καταρρακώνει την παραγωγικότητα αφού ο εργαζόμενος θα εισπράξει, εργασθεί δεν εργασθεί, προσφέρει δεν προσφέρει, την τριετία του.

Ο ακραίος συντηρητισμός και η ασχετοσύνη του κου Κουβέλη προσφέρει δυστυχώς πολύ κακές υπηρεσίες στη χώρα. Το λυπηρό είναι ότι ο ίδιος πιστεύει το αντίθετο.

Η Μεγάλη Σφραγίδα του (μικρού και αποτυχημένου) Κράτους

Δεν εξέπληξε κανέναν ο Υπουργός Εργασίας κος Βρούτσης όταν ανακοίνωσε ότι θα αναθέσει στους συμβολαιογράφους μία επιπλέον εργασία, αυτή της καταχώρισης των ληξιαρχικών πράξεων (γάμου, θανάτου) στο σύστημα “Αριάδνη”. Οι προθέσεις του ήταν καλές αφού τα ασφαλιστικά ταμεία, παρά τις αλλεπάλληλες “απογραφές” που ταλαιπωρούν φρικτά χιλιάδες υπερήλικες, εξακολουθούν να δίνουν πολλά εκατομμύρια σε νεκρούς και γενικώς μη δικαιούχους. Όπως έκαναν στο παρελθόν εκατοντάδες άλλοι πολιτικοί προϊστάμενοι, ο κος Βρούτσης παραδέχθηκε ότι στην πραγματικότητα η δημόσια διοίκηση είναι χαλασμένη και ανέθεσε ορισμένες διαδικασίες σε ένα παραμάγαζο. Η μόνη διαφορά ήταν ότι αντί να το ιδρύσει (π.χ. Οργανισμός Πληροφοριακού Συγχρονισμού & Ενσωμάτωσης Δεδομένων Κοινωνικής Ασφάλισης”) φοβούμενος ότι θα τον κρεμάσει η τρόικα στο Σύνταγμα, το ανέθεσε σε υφιστάμενη παρασιτική συντεχνία.

Οι ευεργετηθέντες Συμβολαιογράφοι, το επάγγελμα των οποίων παραμένει κλειστότατο παρά τα μνημόνια επί μνημονίων εξέδωσαν ανακοίνωση με ύφος παπικής εγκυκλίου στην οποία υπογράμμισαν ότι, κλήθηκαν από το υπουργείο Εργασίας να βοηθήσουν «σε μια πανεθνική εκστρατεία για να απαλειφθεί το φαινόμενο της παραβατικότητας στις συντάξεις «μαϊμού»[…]. και πράγματι ανταποκρίθηκαν (σ.τ.σ. με το αζημίωτο) στο κάλεσμα αυτό”. Είπαν επίσης ότι οι πολίτες δεν θα επιβαρυνθούν υπονοώντας ότι το κόστος της πράξης θα επιστρέφεται από τα ταμεία (σε όσους έχουν το κουράγιο να περιμένουν ώρες στην ουρά) λες και τα έσοδα των ταμείων προέρχονται από εισφορές Γερμανών εργαζομένων

Ο κος Βρούτσης θα μπορούσε σε πρώτη φάση να υποχρεώσει τα αρμόδια ληξιαρχεία των δήμων (οι υπάλληλοι τους εργάζονται κατά μέσο όρο λίγες ώρες την ημέρα), η μηχανογράφηση των οποίων έχει καταπιεί εκατοντάδες εκατομμύρια Ευρώ από το ΕΣΠΑ, να συνδεθούν με το "Αριάδνη" και να εκδώσουν μέσω αυτού την όποια πράξη. Χωρίς κόστος και επιπλέον ταλαιπωρία για τον πολίτη (επίσκεψη στον Συμβολαιογράφο και στο ταμείο για την επιστροφή του ποσού). Σε δεύτερη φάση θα μπορούσε το κράτος να αναθέσει σε μία εξειδικευμένη εταιρεία (όπως η Αγγλική Autonomy) την κατάρτιση ενός ενιαίου μητρώου (registry) όλων των πολιτών το οποίο θα συγχρονίζεται αυτόματα με όλα τα επιμέρους επίσημα αρχεία (ασφαλιστικά ταμεία, ταυτότητες, διαβατήρια, κτηματολόγιο, διπλώματα οδήγησης, εφορία κλπ). Κάτι τέτοιο θα οδηγούσε στην εξοικονόμηση εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ με ελάχιστο κόστος και πολύ γρήγορα π.χ. σε πρώτη φάση με την αγοράς υπηρεσίας αντί της αγοράς λογισμικού & εξοπλισμού). Αλλά το ελληνικό κράτος αναθέτει σε τρίτους (outsourcing) αυτά που δεν πρέπει, όπως θέλει να κάνει ο κος Βρούτσης με τη συντεχνία των συμβολαιογράφων και κάνει εσωτερικά αυτά που πρέπει να κάνει outsourcing όπως συνέβη με την ηλεκτρονική συνταγογράφηση.

Αλλά βλέπετε οι συμβολαιογράφοι έχουν την «Μεγάλη Σφραγίδα του Κράτους». Ακόμη και εάν το κράτος αυτό είναι μικρό και αποτυχημένο η Σφραγίδα, όπως και η ανοησία των πολιτικών, παραμένει Μεγάλη.

Φάτε λιγούρια μα εσείς τα πληρώνετε

Περνούσα μπροστά από το νοσοκομείο του ΙΚΑ στα Πατήσια το οποίο κοσμούσε χαρακτηριστικό κακοφτιαγμένο πανό με αίτημα την “δωρεάν δημόσια υγεία για όλους”. Είμαι βέβαιος ότι εάν ερωτηθεί ο λαός επί του θέματος η συντριπτική πλειοψηφία θα ταχθεί υπέρ της δωρεάν δημόσιας υγείας. Αυτό που θα είχε ενδιαφέρον είναι να εξετασθεί δημοσκοπικά, π.χ. η περίπτωση του δωρεάν δημόσιου ηλεκτρικού ρεύματος για όλους ώστε να δούμε εάν ο μέσος Έλληνας αντιλαμβάνεται ότι το “δωρεάν” σημαίνει ότι πληρώνουν κάποιοι άλλοι μέσω της φορολογίας ή, μέχρι προσφάτως, των δανεικών.

Τα αιτήματα περί δωρεάν δημόσιων αγαθών μου θύμισαν έναν άξεστο πλην πολύ επιτυχημένο βιοτέχνη ο οποίος προ 40 ετών οργάνωσε δεξίωση για τους καταστηματάρχες-πελάτες του στο Μακεδονία Παλλάς. Ο μπουφές ήταν πολύ εντυπωσιακός και πλουσιοπάροχος αλλά μόλις άνοιξε εδέχθη τέτοια επιδρομή από την πελατεία που τα γκαρσόνια είχαν κάτσει από την εσωτερική πλευρά και αγαντάρανε για να μην καταρρεύσει κάτω από την πίεση και το σπρωξίδι. Ο βιοτέχνης ενθουσιάστηκε με το θέαμα και ανέκραξε εις επήκοον όλων το κλασσικό πλέον “φάτε λιγούρια μα εσείς τα πλερώνετε”.

Η δημόσια δωρεάν παιδεία, υγεία, παιδικοί σταθμοί (όταν δεν τους πληρώνουν οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι μέσω ΕΣΠΑ) κ.λ.π. κάθε άλλο παρά δωρεάν είναι αφού επιβαρύνουν του φορολογούμενους και εξυπηρετούν κυρίως του φοροφυγάδες. Η φορολογία έχει νόημα όταν χρησιμοποιείται για την ενίσχυση των αδυνάτων ώστε αυτοί να έχουν πρόσβαση σε βασικά αγαθά όπως η υγεία και η παιδεία ενώ ο πάροχος των σχετικών υπηρεσιών δεν χρειάζεται να είναι δημόσιος (μπορεί βεβαίως να είναι ιδιωτικός αλλά μη κερδοσκοπικός φορέας, μοντέλο πολύ επιτυχημένο στην ανώτατη Παιδεία διεθνώς).

Σήμερα ο Έλληνας φορολογούμενος πληρώνει για άθλιες κατά κανόνα “δωρεάν δημόσιες υπηρεσίες” ενώ συχνά ξαναπληρώνει μέσω της συμμετοχής ή της προσφυγής σε ιδιωτικά θεραπευτήρια, πανεπιστήμια του εξωτερικού κ.λ.π. σε αντίθεση με το φαγητό του Μακεδονία Παλλάς που έτρωγαν τα λιγούρια του παραδείγματός μας, που τότε ήταν πολύ καλό.

Κι όμως, οι προτάσεις της τρόικας για την αγορά εργασίας είναι εξαιρετικές

«Σήμερα δεν είναι αναγκαίο να ανοίξουν νέα κεφάλαια στις εργασιακές σχέσεις προτού ολοκληρωθεί η εφαρμογή των πρόσφατων αλλαγών και αποτιμηθούν τα αποτελέσματά τους στην αγορά εργασίας», δήλωσαν ανώτερα στελέχη του υπουργείου Εργασίας, σχολιάζοντας δημοσιεύματα, για νέες απαιτήσεις της τρόικας. Οι εν λόγω «απαιτήσεις» δεν ήταν στην πραγματικότητα παρά προφανείς διαπιστώσεις-προτάσεις για την αποκατάσταση της λειτουργίας της αγοράς εργασίας με στόχο τη μείωση της ανεργίας και την αύξηση της ανταγωνιστικότητας. Είχαν σταλεί με μορφή e-mail στο υπουργείο από το οποίο και πιθανότατα διέρρευσαν. Οι προτάσεις αυτές αντιμετωπίστηκαν με τη συνήθη υστερία που διακρίνει τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης στη χώρα μας χαρακτηριζόμενες ως «μέτρα φωτιά», «εργασιακός μεσαίωνας» και με λοιπά αντίστοιχα κλισέ.

Τι ζήτησε εμμέσως η τρόικα:

1) Τη θέσπιση ενός και μόνον βασικού μισθού, καθοριζόμενου διοικητικά, πάνω από τον οποίο θα διαμορφώνονται ελεύθερα οι αποδοχές με βάση τους κανόνες της προσφοράς και της ζήτησης. Πρακτικώς, δηλαδή, να συνδέεται η αμοιβή με την παραγωγικότητα και να αρθούν τα εμπόδια εισόδου στην εργασία για τους, κυρίως νέους σε ηλικία, ανέργους. Με την ανεργία να κινείται προς το δυσθεώρητο 25% και με πλέον των μισών νέων εκτός της αγοράς εργασίας, πρώτο μέλημα του υπουργείου Εργασίας θα έπρεπε να είναι οι άνεργοι και όχι όσοι, λόγω θεσμικού πλαισίου, αμείβονται σήμερα περισσότερο απ’ όσο παράγουν, λειτουργώντας εις βάρος των υπολοίπων.

2) Τη μείωση των μη ανταποδοτικών μισθολογικών εισφορών κατά 5%, ποσοστό που αντιστοιχεί στον ΛΑΕΚ (Λογαριασμός για την Απασχόληση και την Επαγγελματική Κατάρτιση), το (παρανοϊκό) επίδομα στράτευσης, την Εργατική Εστία, τον λογαριασμό αφερεγγυότητας εργοδότη και την Εργατική Κατοικία. Με εξαίρεση, σε κάποιο βαθμό, την τελευταία, πρόκειται για ποσά που διατίθενται για άσχετους σκοπούς (μέρος τους τρέφει συνδικαλιστές) καταρρακώνοντας την ανταγωνιστικότητα και υφαρπάζοντας, τελικώς, ένα μέρος των απολαβών των εργαζομένων.

3) Τη μείωση της αντιπαραγωγικής γραφειοκρατίας του Σώματος Επιθεώρησης Εργασίας, η οποία στην πράξη ταλαιπωρεί μόνο τους συνεπείς και την αξιοποίηση της ψηφιακής τεχνολογίας. Γενικότερα προτείνει την εκπόνηση ενός στρατηγικού σχεδίου μεταρρύθμισης του Σώματος μετά από ανεξάρτητη εκτίμηση της αποτελεσματικότητάς του.

4) Τη μείωση των υπέρογκων αποζημιώσεων απόλυσης στα επίπεδα άλλων χωρών της Ε.Ε. Σήμερα η αδυναμία καταβολής των αποζημιώσεων βυθίζει τις εταιρείες αύτανδρες, με αποτέλεσμα τελικά να χάνονται πολύ περισσότερες θέσεις εργασίας. Ταυτόχρονα, η άθλια διαφοροποίηση στο ύψος της αποζημίωσης μεταξύ υπαλλήλων και εργατών, που μπορεί να είναι έως και έξι φορές μικρότερη, παραμένει, παρά το ότι η ίδια η τρόικα είχε ζητήσει την εξίσωσή της στο πρώτο Μνημόνιο.

5) Την ευελιξία στα ωράρια εργασίας. Αυτή η απαίτηση παρουσιάστηκε από τον Τύπο ως καθολική επιστροφή σε εξαήμερη εργασία. Στην πραγματικότητα, η τρόικα ζήτησε μεγαλύτερη ευελιξία στον προγραμματισμό των ωρών εργασίας, αφού οι σημερινοί περιορισμοί αυξάνουν τις απαιτήσεις σε προσωπικό και άρα το κόστος και τις τιμές των προϊόντων σε μία πολύ δύσκολη περίοδο.

Δεν νομίζω ότι σε τεχνοκρατικούς όρους υπάρχει κάποιος που μπορεί να στηρίξει με επιχειρήματα οποιαδήποτε αντίθεση στις πολύ καλά επεξεργασμένες προτάσεις της τρόικας. Η αγορά εργασίας στην Ελλάδα δεν λειτουργεί, αφού τα πάντα καθορίζονται από τον διάλογο-παρωδία των «κοινωνικών εταίρων» οι οποίοι ελάχιστα εκπροσωπούν ή ενδιαφέρονται για τα συμφέροντα των εργαζομένων και των εργοδοτών αντίστοιχα. Για τους άνεργους, βέβαια, δεν ενδιαφέρονται ούτε καν προσχηματικά. Δεν είναι τυχαίο ότι οι ίδιοι οι «κοινωνικοί εταίροι» απολαμβάνουν, άμεσα ή έμμεσα, σημαντικά έσοδα από τον ΛΑΕΚ και την Εργατική Εστία, τα οποία δεν συνδέονται με τον αριθμό των πραγματικών μελών τους ή την ποιότητα των υπηρεσιών που παρέχουν. Υπάρχουν μελέτες διεθνώς που δείχνουν ότι όσο πιο δυσλειτουργική και αγκυλωμένη είναι η αγορά εργασίας σε περιόδους ύφεσης, τόσο αυξάνονται οι αρνητικές επιπτώσεις της τελευταίας. Εάν θέλουμε να λειτουργήσει, επιτέλους, ελεύθερα και αποτελεσματικά η αγορά εργασίας στη χώρα μας, ώστε να έχουμε ελπίδες εξόδου από την κρίση, τα μέτρα που περιλαμβάνει το επίμαχο e-mail της τρόικας είναι μία πολύ καλή αρχή.

* φιλοξενήθηκε ευγενώς στο φύλλο του Σαββάτου 29.9 της Καθημερινής

Ο Παστίτσιος και η κρίση

Εκ πρώτης όψεως η βλακώδης σύλληψη του εμπνευστή του Γέροντα Παστιτσίου για "βλασφημία" δεν συνδέεται με την οικονομική κρίση παρά μόνο έμμεσα δεδομένου ότι η Αστυνομία αντέδρασε νευρικά και απερίσκεπτα στην επερώτηση της Χρυσής Αυγής (η γεωμετρική άνοδος της οποίας οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην κρίση). Στην πραγματικότητα όμως η εν λόγω βλακεία του χωροφύλακα είναι εξόχως ενδεικτική των λόγων που μας έφεραν μέχρι εδώ. Στηρίχθηκε σε έναν αναχρονιστικό, οπισθοδρομικό και σκοταδιστικό νόμο αρχαιολογικής αξίας του οποίου ανάλογος δεν υπάρχει σε καμία πολιτισμένη και οικονομικά ανεπτυγμένη χώρα. Εκατοντάδες παρόμοιες διατάξεις στραγγαλίζουν την οικονομία, την ανάπτυξη και εκτινάσσουν την ανεργία προσπαθώντας να προστατεύσουν επιμέρους ομάδες και συντεχνίες. Με τον ίδιο τρόπο που ο Ιρανικής εμπνεύσεως νόμος περι βλασφημίας προσπαθεί να προστατεύσει την εκκλησία και το νοητικό τερατούργημα του αρχαίοελληνοχριστιανισμού. Αυτή η κακώς εννοουμένη προστασία μοιάζει με την πάλαι ποτέ προστασία της κρητικής μπανάνας. Οι παλαιότεροι θα θυμούνται την εποχή που οι εισαγόμενες μπανάνες ήταν κοντραμπάντο που επωλείτο, κυρίως απο Ρομά, στην άκρη του δρόμου. Με την είσοδό μας στην ΕΟΚ και την αναγκαστική κατάργηση του περιορισμού η κρητική μπανάνα εξαφανίσθηκε αφού η "προστασία" δεν επέτρεψε ποτέ στους Κρητικούς να μαρκετάρουν το προϊόν τους ως ένα εντελώς διαφορετικό γκουρμέ είδος. Ομοίως αυτού του είδους η προστασία περισσότερη ζημιά παρά καλό κάνει στην εκκλησία αφού την αποξενώνει από τους νέους και την καταδικάζει (ευτυχώς ίσως) σε αναπόφευκτο μαρασμό. Έτσι και στην περίπτωση της οικονομίας η κατάργηση των αντίστοιχων προστατευτικών και λίαν αντιπαραγωγικών (τελικώς και αντικοινωνικών) νόμων είναι βασική προϋπόθεση εξόδου από την κρίση. Δυστυχώς όμως στην πράξη, όπως και στην περίπτωση του ταλαίπωρου Παστίτσιου, που μπορεί να κατηγορηθεί μόνο επειδή τα έβαλε με ένα γραφικό και εύκολο στόχο, οι θεσμικές αντιδράσεις κινούνται στην αντίθετη κατεύθυνση. Αντί να καταργούν τους ξεπερασμένους νόμους που μας ντροπιάζουν, τους εφαρμόζουν!

Η ηλεκτρονική διακυβέρνηση στην Ελλάδα και τα σπίτια που έχτισε ο αλήστου μνήμης Καντάφι στους Βεδουίνους

Το Υπουργείο Οικονομικών δαπάνησε περί τα 60.000.000 Ευρώ, κυρίως ευρωπαϊκού χρήματος, για το ολοκληρωμένο πληροφοριακό σύστημα τελωνείων (ICIS: Integrated Customs Information System). Το σύστημα αυτό μεταξύ άλλων διαχειρίζεται και τις εξουσιοδοτήσεις εταιρειών προς εκτελωνιστές ούτως ώστε να μην απαιτείται σχετικό έγγραφο με θεώρηση γνησίου υπογραφής από την Αστυνομία ή τα Κ.Ε.Π. Έτσι η επιχείριση εξουσιοδοτεί ηλεκτρονικά μέσω του taxisnet μέσα από ένα μάλλον κακοσχεδιασμένο interface φαινόμενο σύνηθες στα κρατικά web sites (δεν έχει κανείς παρά να συγκρίνει την χρηστικότητα του web banking οποιασδήποτε ελληνικής τράπεζας με το taxisnet). Με λίγη προσπάθεια όμως βρίσκει κανείς άκρη και γλυτώνει πολύ χρόνο από την θεώρηση του γνησίου.

Είχα ήδη εξουσιοδοτήσει επιτυχώς δύο εκτελωνιστές και χρειάστηκε να εξουσιοδοτήσω έναν ακόμη. Είχα μάθει τη δουλειά και χρειάστηκα δύο λεπτά για να ολοκληρώσω τη διαδικασία on-line. Ο εκτελωνιστής όμως μου είπε ότι πρέπει να κάνω και έγγραφη εξουσιοδότηση με γνήσιο υπογραφής γιατί την ζητούν στο ΣΤ τελωνείο.

Φοβάμαι ότι η ηλεκτρονική διακυβέρνηση στην Ελλάδα, υπό τις παρούσες συνθήκες, θα έχει την τύχη των θαυμάσιων σπιτιών που έχτισε ο Καντάφι στους Βεδουίνους. Ένας γνωστός μου Έλληνας εργάστηκε εκεί προ τριών δεκαετιών χτίζοντας σπίτια στην έρημο στα πλαίσια ενός προγράμματος του Μουαμάρ να βγάλει τους νομάδες από τις σκηνές και να τους σπιτώσει. Ο Έλληνας μηχανικός που πήγε μετά από έξι μήνες για να επιθεωρήσει το έργο διαπίστωσε με έκπληξη ότι οι Βεδουϊνοι είχαν βάλει τα ζώα μέσα στα σπίτια (στην μπανιέρα μάλιστα γεννούσε μία κατσίκα) και έμεναν απέξω στη σκηνή. Αυτό ήταν σημαντικό γι’αυτούς, αυτό καταλάβαιναν, αυτό έκαναν.

Έτσι και στο Ελληνικό δημόσιο με τις χιλιάδες περιττές διαδικασίες, τους χιλιάδες περιττούς υπαλλήλους που έχουν παραλύσει πνευματικά από την μονιμότητα και την αεργία και την εχθρική προς τον πολίτη νοοτροπία, η ηλεκτρονική διακυβέρνηση θα αποτύχει. Χρειάζονται πρώτα βαθιές οδυνηρές τομές όπως η κατάργηση της μονιμότητας, ο επανασχεδιασμός του συστήματος εκ του μηδενός και η επαναστελέχωσή του μετά από αξιολόγηση που θα γίνει από ανεξάρτητους τρίτους. Η εναλλακτική, πλην ακόμη πιο οδυνηρή λύση, είναι η κατάρρευση και η επανασύσταση μόνο που στην τελευταία περίπτωση, κρίνοντας π.χ. από το επίπεδο της δημόσιας διοίκησης στη Ρωσία σήμερα, το τελικό αποτέλεσμα δεν είναι το καλύτερο.