Σύγχρονη ανακύκλωση στο ιστορικό κέντρο

Τις τελευταίες εβδομάδες βλέπει κανείς στο κέντρο όλο και περισσότερους, κυρίως οικονομικούς μετανάστες, να κυκλοφορούν με καρότσια σούπερ μάρκετ συλλέγοντας μεταλλικά αντικείμενα προς ανακύκλωση. Σε όσους παρακολουθούσαν τη σειρά “The Wire” θυμίζουν τον λίαν συμπαθή Bubbles (βλ. φωτό). Μόνο που δεν θα περιμέναμε να το βλέπαμε και στο κέντρο της Αθήνας, αφού ο Babs στο σενάριο δραστηριοποιείτο στο γκέτο των ναρκωτικών της Βαλτιμόρης. H νέα αυτή επιχειρηματική δραστηριότητα ανταγωνίζεται ευθέως τους κατά κανόνα βενζινοκίνητους αθίγγανους και ελπίζω να μην εισέλθουν και αυτοί στο χορό της βίας στο όνομα του market share. Βέβαια μπορεί ότι οι νέου τύπου αυτοί συλλέκτες μετάλλων συχνά να αφαιρούν και χρήσιμα αντικείμενα (όπως π.χ. τα ηλεκτροφόρα καλώδια του ΟΣΕ), δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε την καθοριστική συμβολή τους στη ανακύκλωση και μάλιστα χωρίς καμία ανάμιξη της Birbili.

Το κατάντημα του ιστορικού κέντρου

Συμπληρώνω τριάντα σχεδόν χρόνια εργασιακού βίου στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας και θλίβομαι καθημερινά από την κατάντια αλλά και τη συνεχιζόμενη απαξίωσή του. Οργίζομαι ταυτόχρονα από τις δηλώσεις των αρμοδίων οι οποίοι μεταθέτουν ξεδιάντροπα τις ευθύνες ο ένας στον άλλον και από τις συσκέψεις επί συσκέψεων, τις πρωτοβουλίες και τα πολυδιαφημισμένα μέτρα.  Το πρόβλημα του ιστορικού κέντρου οφείλεται κυρίως στο ότι είναι ασύμφορο να δραστηριοποιηθεί κανείς επαγγελματικά αλλά και δύσκολο να κατοικήσει σε αυτό, κυρίως εξ αιτίας της εγκληματικότητας αλλά και του σχετικά υψηλού κόστους. Δεν χρειάζεται παρά να διανύσει κανείς εκατό περίπου μέτρα σε οποιονδήποτε δρόμο κάτω από την οδό Αθηνάς για να διαπιστώσει ισάριθμες περιπτώσεις εμπορίας ναρκωτικών, παρανόμων μεταναστών, παραεμπορίου ενώ ενίοτε μπορεί να απολαύσει δωρεάν σκηνές από πολεμική ταινία.  Αυτά δεν τα ¨βλέπει¨ η αστυνομία. Ο αδελφός μου μια φορά είχε ρωτήσει τον επικεφαλής μιας πεζής περιπόλου εάν το σώμα αντλεί τα στελέχη του από την σχολή τυφλών.  Είναι προφανές ότι η Αστυνομία αδυνατεί να εφαρμόσει το νόμο και προσπαθεί να καλύψει το κενό με επικοινωνιακές επιχειρήσεις-σκούπα που έχουν καταντήσει ημερήσιες εκδρομές στη ΓΑΔΑ για την πλειοψηφία των προσαγομένων.   Η ανυπαρξία μεταναστευτικής πολιτικής και υποδομών σε συνδυασμό με την ανεπάρκεια της αστυνομίας έχουν καταντήσει το ιστορικό κέντρο σκουπιδοτενεκέ αλλοδαπών κυρίως ψυχών. Ο δεύτερος σημαντικός άξονας του προβλήματος είναι οικονομικός. Δεν μπορεί η πολιτεία να αναζητά λύση για το ιστορικό κέντρο και ταυτόχρονα να εγκρίνει την κατασκευή 53.000 τετραγωνικών μέτρων εμπορικών χώρων στον Βοτανικό, λίγα χιλόμετρα πιο κάτω και πρακτικά εκτός οικιστικού ιστού. Δεν μπορεί ο Δήμος π.χ. να χρεώνει δημοτικά τέλη στα κλιμακοστάσια επιβαρύνοντας ένα μέσο κτίριο με 1.000-1.500 ευρώ ετησίως για τέλη ηλεκτροφωτισμού και καθαριότητας μόνο για τις σκάλες! και μετά να αναρωτιέται γιατί ερημώνει το κέντρο. Δεν μπορεί ο χαμερπής πωλητής απομιμήσεων να μην πληρώνει κανένα φόρο,  να ανταγωνίζεται αθέμιτα τον νόμιμο έμπορο χωρίς να τον ενοχλεί κανείς. Αντίθετα εάν κάποιος έχει κατάστημα και νόμιμη έδρα να υφίσταται όλο το κόστος, επίσημο και μη, της εφορίας, τα αδικαιολόγητα χαράτσια της επιθεώρησης εργασίας και πολλών άλλων διαφθαρμένων και μη δημοσίων λειτουργών, κανείς από τους οποίους δεν έχει πάει για έλεγχο κάτω από την οδό Αθηνάς. Εάν η συντεταγμένη πολιτεία είχε θεσπίσει μακροπρόθεσμο στρατηγικό πρόγραμμα γκετοποίησης του κέντρου δεν θα μπορούσε να κάνει κάτι περισσότερο από αυτά που κάνει -ή δεν κάνει- σήμερα. Λύση στο πρόβλημα δεν υπάρχει διότι αυτό είναι απλώς σύμπτωμα της παράλυσης του κράτους. Η λύση βρίσκεται στην πραγματική, όχι απλώς επικοινωνιακή, επανίδρυσή του.

Η φοροδιαφυγή δεν είναι πρόβλημα

Σήμερα θα ανακοινωθεί ένα ακόμη σχέδιο-ευχολόγιο για την «καταπολέμηση της φοροδιαφυγής» το οποίο μετά βεβαιότητος θα αποτύχει. Διότι η μισή λύση ενός προβλήματος είναι ο σωστός ορισμός αυτού. Με αυτή την έννοια η «φοροδιαφυγή» δεν είναι το πρόβλημα αλλά το σύμπτωμα. Βασική της αιτία είναι η εγγενής διαφθορά που είναι και το βασικό μας πρόβλημα ως χώρα σήμερα. Όταν κάποιος έχει υψηλό πυρετό λόγω βαρύτατης λοίμωξης η λύση δεν είναι η χορήγηση αντιπυρετικών (μπορεί βεβαίως να χρειαστούν επικουρικά) αλλά αντιβιοτικών για την αντιμετώπιση της αιτίας της, αυτού δηλαδή που ευστόχως αποκαλείται στα Αγγλικά «the underlying cause».  Η λύση βρίσκεται στη συνολική, συστημική αντιμετώπιση του προβλήματος της διαφθοράς με βαθειές τομές στον ελεγκτικό μηχανισμό τόσο από πλευράς στελέχωσης, διαδικασιών και πραγματικής αξιοποίησης της πληφορορικής σε συνδυασμό με την απλοποίηση του φορολογικού συστήματος και την μείωση του διαχειριστικού κόστους συμμόρφωσης. Ταυτόχρονα απαιτείται μεγάλη μείωση των προστίμων εξασφαλίζοντας όμως την βέβαιη επιβολή τους σε περίπτωση παράβασης. 

Τελικά θέλουμε συμμόρφωση ή έσοδα;

Η αγορά είναι γεμάτη φήμες ότι οι φορολογικοί έλεγχοι προσεγγίζουν πλέον τα επίπεδα του μεσαιωνικού φοροεισπράκτορα που έμπαινε στο σπίτι και έπαιρνε όλο το βιος της οικογένειας χωρίς να νοιάζεται ιδιαίτερα για το πώς θα ζήσουν στη συνέχεια. Οι “στόχοι” ανά εφορία, η αβεβαιότητα των ελεγκτών για τη θέση τους και η ατυχής αναβολή πολύ σημαντικών μεταρρυθμίσεων έχουν δημιουργήσει [σε συνδυασμό με την παρανοϊκή απαίτηση να καταβάλλει η επιχείριση το 50% των (συχνότατα παρατύπως) καταλογισθέντων φόρων και προστίμων προκειμένου να προσφύγει στα διοικητικά δικαστήρια]  συνθήκες που θυμίζουν τις τελευταίες μέρες της Πομπηίας.  Ταυτόχρονα οι έλεγχοι του ΣΔΟΕ αποκαλύπτουν δυσθεώρητα ποσοστά παραβατικότητας που θέλουν σχεδόν τις μισές (και ενίοτε περισσότερες) επιχειρήσεις να έχουν υποπέσει σε φορολογικό παράπτωμα. Είναι προφανές ότι τίποτε δεν έχει αλλάξει στα “core values” του φορολογικού συστήματος το οποίο στην πραγματικότητα αδιαφορεί εντελώς για το εάν οι επιχειρήσεις συμμορφώνονται ή όχι στις κείμενες διατάξεις.  Στόχος του συστήματος ήταν πάντα τα "έσοδα", τόσο αυτά που φθάνουν στα ταμεία του κράτους αλλά και αυτά που χάνονται στη διαδρομή. Μάλιστα φρονώ ότι το “σύστημα” δεν επιθυμεί πραγματικά να συμμορφώνονται οι επιχειρήσεις γιατί αυτό περιορίζει κυρίως το μέρος των εσόδων που δεν φθάνει στα ταμεία του κράτους.  Έτσι πολλές φορές, ακόμη και στις περιπτώσεις που υπάρχει συμμόρφωση, κάτι πολύ δύσκολο δεδομένου ότι η συχνότητα αλλαγής του φορολογικού πλαισίου αλλά και η πολυπλοκότητά του δυσκολεύουν απίστευτα τις επιχειρήσεις που θέλουν να είναι καθ’όλα εντάξει, ο ελεγκτικός μηχανισμός καταφεύγει σε παρατυπίες προκειμένου να καταλογίσει π.χ. λογιστικές διαφορές για να πιάσει τον στόχο (και την άτυπη quota).  Έτσι οι συνεπείς επιχειρήσεις όχι μόνο δεν επιβραβεύονται αλλά στην πράξη τιμωρούνται σε σχέση με όσες έχουν κλέψει πολύ περισσότερα από αυτά που τους στοιχίζει το κάθε μορφής συγχωροχάρτι. Το δε Υπουργείο Οικονομικών δεν κάνει καμία απολύτως θετική ενέργεια προκειμένου να εξασφαλίσει την συμμόρφωση. Τέτοιες ενέργειες θα ήταν η απλοποίηση των διαδικασιών και των υποχρεώσεων ώστε να είναι ευκολότερη και διαχειριστικά φθηνότερη η συμμόρφωση, η ενεργή υποστήριξη επιχειρήσεων και επιχειρηματιών & η γρήγορη και αποτελεσματική λειτουργία της διοικητικής δικαιοσύνης.  Σε ότι αφορά την τελευταία είναι προφανές ότι εάν, όπως στο εξωτερικό, υπήρχε πλήρης αξιοποίηση της πληροφορικής (ηλεκτρονική υποβολή προσφυγών, ηλεκτρονική παρακολούθηση & υποβολή υπομνημάτων κλπ) δεδομένου ότι το 90% των περιπτώσεων παρουσιάζουν πολύ μεγάλή ομοιότητα η ταχύτητα απονομής της διοικητικής δικαιοσύνης θα ήταν γεωμετρικά καλύτερη, Και δεν θα χρειαζόταν η κατάπτυστη διάταξη του 50% που δεν είναι τίποτε άλλο από βροντερή ομολογία αποτυχίας.  Τις τελευταίες δεκαετίες (με λίγες φωτεινές εξαιρέσεις) η κυβέρνηση καταφεύγει παγίως στην ατελέσφορη καταστολή και ποινικοποίηση. Κάτι μάλλον αστείο όταν σήμερα 18 από τους 194 οικονομικούς της επιθωρητές (η κορυφαία ελεγκτική βαθμίδα) έχουν περάσει πρόσφατα το κατώφλι της εισαγγελίας ως κατηγορούμενοι για διαφορά.

Πώς είμαστε;

Προ ολίγων μηνών έκανα μια αξονική καρδιάς στο Ωνάσειο μετά το πέρας της οποίας η νοσοκόμα με ρώτησε «Πώς είμαστε;» και της απάντησα «Εγώ καλά, εσείς δεν γνωρίζω». Σε ένα καφέ στο Κολωνάκι η γκαρσόνα με ρώτησε «Τί θα πιούμε;» και της απάντησα «Εγώ ένα καφέ, εσύ κοπέλα μου δεν ξέρω τι πίνεις συνήθως». Προχθές έκανα φυσιοθεραπεία (τενοντίτιδα) και η θεραπεύτρια με ρώτησε «Πονάμε;» και της απάντησα «Εγώ πολύ, δεν μπορώ να ξέρω για εσάς». Το αποκορύφωμα ήταν χθες σε ένα ζαχαροπλαστείο όπου με ρώτησαν «Έχουμε 1 ευρώ και 40 λεπτά;» για να δεχθούν (κλασικά) την απάντηση «Εγώ να δω, εσάς το ταμείο πάντως φαίνεται γεμάτο ψιλά». Μαζί με τα υποκοριστικά («να σα πω μια τιμούλα», «θα μου βάλετε μια υπογραφούλα» κ.λ.π.) το πρώτο πληθυντικό πρόσωπο έχει πλέον καθιερωθεί στην αγράμματη Ελλάδα ως νεωτερική μορφή ευγένειας αντί του ορθού δεύτερου πληθυντικού (πώς είστε, πονάτε, έχετε 1,4 ευρώ, τι θα πιείτε κλπ). Πέρα από το ότι είναι αντιαισθητικό και ενδεικτικό ελλιπούς παιδείας, το πρώτο πληθυντικό πρόσωπο είναι και λογικά λάθος αφού είναι προφανές π.χ. ότι μια γκαρσόνα δεν νοείται να ρωτάει τον πελάτη (και) για το τι θα πάρει η ίδια.  'Ετσι την επόμενο φορά που θα με ρωτήσουν «Τι θα πάρουμε;» θα πώ «Των ομματιών μας» (ή καλύτερα κάτι που δεν γράφεται).

Ποσοστά

Σε πρόσφατη ανακοίνωσή του το Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας ανέφερε ότι το 25% των απασχολουμένων στις εγκαταστάσεις που ελέγχθηκαν ήταν ανασφάλιστοι. Η/Ο ΥΠΕΔΑ-ΣΔΟΕ-ΥΠΕΕ-ΣΔΟΕ ανεβάζει τα αντίστοιχα ποσοστά φορολογικής παραβατικότητας σε επίπεδα ανώτερα του 40%.  Αναρωτιέμαι εάν οι, επιδιδόμενοι στην περίφημη  «επικοινωνιακή διαχείριση», αρμόδιοι αντιλαμβάνονται ότι τέτοια ποσοστά μαρτυρούν κυρίως τη δική τους τραγική αποτυχία.  Θα φανταζόταν ποτέ κανείς το 40% των οδηγών να οδηγούσε αυτοκίνητο χωρίς δίπλωμα; Το 25% των πιλότων να πετάει αεροπλάνο χωρίς πτυχίο;  Όταν, σε μια θεωρητικώς τουλάχιστον ευνομούμενη χώρα τα ποσοστά μη συμμόρφωσης φθάνουν σε δυσθεώρητα επίπεδα, υπάρχει πλέον συστημικό πρόβλημα. Με απλά λόγια το κύριο βάρος της ευθύνης για το ξεχαρβάλωμα φέρει το κράτος και όχι ο “παραβάτης”. Υπάρχει δηλαδή ουσιώδες πρόβλημα είτε στους κανόνες καθαυτούς ή/και στις διαδικασίες ελέγχου. Αντί λοιπόν οι διάφοροι φερέλπιδες γραμματείς να εκδίδουν αυτάρεσκα τέτοιες ανακοινώσεις θα ήταν καλύτερα να ασχοληθούν με τη λύση του προβλήματος. Η οποία, περιέργως, απαιτεί εσωστρέφεια αφού αυτό εντοπίζεται κατ' αρχήν στους κανόνες και στις υπηρεσίες του κράτους.

Η Ελληνική κυβέρνηση στη Φουκουσίμα

Η βιβλική καταστροφή του σεισμού στο Σεντάϊ και το τσουνάμι που ακολούθησε είχε σαν αποτέλεσμα, ως γνωστόν, και ένα σοβαρότατο ατύχημα στους πυρηνικούς αντιδραστήρες παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας στην περιοχή της Φουκουσίμα.  Ο κίνδυνος από αυτό παραμένει μεγάλος ενώ περισσότεροι από 300 υπάλληλοι της Tepco (ικανοποιημένος πελάτης της οποίας υπήρξα επί διετία) εργάζονται με αυτοθυσία προκειμένου να αποτραπούν τα χειρότερα. Ήδη αρκετοί έχουν νοσηλευθεί λόγω της έκθεσής τους στη ραδιενέργεια ενώ δεν είναι υπερβολή να πει κανείς ότι η προσδοκώμενη ζωή των υπολοίπων έχει περιορισθεί σε σχέση με την αντίστοιχη πριν το ατύχημα. Για τους Ιάπωνες η αυτοθυσία, για τους ομοφύλους τους και για τον Αυτοκράτορα, δεν είναι κάτι καινούργιο. Η περίπτωση των καμικάζε που πραγματοποιούσαν επιθέσεις αυτοκτονίας με αεροπλάνα και υποβρύχια-νάνους κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο είναι γνωστή σε όλους. Με αφορμή λοιπόν τους ήρωες της Φουκουσίμα σκέφθηκα εάν την κρίση στο εργοστάσιο χειριζόταν η σημερινή μας κυβέρνηση (η δική μας κρίση, παρουσιάζει κατ’ αναλογία μεγάλες ομοιότητες με αυτήν της Φουκουσίμα : ιδιαίτερα σοβαρή, απρόβλεπτη, με πιθανώς ολέθριες συνέπειες για το σύνολο του πληθυσμού απαιτεί αυταπάρνηση, σθένος και ενδεχομένως και αυτοθυσία από αυτούς που κλήθηκαν να τη χειρισθούν).

Εάν λοιπόν ήταν εκεί, αντί των Ιαπώνων, η δική μας κυβέρνηση εκτιμώ ότι η κατάσταση θα είχε ως ακολούθως:

Κατ’ αρχήν ο επικεφαλής του εργοστασίου λείπει, τόσο πριν όσο και μετά την κρίση, πέντε μέρες την εβδομάδα στα πλαίσια διεθνούς εκστρατείας του για καλύτερη πυρηνική ασφάλεια. Στόχος του είναι να κάνει διεθνή καριέρα όταν φύγει από την Tepco. Οι ανώτατοι διευθυντές καταβάλουν προσπάθεια αντιμετώπισης της κρίσης αλλά τους δυσκολεύει το γεγονός ότι δεν είχαν –ούτε πριν την κρίση- ξεκάθαρες αρμοδιότητες. Μεταξύ αυτών υπάρχουν τόσο έμπειροι όσο και καλών προθέσεων πλην άπειροι. Ο τεχνικός διευθυντής διαθέτει καλή κατάρτιση και πτυχία αλλά το μέγεθος της κρίσης τον ξεπερνά αφού δεν έχει σημαντική πείρα και ανέλαβε τη θέση λίγο πριν το ατύχημα. Το μεγάλο πρόβλημα είναι οι διευθυντές οι οποίοι κατά τα πλείστον παλεύουν να πάρουν μετάθεση από το εργοστάσιο για να σώσουν το τομάρι τους και το μόνο τους  μέλημα είναι να διατηρήσουν τη δουλειά τους. Δεν καταλαβαίνουν προφανώς ότι άμα σκάσει το εργοστάσιο δεν θα υπάρχει δουλειά για κανέναν. Δύο-τρεις διευθυντές, μαζί και ο τεχνικός διευθυντής. κάνουν φιλότιμες προσπάθειες οι οποίες όμως υπονομεύονται τόσο από την έλλειψη σωστής καθοδήγησης όσο και από την συμπεριφορά των άλλων διευθυντών.  Οι απλοί υπάλληλοι τώρα έχουν τρομοκρατηθεί και πλην ελαχίστων παλληκαριών σκέφτονται μόνο πως θα σώσουν το τομάρι τους. Εάν δεν γίνει κάτι σύντομα θα δούμε live το έργο “The Day After”.

Γιατί πρέπει να συνεχίσουμε να δημοσιεύουμε ισολογισμούς κατά την ΕΣΗΕΑ!

Ξεκαρδίστηκα με την “Ανακοίνωση της ΕΣΗΕΑ για δημοσίευση ισολογισμών (τα highlighted σχόλια δικά μου)

Για μια ακόμη φορά επιχειρείται η ανατροπή του καθεστώτος της υποχρεωτικής δημοσίευσης των ισολογισμών στις εφημερίδες που ισχύει με το νόμο 2190/1920, ο οποίος εφαρμόζεται μέχρι σήμερα. Οργανώσεις επιχειρηματιών, με τη συνδρομή γνωστών εκδοτικών επιχειρήσεων του ημερησίου και περιοδικού τύπου, πιέζουν για την κατάργηση της υποχρέωσης αυτής και την αντικατάστασή της με την δημοσίευση στο site που διατηρεί κάθε επιχείρηση, αδιαφορώντας για το ότι μια τέτοια ανατροπή.

Μέσα στον πανικό τους δεν πρόσεξαν ότι η τροπολογία προβλέπει την ανάρτηση των ισολογισμών στο Γενικό Εμπορικό Μητρώο το οποίο είναι κρατικό. Επίσης δεν αντιλαμβάνονται ότι το να μας θυμίζουν ότι η υποχρέωση θεσπίστηκε το 1920! δεν τους εξυπηρετεί!

- Επιφέρει βαρύ πλήγμα στην ενημέρωση αλλά και στη διαφάνεια και το θεσμικό έλεγχο των οικονομικών στοιχείων όλων των εταιρειών (Α.Ε. και Ε.Π.Ε.) Μεγαλύτερη διαφάνεια από την ανάρτηση στο διαδίκτυο όπου τα στοιχεία είναι άμεσα διαθέσιμα σε οποιονδήποτε οποτεδήποτε δεν υπάρχει. Οι περισσότερες εφημερίδες που φιλοξενούν ισολογισμούς τυπώνονται σε λίγες χιλιάδες φύλλα ενώ κανείς πλέον δεν στηρίζεται σε αυτές για την άντληση οικονομικών στοιχείων εταιρειών

Μειώνει τα έσοδα των ασφαλιστικών Ταμείων των εργαζομένων στο χώρο του Τύπου Πρέπει επιτέλους οι εργαζόμενοι και οι εργοδότες του χώρου του τύπου να πληρώνουν τις δικές τους ασφαλιστικές και εργοδοτικές εισφορές όπως κάνουν όλοι οι άλλοι εργαζόμενοι και εργοδότες των άλλων "χώρων".

Δυναμιτίζει την εύθραυστη ισορροπία στην αγορά εργασίας στο χώρο των ΜΜΕ, συντείνοντας στην κατάργηση θέσεων εργασίας. Όπως με τον εξηλεκτρισμό καταργήθηκαν οι θέσεις εργασίας των φανοκόρων και με τα ανοξείδωτα σκεύη των γανωματήδων έτσι το διαδίκτυο έχει ανατρέψει συθέμελα τα επιχειρηματικά μοντέλα του παρελθόντος, περιορίζοντας τις θέσεις εργασίας στον παραδοσιακό (έντυπο) τύπο δημιουργώντας όμως χιλιάδες άλλες θέσεις σε άλλους τομείς.

- Ευνοεί, σκανδαλωδώς, μεγάλες επιχειρήσεις.Οι μεγάλες επιχειρήσεις δεν ζορίζονται καθόλου με τα 3-5 χιλιάρικα που στοιχίζει η δημοσίευση. Είναι οι δεκάδες χιλιάδες μικρές Α.Ε. που βογγάνε.

- Η δημοσίευση στο Διαδίκτυο των οικονομικών στοιχείων, εκ των πραγμάτων, κρίνεται επισφαλής (κίνδυνος αλλοίωσης των στοιχείων) σε σχέση με το γραπτό τύπο.Το σύνολο των μετοχών των εταιρειών, οι οποίες είναι αξιόγραφα, ενσωματώνουν δηλαδή οικονομική αξία, είναι σε ηλεκτρονική μορφή (άϋλοι τίτλοι). Όσο κίνδυνο αλλοίωσης έχουν οι άϋλοι τίτλοι όλων των μεγάλων χρηματιστηρίων του κόσμου τόσο έχουν και οι ισολογισμοί.

- Καταστρατηγεί στην πράξη την ισότιμη ενημέρωση των πολιτών. Το διαδίκτυο είναι διαθέσιμο παντού και πάντοτε (στο σπίτι, στο γραφείο, στο δρόμο στο λάπτοπ, στο έξυπνο κινητό, στο ipad, στο internet café κλπ). Δεν υπάρχει πιο ισότιμο μέσο στον κόσμο. Ας μην ξεχνάμε ότι το διαδίκτυο υπήρξε το ισχυρότερο εργαλείο των κινημάτων δημοκρατίας π.χ. πρόσφατα στη _Βόρειο Αφρική.

Εξάλλου, όπως και η Ευρωπαϊκή Ένωση Εκδοτών Εφημερίδων τονίζει είναι χρέος της πολιτείας να εξασφαλίζει «ένα ικανό επίπεδο διαφάνειας και ασφάλειας όσον αφορά στις δραστηριότητες των εισηγμένων και μη εταιρειών αλλά και να καθιστά δυνατή μια ίση και χωρίς διακρίσεις πρόσβαση στις χρηματοπιστωτικές πληροφορίες για όλους τους ενδεχόμενους επενδυτές. Το διαδίκτυο και πολύ περισσότερο οι ιστοσελίδες των επιχειρήσεων είναι αυτονόητο ότι δεν μπορούν να αναπληρώσουν την πληροφόρηση του κοινού, την αξιοπιστία, την ασφάλεια και την διαφάνεια που παρέχει η δημοσίευση στην εφημερίδα».

Η δημοσίευση γίνεται στο κρατικό Γενικό Εμπορικό Μητρώο με το οποίο συνδέεται αυτόματα, μεταξύ άλλων, και η εφορία. Ας ρωτήσουν την Ευρωπαϊκή Ένωση Εκδοτών Εφημερίδων εάν υπάρχει άλλη Ευρωπαϊκή χώρα που να υποχρεώνει τις εταιρείες να δημοσιεύουν ισολογισμούς και μάλιστα σε τρείς! εφημερίδες.

Εάν, μάλιστα, ληφθεί υπ’ όψιν ότι το κόστος για κάθε επιχείρηση είναι περίπου 415 ευρώ το χρόνο, αντιλαμβάνεται κανείς ότι άλλοι είναι οι λόγοι και όχι οι οικονομικοί για τους οποίους οι επιχειρήσεις ζητούν την κατάργηση της δημοσίευσης των ισολογισμών στις εφημερίδες.

Το κόστος είναι τουλάχιστον 2.000 ευρώ και στις περιπτώσεις που απαιτείται και δημοσίευση στον τοπικό τύπο πολύ υψηλότερο.

 Το Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ και όλοι οι εργαζόμενοι στον τύπο και τα ΜΜΕ καταγγέλλουν τις μεθοδεύσεις των επιχειρηματικών κύκλων που αποσκοπούν στην επιβολή ενός καθεστώτος αδιαφάνειας και επιλεκτικής πληροφόρησης και αδυναμίας ελέγχου των οικονομικών στοιχείων αυτών. Δηλώνουν δε, ότι θα αγωνιστούν με κάθε μέσο για να αποτραπεί η επιχειρούμενη ανατροπή του ισχύοντος, μέχρι σήμερα, καθεστώτος υποχρεωτικής δημοσίευσης των ισολογισμών και λοιπών οικονομικών στοιχείων εταιρειών.”

Δεν πρόκειται για μεθοδεύσεις αλλά για αίτημα του συνόλου των παραγωγικών φορεών (ΣΕΠΕΕ, ΣΕΒΕ, ΣΒΒΕ, ΣΕΛΠΕ, ΕΣΠ, ΕΒΕΠ, Ξενοδοχειακό Επιμελητήριο, Κλωστοϋφαντουργοί, ΕΠΕΔΜΕΔΕ, ΕΛΣΕΒΒΥΕ ενώ αποτελεί πάγιο αίτημα του ΣΕΒ) προς τους αρμόδιους Υπουργούς που εστάλη και ως δελτίο τύπου το οποίο οι υποκριτές υπέρμαχοι της “διαφάνειας και της ισότιμης ενημέρωσης των πολιτών” δεν δημοσίευσαν, 

Οι επιπτώσεις από την κατάργηση της δημοσίευσης των Ισολογισμών στον Τύπο.

Όταν θεσπίστηκε, με νόμο του 1920, η υποχρέωση δημοσίευσης των ισολογισμών Ανωνύμων Εταιρειών στον Τύπο, οι εφημερίδες ήταν το μόνο διαθέσιμο μέσο ενημέρωσης και οι εταιρείες που ενέπιπταν σε αυτήν ελάχιστες και πολύ μεγάλου μεγέθους. Στην σημερινή ψηφιακή εποχή η χρήση έντυπων μέσων για τη δημοσίευση αριθμών είναι παράλογη και δεν εξυπηρετεί με κανένα τρόπο τον σκοπό για τον οποίο αρχικώς θεσπίστηκε η σχετική υποχρέωση. Οι ισολογισμοί των τελευταίων 15 χρόνων είναι διαθέσιμοι δωρεάν στον ιστότοπο του Εθνικού Τυπογραφείου, είκοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο, με αποτελεσματικά εργαλεία αναζήτησης μιας εταιρείας και χωρίς καμία επιβάρυνση για το περιβάλλον. Ουδείς σήμερα αναζητά στις εφημερίδες τα οικονομικά στοιχεία μιας εταιρείας αφού, πέραν του Εθνικού Τυπογραφείου, υπάρχουν και δεκάδες ιδιωτικές εταιρείες οι οποίες, έναντι μικρής αμοιβής, παρέχουν επεξεργασμένα οικονομικά στοιχεία εταιρειών με δείκτες και αναλύσεις. Στις αρχές Απριλίου αναμένεται να λειτουργήσει το Γενικό Εμπορικό Μητρώο το οποίο αποτελεί την ιδανική πλατφόρμα ανάρτησης και των οικονομικών καταστάσεων των επιχειρήσεων. Ο Σύνδεσμος Επιχειρήσεων Πλεκτικής & Ετοίμου Ενδύματος καλωσορίζει, με ιδιαίτερη ικανοποίηση, την πρόθεση της κυβέρνησης να προχωρήσει προς αυτή τη κατεύθυνση, ανακουφίζοντας επιχειρήσεις και καταναλωτές από ένα έξοδο το οποίο δεν έχει καμία προστιθέμενη αξία. Η κατάργηση της σχετικής υποχρέωσης υπήρξε ανέκαθεν αίτημα των παραγωγικών τάξεων και των κλαδικών φορέων, χωρίς όμως να έχει την ανάλογη ανταπόκριση από την πολιτεία. Όμως η σημερινή κρίση έχει δημιουργήσει συνθήκες ασφυξίας και οργής στις επιχειρήσεις οι οποίες σε μεγάλο ποσοστό δεν θα δημοσίευσαν τους ισολογισμούς τους στον Τύπο ανεξαρτήτως της ύπαρξης ή όχι υποχρέωσης. Για τις μη εισηγμένες εταιρείες αρκεί η υποβολή του ισολογισμού στο Εθνικό Τυπογραφείο δεδομένου ότι η, μοναδική στην Ευρώπη, υποχρέωση δημοσίευσης στον τύπο, αντίκειται σε κοινοτικές οδηγίες (π.χ. 2009/109/EC). Υπάρχει μάλιστα σημαντικός αριθμός επιχειρήσεων οι οποίες εδώ και 2-3 χρόνια περιορίζονται στην ανάρτηση στο ΦΕΚ χωρίς να έχουν καμία νομική συνέπεια ή διοικητική κύρωση, επικαλούμενες τις ανωτέρω διατάξεις. Η κατάργηση της υποχρέωσης δημοσίευσης οικονομικών καταστάσεων καθυστέρησε εξ αιτίας της αναστάτωσης που θα προκαλούσε σε μεγάλη μερίδα του Τύπου. Όντως τα έσοδα από τους Ισολογισμούς διατηρούν τεχνητά στη ζωή έναν σημαντικό αριθμό τίτλων και αντίστοιχα θέσεων εργασίας. Θέσεις οι οποίες όμως, δυστυχώς, έχουν χάσει την οικονομική τους αξία εξ αιτίας της τεχνολογίας. Πριν τον εξηλεκτρισμό οι δήμοι απασχολούσαν χιλιάδες φανοκόρους οι οποίοι άναβαν κάθε βράδυ και έσβηναν κάθε πρωϊ τα δημόσια φώτα που λειτουργούσαν με αέριο. Η ανάγκη για την συγκεκριμένη εργασία αχρηστεύθηκε συνεπεία της τεχνολογικής εξέλιξης. Το ίδιο συνέβη και με τους γανωτές και τους πεταλωτήδες αφού κανείς πλέον δεν χρειάζεται τις υπηρεσίες τους. Στη περίπτωση των δημοσιογράφων το επάγγελμά τους έχει επηρεαστεί εντόνως από το γεγονός ότι το προϊόν του μόχθου τους, όπως και αυτό των συγγραφέων, των μουσικών και των κινηματογραφιστών, μπορεί να παραδοθεί απευθείας στον καταναλωτή σε ψηφιακή μορφή, με μηδενικό οριακό κόστος, σε μια ευρεία γκάμα ηλεκτρονικών συσκευών. Δεν είναι τυχαίο ότι το Internet έχει ανατρέψει συθέμελα τα επιχειρηματικά μοντέλα αυτών των κλάδων. Ταυτόχρονα όμως έχει δημιουργήσει νέες μορφές απασχόλησης και νέες θέσεις εργασίας, φαινόμενο που ακολουθεί πάντα την τεχνολογική εξέλιξη. Η σημερινή μας κατάντια ως χώρα οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στη διατήρηση, με τεχνητά μέσα ή με δανεικά, μη παραγωγικών θέσεων εργασίας. Είναι προφανές ότι δεν έχουμε πλέον την πολυτέλεια να συνεχίσουμε αυτές τις πρακτικές.

Πως να ταξιδέψετε στην υποσαχάρια Αφρική χωρίς να φύγετε από την Ελλάδα

Ζήστε μια μοναδική ταξειδιωτική εμπειρία χωρίς κόστος (τουλάχιστον οικονομικό). Δείτε από κοντά την Μαύρη Αφρική χωρίς να βγείτε από τα όρια της πόλης σας. Πώς; Απλώς επισκεφθείτε την τοπική Δημόσια Οικονομική Υπηρεσία για υπόθεσή σας.

Σήμερα λοιπόν επισκέφθηκα την οικεία ΔΟΥ λίγα λεπτά μετά τις οκτώ το πρωϊ οπότε άνοιγε τις πύλες της στο κοινό. Παρενθετικώς σε καμία χώρα της Ευρωζώνης δεν υπάρχει εφορία που να μην δέχεται φορολογουμένους την Παρασκευή και να έχει τόσο περιορισμένο ωράριο. Στην Αγγλία τα κατά τόπους γραφεία εξυπηρετούν τηλεφωνικά καθημερινά από τις 8 το πρωϊ έως της 8 το βράδυ και από τις 8 έως τις 4 το Σάββατο. Στην είσοδο του πανάκριβου, μεγάλης προβολής όπως θα έλεγαν οι μεσίτες, και με πολλά περιττά τετραγωνικά κτιρίου υπάρχει μια πινακίδα καλυμμένη με λινάτσα. Ο προσεκτικός παρατηρητής θα δει ότι πίσω από αυτήν κρύβεται ο τίτλος «Σταθμός Εξυπηρέτησης Πολιτών» και θα θαυμάσει την ειλικρίνεια και αυτογνωσία του υπαλλήλου που κουκούλωσε την ταμπέλα αφού τίποτε από αυτά που γίνονται στο κτίριο δεν εμπίπτουν στην έννοια της εξυπηρέτησης. Η πρώτη μου εργασία ήταν να δηλώσω το νέο αριθμό ταυτότητας γιατί αναγκάστηκα να την αλλάξω αφού με έκλεψαν. Λέω στην υπάλληλο «Θα ήθελα να δηλώσω νέο αριθμό ταυτότητας» για να δεχθώ την ερώτηση «Την έχετε αλλάξει;». Σκέφτηκα να της απαντήσω ότι όχι - είμαι βιτσιόζος και ξαναήρθα να δηλώσω την παλιά αλλά κρατήθηκα. Βεβαίως είδε την έκφραση απορίας μου και αντελήφθη τον ταυτολογικό (for wont of another word) χαρακτήρα της ερωτήσεώς της. Παίρνει τα χαρτιά και την πρωτότυπη ταυτότητα και μου ζητάει φωτοτυπία της ταυτότητας. Κατά τα φαινόμενα είτε α) κανένα φωτοτυπικό δεν δουλεύει στο δημόσιο είτε β) τα φωτοτυπικά δεν είναι για τους πολίτες (είναι αστείο ότι η αρμόδια επιτροπή του Συμβουλίου της Ευρώπης μας κατάγγειλε για απάνθρωπη συμπεριφορά στους μετανάστες – δεν γνωρίζει ίσως ότι το ελληνικό κράτος φέρεται εξίσου απάνθρωπα και στους Έλληνες πολίτες). Αποτέλεσμα να περιμένω μία ώρα, έως τις 9, για να ανοίξει το φωτοτυπάδικο απέναντι. Επανέρχομαι σε μια άλλη, ευτυχώς γρήγορη και καπάτσα υπάλληλο, κάνω την αλλαγή ταυτότητας (στις ανεπτυγμένες χώρες αυτό γίνεται αυτόματα με synchronization των δεδομένων της αστυνομίας με την εφορία) και παίρνω τον περίφημο κλειδάριθμο (επίσης πρωτόγονη τεχνολογία με τα σημερινά δεδομένα). Στη συνέχεια συμπληρώνω αίτηση για παράταση της προθεσμίας υποβολής δήλωσης φόρου κληρονομιάς για τον αδικοχαμένο αδελφό μου και κατεβαίνω να την πρωτολλήσω. Στο πρωτόκολλο απασχολείται άτομο με ειδικές ανάγκες (πραγματικά) ο οποίος συζητά επί 20 λεπτά με τον προηγούμενο φορολογούμενο περί των διαφορών των ιδιωτικών και δημοσίων ΚΤΕΟ με αποτέλεσμα μια δουλειά που χρειάζεται 40 δευτερόλεπτα να του πάρει σχεδόν μισή ώρα. Έκανα τον μουγκό για να μην μου πιάσει και μένα κουβέντα γιατί είχα ήδη χασομερήσει φρικτά. Ανεβαίνω για να πάρω την παράταση (η πρώτη προθεσμία ήταν σε 15 μέρες) για να πάρω την αποστομωτική απάντηση ότι ήρθα πολύ νωρίς. Κατά τα φαινόμενα η ελληνική εφορία τιμωρεί τον φορολογούμενο όχι μόνο όταν είναι εκπρόθεσμος αλλά και όταν προνοεί να τακτοποιήσει τα θέματά του νωρίτερα από την τελευταία στιγμή. Λαμβάνω έτσι κουτσουρεμένη προθεσμία γεγονός που θα με αναγκάσει να ξαναπάω. Φεύγοντας επισκέπτομαι την τουαλέττα η οποία δεν διαθέτει χαρτί υγείας ενώ ακόμη και η βάση για αυτό είναι ξηλωμένη. Προφανώς ο φορολογούμενος εκτός από τις δικές του φωτοτυπίες πρέπει να προσέρχεται στη ΔΟΥ και με ένα κωλόχαρτο υπό μάλης. Ευτυχώς που πήγα προς ψιλού μου διότι άλλως θα αναγκαζόμουν να σκουπιστώ με τον προαναφερθέντα κλειδάριθμο. Καλή η εμπειρία δεν λέω, αλλά επειδή χόρτασα Αφρική την επόμενη φορά θα στείλω εξουσιοδοτημένο αντιπρόσωπο. Ξέχασα δε να προσθέσω ότι κατά τη διάρκεια της παραμονής μου απέκτησα βαθύτατες εγκυκλοπαιδικές γνώσεις για τις ενυδατικές κρέμες που ήταν το κύριο θέμα συζήτησης των υπαλλήλων της εφορίας. Πιστεύω ότι ούτε στο κέντρο έρευνας και ανάπτυξης της L’Oreal στη Γαλλία δεν κατέχουν τόσο καλά το αντικείμενο