Είναι το ΣΔΟΕ για τα πανηγύρια;

Όταν είπα σε έναν πολύ καλό φίλο για το επεισόδιο με τον ΣΔΟΕ στην πατρίδα του, τις Αρχάνες, εξεπλάγη. “Μα”, μου είπε, “εκεί δεν είναι τσαμπουκάδες. Μου κάνει εντύπωση”. Όμως, για κάποιο λόγο, η έφοδος των αδιάφθορων (sic) στο πανηγύρι επ’ ευκαιρία της εορτής της μεταμορφώσεως του Σωτήρος εξελήφθη από τους ντόπιους ως πρόκληση (παρενθετικώς εάν αυτό συνέβαινε στα Σφακιά οι ελεγκτές μάλλον θα επέστρεφαν με έξτρα κουμπότρυπες). Στην προκειμένη περίπτωση το μείζον ζήτημα δεν είναι η αιτία που οδήγησε τα πράγματα στα άκρα ή το ποια από τις δύο πλευρές φέρει το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης.

Το ζήτημα είναι ότι, δεδομένου ότι η μη έκδοση απόδειξης δεν αποτελεί “έγκλημα”, δεν μπορεί  να αποτελεί αντικείμενο ενασχόλησης του Σώματος Δίωξης Οικονομικού Εγκλήματος. Στην Αγγλία η αντίστοιχη υπηρεσία ονομάζεται “Serious Fraud Office” και ασχολείται, όπως μαρτυρά και το όνομά της, με σοβαρές υποθέσεις οικονομικής απάτης και όχι με το κατά πόσον το παμπ Spaniards Inn έκοψε απόδειξη. Εκεί τα καταστήματα δεν έχουν υποχρέωση να εκδίδουν αποδείξεις και εξαιρούνται του καθεστώτος ΦΠΑ εάν έχουν ετήσιο κύκλο εργασιών κάτω από τις 77.000 χιλιάδες στερλίνες. Τα καταστήματα λιανικής μπορούν να ενταχθούν σε μία από τις απλές μεθοδολογίες ΦΠΑ όπως π.χ. υπολογισμός με βάση τις ημερήσιες εισπράξεις και την κατανομή των πωλήσεων σε κάθε συντελεστή με βάση τα τιμολόγια αγορών. Για τις μεγάλες εταιρείες με τζίρο άνω των 100 εκ. στερλινών η εκεί εφορία δίνει τη δυνατότητα να συμφωνηθεί ειδικό σύστημα διαχείρισης στα πλαίσια των αναγκών της εταιρείας ενώ υπάρχει και η επιλογή ο ΦΠΑ, π.χ. στην περίπτωση των χονδρικών πωλήσεων, να καταβάλλεται όταν εισπράττεται και όχι με την έκδοση του τιμολογίου. Μικρής έκτασης φοροδιαφυγή υπάρχει και στην Αγγλία. Επειδή όμως το οικονομικό και κοινωνικό κόστος της σύλληψής της είναι ασύμφορο το Υπουργείο Οικονομικών δεν ασχολείται με αυτήν. Ειδικότερα ο Αγγλικός ΣΔΟΕ επιλαμβάνεται υποθέσεων απάτης πολλών εκατομμυρίων με κριτήριο πάντα την αποτελεσματικότητα. Για παράδειγμα αποφάσισε να μην αναζητήσει τα κλεμμένα χρήματα στην πολύκροτη υπόθεση Polly Peck, ύψους 29 εκατομμυρίων λιρών, διότι ήταν εξαιρετικά αμφίβολη η ανάκτηση μέρους των απωλειών του κράτους. Έτσι, παρά τον εξαιρετικά πολιτικά ευαίσθητο χαρακτήρα της υπόθεσης, ανακοίνωσε ότι το εκτιμώμενο κόστος ανάκτησης ήταν δυσανάλογο με την εκτιμώμενη εισπραξιμότητα και την έθεσε στο αρχείο. (βλ. σχετικό άρθρο της Guardian)

Στη χώρα μας η συμμόρφωση με το φορολογικό σύστημα είναι από εξαιρετικά δύσκολη έως αδύνατη. Ειδικά στους ελεύθερους επαγγελματίες η λογική των αρχών είναι “ξέρω ότι με κλέβουν γι’αυτό και θα αυξήσω τους φόρους (τέλος επιτηδεύματος, μηδενικό αφορολόγητο, υψηλότεροι συντελεστές κλπ) για να ρεφάρω”. Έτσι στις περιπτώσεις εντατικού ελέγχου μίας τέτοιας επιχείρισης το αποτέλεσμα συχνά είναι το κλείσιμό της.

Το σημερινό φορολογικό σύστημα θυμίζει κάτι παρανοϊκές πινακίδες της τροχαίας στην παλαιά Εθνική οδό Αθήνας-Θεσσαλονίκης που ξαφνικά από τα 120 χιλιόμετρα έπρεπε να “κατεβάσει” ο οδηγός στα 50 για τη διασταύρωση. Εκεί περίμενε το τοπικό αστυνομικό όργανο για να κόψει κλήση στους Αθηναίους και τους Θεσσαλονικείς. Ορισμένοι εξαιρετικά άτυχοι πλήρωναν το τίμημα της μη συμμόρφωσης. Τότε γνωστός δημοσιογράφος είχε κάνει τη διαδρομή τηρώντας ευλαβικά τα όρια και χρειάστηκε 9 ώρες. Με δεδομένο ότι η πιθανότητα να πάρει κανείς κλήση ήταν μικρή, αφού τα σημεία όπου την “έστηναν” ήταν γνωστά, το 100% των οδηγών παρανομούσε.

Σήμερα το κράτος δεν έχει τα χρήματα να κάνει ελέγχους σε επίπεδο που θα λειτουργούσε αποτρεπτικά. Ακόμη και εάν τα είχε, το κόστος των ελέγχων θα ήταν δυσανάλογο των εσόδων. Αλλά στη χώρα μας βλέπετε, αντί το ΣΔΟΕ να ασχολείται με τη λίστα Λαγκάρντ, κυνηγάει τα πανηγύρια. Όχι τυχαία γιατί εν προκειμένω βρίσκεται στον φυσικό του χώρο.

του Ανδρέα Πετρουλάκη από την "Καθημερινή"

Amato : η μικρότερη μεγάλη όπερα του κόσμου

Η 16η Δεκεμβρίου ήταν μια πολύ κρύα μέρα στη Νέα Υόρκη, πολύ περισσότερο στο κοιμητήριο του City Island που βρέχεται από τον ωκεανό. Όποιος βρισκόταν εκεί γύρω στις δέκα το πρωί θα έβλεπε δεκάδες ανθρώπους να τραγουδούν αυθόρμητα άριες γύρω από έναν ανοικτό τάφο, καθυστερώντας θαυμάσια την ολοκλήρωση της θλιβερής τελετής. Η ποιότητα των φωνών και ο άριστος συντονισμός τους δεν άφηνε καμία αμφιβολία ότι επρόκειτο για επαγγελματίες της λυρικής τέχνης. Όταν δεν άντεξαν άλλο τη παγωνιά αποχαιρέτησαν, φανερά συγκινημένοι, τον φίλο και δάσκαλό τους με το ντουέτο Libiamo ne' lieti calici (ας πιούμε), το γνωστό brindisi της Τραβιάτας του Βέρντι. Ήταν η αυλαία για τον σπουδαίο Tony Amato ιδρυτή και ψυχή της ομώνυμης Νεοϋορκέζικης όπερας που έφυγε σε ηλικία 91 ετών. Οι περισσότεροι, αδαείς και μη, συνδέουν την όπερα ως τέχνη με μεγάλες αίθουσες, ακριβές παραγωγές, φημισμένα φεστιβάλ, διάσημα ονόματα σολίστ αλλά και αυτό που αποκαλείται, λαθεμένα πλην διασκεδαστικά, «πλουτοκρατία».

Το 1948 οπότε ο μαέστρος ίδρυσε με τη σύζυγό του Σάλλυ την Amato Opera, το όραμά του ήταν να δώσει σε νέους λυρικούς καλλιτέχνες την ευκαιρία να αναδειχθούν αλλά και να φέρει την όπερα κοντά στον απλού λαό. Η πρώτη παράσταση, του “Κουρέα της Σεβίλλης” του Ροσσίνι δόθηκε στο υπόγειο της εκκλησίας της Παναγίας της Πομπηίας στο Greenwich Village, όπου στεγαζόταν ο θίασος στα πρώτα του βήματα. To 1951 μετακόμισε σε ένα θέατρο στην οδό Bleecker, ενώ το 1964 βρήκε μόνιμη στέγη σε ένα τετραώροφο brownstone επί της οδού Bowery 319, δίπλα σε ένα βενζινάδικο και στο κτίριο όπου δέκα χρόνια αργότερα φιλοξένησε το περίφημο rock club CBGB (Country, BlueGrass, and Blues). Η περιοχή ήταν εκείνη την εποχή ιδιαίτερα κακόφημη και το κτήριο καταφύγιο αστέγων, τους οποίους ο Αμάτο μεταχειριζόταν «με καλωσύνη και ζεστασιά». Τότε η τιμή του εισιτηρίου ήταν μόλις 1,8 δολάρια για να φτάσει το 2009, τελευταία χρονιά λειτουργίας του λιλιπούτειου αυτού λυρικού θεάτρου, τα 35 δολάρια, ποσό ιδιαίτερα χαμηλό σε σχέση με τις μεγάλες γνωστές όπερες. Όταν ιδρύθηκε η Αmato Opera, λίγο μετά τον πόλεμο, οι ευκαιρίες για τους λυρικούς καλλιτέχνες αλλά και γενικότερα, ήταν ελάχιστες ή ανύπαρκτες. Ο Amato είχε την ευθύνη του εργαστηρίου όπερας του America Theater Wing Professional Training Program που εκπαίδευε βετεράνους του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου στο χορό, όπερα, μπαλέτο και θέατρο προκειμένου να επανενταχθούν στην αγορά εργασίας. Είχε δηλαδή πρόσβαση σε νέα ταλέντα τα οποία καλλιεργούσε και ανέπτυσσε υπομονετικά, ενώ δεν είναι λίγοι οι σολίστ που μετά την Amato συνέχισαν επιτυχώς την καριέρα τους στην Μετροπόλιταν και στην City Opera. Αυτός ήταν και ο πρωταρχικός στόχος του Τόνυ, να μυήσει επαγγελματίες και μη, ανθρώπους που κάτω από άλλες συνθήκες δεν θα είχαν τέτοια δυνατότητα, στο μεγαλείο της όπερας. Μεγαλείο το οποίο στην περίπτωση της Amato Opera εξαντλείτο στο έργο καθαυτό αφού όλα τα υπόλοιπα ήταν μάλλον πολύ μικρά. Το θέατρο διέθετε μόλις 107 θέσεις και μια ιδιαίτερα στενάχωρη σκηνή πλάτους επτά μέτρων. Συνθήκες που καθιστούσαν πρακτικά τους θεατές μέρος του θιάσου και τους επέτρεπαν να βλέπουν καλά, χωρίς τα συνήθως απαραίτητα στην όπερα κιάλια, αλλά και να ακούν καθαρά τους σολίστ. «Αυτό που [οι θεατές] θυμούνται κυρίως από την όπερά μας είναι ότι όταν έρχονται στο θέατρο, αισθάνονται μια οικογενειακή ζεστασιά, μια πολύ στενή σχέση με το έργο την οποία κανένα άλλο θέατρο δε νομίζω ότι μπορεί να δώσει. Είχαμε τη τύχη να έχουμε ένα πολύ μικρό θέατρο το οποίο διατηρήσαμε μικρό, γιατί το μικρό είναι ωραίο. Μια μικρή όπερα η οποία όμως είναι ταυτόχρονα μεγάλη, μικρή μεν – μεγάλη δε” είχε πει χαρακτηριστικά ο Τόνυ Αμάτο σε συνέντευξή του. Το όλο, μικρό, οικοδόμημα στηριζόταν κυρίως στο ταλέντο και στη σκληρή δουλειά του Τόνυ και της συζύγου του Σάλλυ. Ο Τόνυ σκηνοθετούσε, διηύθυνε την ορχήστρα ενώ συχνά κατασκεύαζε τα σκηνικά. Η Σάλλυ έραβε τα κουστούμια, έφτιανε τα διαφημιστικά φέιγ βολάν, έκοβε εισιτήρια, και, όταν δεν τραγουδούσε ως σολίστ στις παραστάσεις, φρόντιζε τον φωτισμό. Οι μονωδοί και οι λιγοστοί μουσικοί λάμβαναν μια συμβολική αμοιβή ενώ ένας μεγάλος αριθμός φίλων της Αμάτο βοηθούσαν αφιλοκερδώς στην κατασκευή των σκηνικών, στον σχεδιασμό και στην ραφή των κοστουμιών κλπ. Το σύνολο των συντελεστών συχνά προσκαλείτο από το ζεύγος Αμάτο για να δοκιμάσει, μετά από κάθε πρεμιέρα, τα εξαιρετικά ιταλικά κεφτεδάκια με κόκκινη σάλτσα του χαρισματικού και σε αυτόν τον τομέα Τόνυ. Και γι’αυτά η εκτέλεση ακολουθούσε μουσική γλώσσα «Adagio, σιγά και, lento, lento» έλεγε ο Τόνυ «πρέπει να μπαίνουν αργά στη σάλτσα και να ψήνονται σιγά σιγά σε χαμηλή φωτιά». H ιδιόρρυθμη, ανθρώπινη όπερα του Τόνυ και στης Σάλλυ έκλεισε τον Μάιο του 2009 με μια παράσταση των Γάμων του Φίγκαρο του Μότσαρτ, συμπληρώνοντας 61 χρόνια παραστάσεων. Η Σάλλυ, που έφυγε το 2000, ευτυχώς δεν πρόλαβε να δει την όπερα να κλείνει. Ο Τόνυ είχε δίκιο όταν ισχυριζόταν ότι στο μικρό αυτό θέατρο οι θεατές είχαν μια μεγάλη, μοναδική εμπειρία. Την οποία προσπαθούν να συνεχίσουν πολλοί εκ των συντελεστών της Amato που ίδρυσαν στη συνέχεια την Amore Opera (www.amoreopera.com). Αλλά όπως είχε πει κάποτε ο Τόνυ, δεν είναι εύκολο να κρατήσει κανείς έναν τόσο μικρό οπερατικό θίασο. Χρειάζεται πολύ και σκληρή δουλειά.

*Δημοσιεύθηκε στο Κ τον Ιανουάριο του 2012

Και όμως η φορολογική συνείδηση δεν υπάρχει καν ως έννοια

Ο ΓΓ Δημοσίων Εσόδων έκανε πρόσφατα την ακόλουθη δήλωση "Με την έμπρακτη βοήθεια των πολιτών, θα ξεπεράσουμε ως φορολογικές αρχές της χώρας  τα όποια προβλήματα και θα ολοκληρώσουμε με επιτυχία το βαρυσήμαντο έργο που μας έχει ανατεθεί. Κλειδί στην προσπάθεια αυτή είναι η εμπέδωση φορολογικής συνείδησης από όλους μας".

O όρος «φορολογική συνείδηση» είναι εγγενώς λάθος νοηματικά. Η έννοια της συνείδησης ταυτίζεται με την συνειδητότητα η οποία υπάρχει στο σύνολο των φοροφυγάδων. Για παράδειγμα ο υδραυλικός που δεν δίνει απόδειξη το κάνει απολύτως συνειδητά. Έτσι με τον όρο «φορολογική συνείδηση» το Υπουργείο Οικονομικών στην πραγματικότητα εννοεί την φορολογική «ευσυνειδησία» δηλαδή την συνέπεια και την υπευθυνότητα.

Ακόμη όμως και εάν δεχθούμε ότι το ζητούμενο είναι η «ευσυνειδησία» και όχι η «συνείδηση» η προσπάθεια «εμπέδωσής» της είναι εκ προοιμίου καταδικασμένη σε αποτυχία. Η φορολογική συμμόρφωση είναι κατ’ αρχήν αυστηρά οικονομική υπόθεση. Στον βαθμό που θα δεχθούμε την έννοια του homo economicus, η πληρωμή ή όχι των φόρων εξαρτάται μόνο από το τι συμφέρει οικονομικά τον φορολογούμενο. Για παράδειγμα εάν η πιθανότητα να συλληφθεί ο φοροφυγάς είναι μικρή και η ανταμοιβή μεγάλη (ένας υδραυλικός αποδίδει σε ΦΠΑ και φόρο εισοδήματος τουλάχιστον το 40% που εισπράττει εάν εκδώσει απόδειξη) τότε η φοροδιαφυγή είναι απολύτως ορθολογική συμπεριφορά. Όταν δηλαδή το κόστος της συμμόρφωσης είναι δυσβάσταχτο και η πιθανότητα να υποστεί κανείς αρνητικές συνέπειες εκ της μη συμμόρφωσης μικρή, ακόμη και ο πιο «φορολογικά ευσυνείδητος» πολίτης θα φοροδιαφύγει, εφόσον μπορεί. Όταν η συνολική επιβάρυνση ενός ελεύθερου επαγγελματία (ΦΠΑ, φόρος εισοδήματος, τέλος επιτηδεύματος, εισφορά αλληλεγγύης, εισφορές ΟΑΕΕ) ξεπερνά το 60% για το μη ευκαταφρόνητο σήμερα εισόδημα των 25.000 Ευρώ, αφήνοντας του «στην τσέπη» λιγότερο από 10.000 Ευρώ, δεν μπορούμε να μιλάμε για «φορολογική ευσυνειδησία». Όταν η αποσυνδεδεμένη από το εισόδημα φορολογία ακινήτων έχει οδηγήσει εκατοντάδες χιλιάδες φορολογούμενους (για το 2014 η πρόβλεψη της τρόικας είναι ότι το 30% δεν θα πληρώσει) σε αντικειμενική αδυναμία συμμόρφωσης, δεν μπορούμε να μιλάμε για «φορολογική ευσυνειδησία» αλλά για «φορολογικά ασυνείδητο» Υπουργείο Οικονομικών.

To μοντέλο του homo economicus έχει δεχθεί κριτική στον βαθμό που θεωρεί ότι ο άνθρωπος λειτουργεί απόλυτα ορθολογικά αποκλειστικά με βάση την σχέση κόστους/οφέλους των πράξεών του. Ένα πολύ ενδιαφέρον paper (Frey, Torgler 2006) εισάγει την έννοια του «φορολογικού φρονήματος» (tax morale) ως εξαρτώμενης μεταβλητής την οποία συνέδεσε εμπειρικά με το πώς αντιλαμβάνεται ο φορολογούμενος τον βαθμό συμμόρφωσης των άλλων φορολογουμένων (όσο μεγαλύτερη πιστεύει ότι είναι η φοροδιαφυγή τόσο περισσότερο θα φοροδιαφύγει και ο ίδιος) αλλά και με την ποιότητα των θεσμών δηλαδή τον βαθμό στον οποίο ο πολίτης έχει «φωνή», η κυβέρνηση λογοδοτεί σε αυτόν, την ύπαρξη πολιτικής σταθερότητας και την απουσία βίας, την αποτελεσματικότητα της κυβέρνησης, την ποιότητα της νομοθεσίας και των ρυθμίσεων, την ύπαρξη κράτους δικαίου και τον βαθμό στον οποίο αντιμετωπίζεται η διαφθορά.

Εάν λοιπόν ο κος Θεοχάρης θέλει να τονώσει το φορολογικό φρόνημα θα χρειαστεί κατ’αρχήν να σχεδιάσει εκ του μηδενός ένα απλό, εύκολο φορολογικό σύστημα το οποίο αντιμετωπίσει όλους τους πολίτες με τον ίδιο τρόπο, μη εξαιρώντας κανέναν (π.χ. εφοπλιστή η βουλευτή) και εφαρμόζοντας τους ίδιους συντελεστές σε όλους, ανεξαρτήτως της πηγής του εισοδήματός τους. Στη συνέχεια θα πρέπει να αντιμετωπίσει τη διαφθορά, την παραλυσία της δικαιοσύνης, και την έλλειψη διαφάνειας, λογοδοσίας και αποτελεσματικότητας της κυβέρνησης.

Αντ’ αυτού πιπιλάει την γκεμπελική καραμέλα περί «φορολογικής συνείδησης» συνεχίζοντας το ολέθριο λάθος των προκατόχων του που διέσυραν συστηματικά τους ελεύθερους επαγγελματίες ως φοροφυγάδες προκειμένου να κερδίσουν την εύνοια των μισθωτών (όσων έχουν απομείνει), πράγμα το οποίο με βάση την εμπειρική έρευνα τελικά τροφοδοτεί περαιτέρω τη φοροδιαφυγή.

* Δημοσιεύθηκε στο φύλλο της 10ης Αυγούστου 2013 της "Καθημερινής"

Ουαί τους επιστήμονες

Το Δημοτικό Συμβούλιο της Αθήνας έλαβε την απόλυτα σωστή απόφαση να διευρύνει το ωράριο των φαρμακείων στα επίπεδα, περίπου, των εμπορικών καταστημάτων θεραπεύοντας ένα χρόνιο πρόβλημα. 'Εως τώρα, το Σάββατο, μπορούσε να βρει κανείς οπουδήποτε π.χ. ένα κόκκινο στρινγκάκι αλλά όχι ένα αντιβιοτικό, για την προμήθεια του οποίου ταλαιπωρείτο βάναυσα αναζητώντας το "εφημερεύον" φαρμακείο.

Στις χθεσινές ειδήσεις του ΣΚΑΪ ένας φαρμακοποιός του κέντρου χαρακτήρισε το μέτρο πολύ σωστό και έφερε ως παράδειγμα ότι τα φαρμακεία ήταν υποχρεωμένα να κλείνουν το μεσημέρι παρά το ότι ακριβώς τότε τα είχαν ανάγκη οι πελάτες τους - εργαζόμενοι κυρίως της περιοχής. Για την αντίθετη άποψη το δελτίο ζήτησε τη γνώμη ενός Συριζοειδούς φαρμακοτρίφτη ο οποίος αφού είπε ότι οι φαρμακοποιοί δεν λειτουργούν με σκοπό το κέρδος (!) στη συνέχεια είπε ότι είναι επιστήμονες και χρειάζονται ξεκούραση και ενημέρωση. Έτσι κατά τη γνώμη του κυρίου το διευρυμένο ωράριο "δεν συνάδει με την ιδιότητα του επιστήμονα".


Παρακάμπτοντας το γεγονός ότι οι φαρμακοποιοί δεν παρασκευάζουν σχεδόν κανένα φάρμακο με αποτέλεσμα κατά 99% η δουλειά τους να είναι αντίστοιχη ενός οποιουδήποτε εμποροϋπαλλήλου, θα σταθώ στη θέση ότι ο επιστήμονας δεν πρέπει να δουλεύει πέραν του 40ώρου εβδομαδιαίως. Ο εφευρέτης του DNA εργαζόταν περί τις 11 ώρες ημερησίως για πολλά χρόνια μέχρι να φθάσει στην κορυφαία ανακάλυψή του. Όσο μεγαλύτερος είναι ένας επιστήμονας, από πλευράς ικανοτήτων, πάθους, κατάταξης μεταξύ του σιναφιού του, τόσο πιο πολύ δουλεύει. Χωρίς μάλιστα να έχει εξασφαλισμένο εισόδημα μέσω σκανδαλωδών ρυθμίσεων περιορισμού του ανταγωνισμού όπως μέχρι πρότινος οι φαρμακοποιοί (βλ. Τα φαρμακεία ανθίζουν στην οδό Αλεξάνδρας).


Εάν ο εν λόγω "επιστήμονας" μας έλεγε ότι έχει μάθει να δουλεύει σχετικά λίγο και να βγάζει ένα καλό μεροκάματο και τώρα θα ξεβολευτεί θα το δεχόμουν αφού, από τη δική του πλευρά, θα είχε δίκιο. Αλλά το ότι οι φαρμακοποιοί δεν έχουν σκοπό το κέρδος δεν αποτελεί δήλωση που έχει θέση σε δελτίο ειδήσεων. Εάν υπήρχε ακόμη η τηλεοπτική "Ελληνοφρένεια" θα ταίριαζε γάντι.

Η απερίγραπτη υποκρισία του κυρίου Στουρνάρα

Ο αξιότιμος Υπουργός των Οικονομικών ανέφερε πρόσφατα ότι «λαμβάνουμε συνεχώς τηλέφωνα από εφόρους, επόπτες και ελεγκτές, οι οποίοι ρωτούν: «Εχω στοιχεία για τον τάδε μεγαλοδικηγόρο ή τον τάδε διάσημο τραγουδιστή ή τον τάδε δήμαρχο. Τον κυνηγάω;». Οι άνθρωποι ρωτούν, γιατί επί σειρά ετών υπήρχαν οι λεγόμενοι «untouchables» στην ελληνική κοινωνία, αυτοί δηλαδή που δεν τους άγγιζε κανείς. Αυτοί που έχουν εκατομμύρια στην τράπεζα και δηλώνουν εισόδημα... κάτω από το αφορολόγητο». Στην συνέχεια διαμήνυσε ότι πλέον δεν θα υπάρχει καμία πολιτική κάλυψη για τους επώνυμους φοροφυγάδες, δεν θα υπάρχουν πλέον "untouchables".

Η παρότρυνση του κυρίου Υπουργού αφορούσε προφανώς τα μεσαίου προς μεγαλούτσικου μεγέθους ψάρια τα οποία είχαν έναν δύο γνωστούς και μία σχετική λούμπεν πολιτική κάλυψη από την Ιπποκράτους ή την Συγγρού. Διότι οι φαλαινοκαρχαρίες της μη πληρωμής φόρων, οι εφοπλιστές που κατοικούν στη χώρα μας, έχουν εξασφαλίσει για τον εαυτό τους, με την επιμελή φροντίδα του σημερινού Αντιπροέδρου της Κυβερνήσεως κου Ευαγγέλου Βενιζέλου, την πλήρη εξαίρεσή τους από την φορολογία επί των κερδών με ειδική αναφορά στο Σύνταγμα (άρθρο 107). Ομοίως σε ειδικό φορολογικό καθεστώς υπάγονται και οι βουλευτές πράγμα βεβαίως που τους διευκολύνει να ψηφίζουν συνεχώς υπέρ της επιβολής νέων, όλο και παρανοϊκότερων, φόρων.

Οι εφοπλιστές υπήχθησαν σε μία εθελοντική διαδικασία (!) συνεισφοράς με βάση το τονάζ ενώ οι ελεύθεροι επαγγελματίες με εισόδημα έως 30.000 Ευρώ με βάση το σημερινό φορολογικό σύστημα αποδίδουν  το 70% των εισπράξεων που δηλώνουν στο κράτος (ΦΠΑ, τέλος επιτηδεύματος, ΟΑΕΕ, εισφορά αλληλεγγύης) .

Όταν ο κος Στουρνάρας αναφερόταν σε untouchables προφανώς δεν εννοούσε τις 10 οικογένειες που λυμαίνονται τη χώρα στον τομέα των κατασκευών, της ενέργειας κ.λ.π., τους λεγόμενους διαπλεκόμενους. Απλά η ανάγκη για έσοδα τον οδηγεί στην προσπάθεια άρσης της προστασίας που απολάμβαναν από τα κομματικά επιτελεία τα μεγαλούτσικα ψαράκια. Ακόμη και έτσι η πράξη θα δείξει πως θα απαντήσει ο κος Στουρνάρας όταν θα τον πάρουν τηλέφωνο από την Συγγρού ή την Ιπποκράτους (ενίοτε και ως εξυπηρέτηση και από τα αντίπαλα στρατόπεδα) και θα του πουν "το τάδε μεγαλοδικηγόρο για τον οποίον έχεις στοιχεία ΔΕΝ τον κυνηγάς".

To Catch-22 της φορολογίας ακινήτων

Εάν οι επιτελείς του Υπουργείου Οικονομικών, οι πολιτικοί τους προϊστάμενοι (υπόδικοι και μη) αλλά και η τρόικα for that matter, διάβαζαν ξένη λογοτεχνία ενδεχομένως να είχαν αντιληφθεί την εγγενή αντιφατικότητα της φορολογίας ακινήτων η οποία αργά η γρήγορα θα οδηγήσει σε κατάρρευση του συστήματος. Ο όρος «Catch-22», από τον τίτλο του ομώνυμου βιβλίου του Αμερικανού συγγραφέα Joseph Heller, αποτελεί πλέον λήμμα της αγγλικής γλώσσας που σημαίνει[1] “μία προβληματική κατάσταση η μοναδική λύση της οποίας είναι ανέφικτη λόγω των εγγενών συνθηκών της η εξαιτίας ενός κανόνα” ή “ένα μέτρο ή μία πολιτική τα αποτελέσματα της οποίας είναι τα αντίθετα ακριβώς από τα επιδιωκόμενα” ή τέλος “μία κατάσταση η οποία έχει δύο εξίσου ανεπιθύμητες εναλλακτικές λύσεις”. Η αντίσταση του πολιτικού συστήματος στις μεταρρυθμίσεις και στην χειρουργική μείωση του κόστους του ελληνικού κράτους-τέρατος σε συνδυασμό με την ανεπάρκεια και την διαφθορά του φορολογικού μηχανισμού οδήγησαν την τρόικα στο να δεχθεί την πρόταση για το γνωστό σήμερα ως “χαράτσι” που καταβάλλεται εκτάκτως κάθε χρόνο, μέσω του λογαριασμού της ΔΕΗ [με ονομασία που αλλάζει σε μία μάλλον κουτή προσπάθεια του Υπουργείου Οικονομικών να πείσει τους πολίτες ότι καταργήθηκε -όπως αντίστοιχα η περίπτωση του ΣΔΟΕ/ΥΠΕΕ]. Αυτό προστέθηκε σε τέσσερις φόρους κατοχής, οκτώ επί των μισθωμάτων, οκτώ φόρους και τέλη υπέρ Ο.Τ.Α. και τρίτων και εννέα φόρων/τελών που εφαρμόζονται κατά περίπτωση όταν γίνεται μεταβίβαση. Αποτέλεσμα του φορολογικού αυτού αμόκ επί των ακινήτων ήταν εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες να βρεθούν σε αδυναμία να εκπληρώσουν τις φορολογικές τους υποχρεώσεις αφού αυτές αποσυνδέθηκαν πλήρως από την φοροδοτική ικανότητα, δηλαδή το εισόδημα, των ιδιοκτητών. Έτσι σήμερα οι κατά τόπους έφοροι προχωρούν σωρηδόν σε κατασχέσεις της ακίνητης περιουσίας των “οφειλετών του δημοσίου”. Πέρα από το σοβαρό κοινωνικό πρόβλημα που σε πολλές περιπτώσεις προκύπτει από το ίδιο το γεγονός ότι το Υπουργείο επέβαλλε φόρους τους οποίους, με την ανεργία να πλήττει 1.500.000 ψυχές, πολλοί αδυνατούν αντικειμενικά να πληρώσουν, υπάρχει και σοβαρό οικονομοτεχνικό πρόβλημα. Η παράλογη φορολόγηση σε συνδυασμό με την πλήρη έλλειψη σταθερότητας (κανείς δεν ξέρει ποιος θα είναι ο επόμενος φόρος στα ακίνητα) έχει στην πράξη ελαχιστοποιήσει την αξία τους. Έτσι μόλις ο έφορος προχωρήσει σε πλειστηριασμό, ο οποίος αναγκαστικά γίνεται στην αντικειμενική αξία η οποία είναι σήμερα σημαντικά υψηλότερη, ενίοτε και πολλαπλάσια, της εμπορικής, δεν βρίσκει κανέναν αγοραστή. Εκ του νόμου ο πλειστηριασμός πρέπει να επαναληφθεί με την αντικειμενική αξία και στη συνέχεια ο έφορος να ζητήσει “διόρθωση”, δηλαδή μείωση, του ελάχιστου τιμήματος σε επίπεδα χαμηλότερα αυτής. Το όποιο αγοραστικό ενδιαφέρον είναι σε τόσο χαμηλές τιμές, ώστε κανείς έφορος να μην είναι διατεθειμένος να “βάλει το κεφάλι του στον ντορβά”. Ακόμη και εάν ήταν, μία συστηματική εκποίηση από το δημόσιο κατασχεμένων ακινήτων σε εξευτελιστικές τιμές, πέρα από το τεράστιο κοινωνικοπολιτικό πρόβλημα, θα δημιουργούσε τις προϋποθέσεις για προσφυγές στο ΣτΕ κατά των εξωπραγματικών σήμερα “αντικειμενικών” αξιών. Έτσι τα περισσότερα ακίνητα που κατάσχει το δημόσιο δεν μπορούν πρακτικά να εκποιηθούν με αποτέλεσμα σταδιακά να καταργείται στην πράξη η διασφαλιστική των απαιτήσεων αξία τους (με τραγικές επιπτώσεις και στο τραπεζικό σύστημα). Μ’άλλα λόγια το δημόσιο αντί για χρήματα εισπράττει “ντουβάρια” τα οποία κανείς δεν θέλει. Στην περίπτωση αυτή μία λύση θα ήταν η μείωση των αντικειμενικών αξιών σε επίπεδα στα οποία θα υπήρχε αγοραστικό ενδιαφέρον όμως τότε θα κατέρρεαν όλοι οι φόροι/τέλη που υπολογίζονται με βάση την αντικειμενική αξία, δηλαδή μία κλασική περίπτωση “Catch-22”. Αποτέλεσμα είναι ο σταδιακός περιορισμός στην πράξη της δυνατότητας του Δημοσίου να χρησιμοποιεί τα σπίτια και την περιουσία των πολιτών ως μέσο εκβιασμού για την είσπραξη φόρων. Αυτό, εάν δεν αλλάξει ριζικά το φορολογικό σύστημα και δεν καμφθεί η τεράστια αντίστασή του κράτους και του πολιτικού συστήματος στον ορθολογικό περιορισμό των δαπανών, θα οδηγήσει σταδιακά τα έσοδα, αλλά και τη χώρα, σε κατάρρευση.

* δημοσιεύθηκε, με περικοπές, στην Καθημερινή του Σαββάτου, 20 Ιουλίου 2013

________________________________

[1] Λεξικό Merriam Webster

Ποιος και πόσο (πρέπει να) πληρώνει την ΕΡΤ?

Το σύνολο του, όντως πολύ μεγάλου, θορύβου γύρω από το λουκέτο στην ΕΡΤ περιορίστηκε σε ζητήματα όπως ο τρόπος με τον οποίο έγινε (κάποιος έγραψε σωστά ότι ήταν μία αναγκαία τομή η οποία όμως θα ήταν καλύτερο να είχε γίνει από χειρουργό αντί για χασάπη), το πόσο διεφθαρμένη και κομματοκρατούμενη ήταν η ΕΡΤ, την ανάγκη για δημόσια τηλεόραση κλπ.


Ελάχιστη συζήτηση έγινε για το ποιος πρέπει να πληρώνει τη δημόσια τηλεόραση και πόσο. Με το υφιστάμενο καθεστώς το χαράτσι των 50 περίπου ευρώ ετησίως πληρώνουν όσοι έχουν ηλεκτρική σύνδεση, ασχέτως του εάν βλέπουν (ή ακόμη και εάν έχουν) τηλεόραση. Έτσι τα γραφεία των εταιρειών, τα εργοστάσια, τα καταστήματα πληρώνουν το ίδιο ποσό ακόμη και όταν δεν υπάρχει τηλεοπτικός δέκτης στο χώρο, όπως συμβαίνει στην πλειονότητα των επαγγελματικών εγκαταστάσεων. Αποτέλεσμα είναι η διπλή επιβάρυνση των πολιτών οι οποίοι πληρώνουν το τέλος με τη ΔΕΗ του σπιτιού τους και εμμέσως τα τέλη ΕΡΤ των εταιρειών οι οποίες αναγκαστικά μετακυλίουν το σχετικό κόστος στις τιμές των προϊόντων. Έτσι εάν διαιρέσουμε τις συνολικές εισπράξεις των 292.000.000 ευρώ ετησίως με τον πληθυσμό της χώρας (9.900.000 κάτοικοι) προκύπτει μία ετήσια κατά κεφαλήν επιβάρυνση της τάξεως των 29,5 ευρώ (μεγαλύτερη εάν εξαιρέσουμε τις ηλικίες 0-4) ήτοι περί τα 90 ευρώ για μία μέση, τριμελή, οικογένεια.


Δεδομένου τώρα ότι με μέση τηλεθέαση, αθροιστικά όλων των καναλιών της ΕΡΤ, της τάξεως του 10% προκύπτει ένα μέσο κόστος ανά τηλεθεατή περί τα 300 ευρώ το οποίο όμως επιβαρύνονται κυρίως οι άλλοι εννέα που δεν βλέπουν κρατική τηλεόραση.


Μπορεί τα 50 ευρώ ανά ρολόι της ΔΕΗ ή τα 30 ευρώ ανά κάτοικο της χώρας να μην ακούγονται υψηλά ως ποσά. Αν και δεν είμαι βέβαιος ότι την άποψη αυτή συμμερίζονται οι 1.500.000 άνεργοι του ιδιωτικού τομέα που τα πληρώνουν χωρίς να έχουν εισόδημα, το σίγουρο είναι ότι το πρόβλημα προκύπτει από τη στιγμή που τα τέλη που εισπράττονται α) καταλήγουν κατά ένα μέρος σε άλλους σκοπούς και β) η διαχείρισή τους γίνεται με αδιαφανή και αναξιοκρατικό τρόπο . Ακόμη σοβαρότερο όμως είναι το γεγονός ότι ο καθολικός χαρακτήρας του χαρατσιού της ΔΕΗ αποσυνδέει τελείως την ποιότητα της υπηρεσίας από την υποχρέωση αγοράς της. Μ’ άλλα λόγια το γεγονός ότι ο Έλληνας πολίτης είναι αναγκασμένος να πληρώνει την ΕΡΤ ασχέτως της ποιότητας της δουλειάς της, αφαιρεί όλα τα κίνητρα που έχει η δημόσια τηλεόραση για να βελτιώσει τις πρακτικές της, τα προγράμματά της, τη διαχείρισή της κ.λ.π.


Προσωπικά θα ήμουν πολύ ευτυχής με ένα μοντέλο όπως αυτό του BBC (το οποίο παρενθετικώς απασχολεί 23.000 υπαλλήλους και όχι 800 όπως θέλει ο αστικός μύθος) που εισπράττει ένα πολύ υψηλό τέλος (145 στερλίνες περίπου ετησίως) μόνο όμως από όσους το βλέπουν. Ταυτόχρονα σε επίπεδο εταιρικής διακυβέρνησης το BBC είναι ημιαυτόνομο με ανεξάρτητο Board of Trustees το οποίο εποπτεύει τη λειτουργία του. Μ΄άλλα λόγια το BBC δεν είναι πεδίο δόξης λαμπρό του άθλιου πελατειακού κράτους όπως η ΕΡΤ στην Ελλάδα.


Το ότι έκλεισε η ΕΡΤ, έστω με τρόπο εντελώς απαράδεκτο, είναι καλό νέο. Το κακό νέο είναι ότι θα ξανανοίξει με το νέο μαγαζί να είναι πιθανότατα πολύ χειρότερο από αυτό που έκλεισε

Η μάστιγα του αφορολόγητου καρκίνου

Σε μία σατανικής εμπνεύσεως κίνηση η εταιρεία Παπαστράτος έπεισε τα Υπουργεία Οικονομικών, Ανάπτυξης και Δικαιοσύνης να στηρίξουν επίσημα την εκστρατεία “Όχι στον παράνομα χύμα καπνό” και “Όχι στα παράνομα τσιγάρα”. Το εικαστικό, που χρηματοδοτήθηκε, όπως άλλωστε και η όλη προσπάθεια, από την ίδια την εταιρεία δείχνει δύο “παράνομα” τσιγάρα σε σχήμα νεκροκεφαλής και από πάνω ένα όμορφο και αθώο πράσινο περιπτεράκι με το σλόγκαν “Εμπιστευθείτε (sic) το νόμιμο σημείο πώλησης”. Για τον Παπαστράτο πρόκειται για μία τεράστια επιτυχία αφού κατάφερε να διαφημίσει το είδος του παρακάμπτοντας τους νόμους περί διαφήμισης τσιγάρων και να προωθήσει τα δολοφονικά προϊόντα του ως τέτοια τα οποία κανείς μπορεί να εμπιστευθεί, πράγμα το οποίο δεν ισχύει για τον ατύπως διακινούμενο χύμα καπνό. Δεδομένου ότι τόσο το φορολογηθέν όσο και το αφορολόγητο (“παράνομο”) κάπνισμα προκαλούν καρκίνο, χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια, στεφανιαία νόσο και γενικά σοβαρές βλάβες στο κυκλοφοριακό και μειώνουν το προσδόκιμο ζωής κατά μία δεκαετία είναι να απορεί κανείς πως ίδιο το κράτος στηρίζει μία τέτοια καμπάνια. Η μόνη εξήγηση, πέραν της εγγενούς ανοησίας του συστήματος, είναι ότι το Υπουργείο Οικονομικών είναι εθισμένο στα έσοδα σα ναρκομανής και δεν σταματά σε τίποτε προκειμένου να τα εξασφαλίσει. Βλέπεται γι’αυτούς ο αφορολόγητος καρκίνος είναι “παράνομος” και ο φορολογημένος “νόμιμος”.

Ο μεγάλος κίνδυνος της ποινικοποίησης της επιχειρηματικότητας

Τα κλισέ περί "ποινικοποίησης της πολιτικής ζωής" και των "κοινωνικών αγώνων" ακούγονται και γράφονται συχνά στα ελληνικά ΜΜΕ. Στην πρώτη περίπτωση η βουλευτική ασυλία και ο νόμος περί ευθύνης υπουργών προστατεύουν υπέρμετρα τους πολιτικούς από διώξεις για αδικήματα του κοινού ποινικού δικαίου. Αντίστοιχα, στην περίπτωση των συνδικαλιστών, υφίσταται μία de facto ασυλία η οποία τους επιτρέπει να παρακωλύουν την κυκλοφορία, να εμποδίζουν την είσοδο σε εργαζομένους που θέλουν να εργασθούν και να βιαιοπραγούν (θυμηθείτε την περίπτωση του Γερμανού προξένου στη Θεσσαλονίκη) χωρίς κανείς τους να έχει τιμωρηθεί. Αντί λοιπόν να διαμαρτύρονται οι πολλοί για το ιδιότυπο αυτό, θεσμοθετημένο και μη, καθεστώς προστασίας των λίγων, εν προκειμένω φωνάζουν προκλητικά οι λίγοι ώστε να διατηρήσουν αυτά τα προνόμια. Σε αντίθεση όμως με την, ανύπαρκτη στην πραγματικότητα, "ποινικοποίηση" της πολιτικής και του συνδικαλισμού, η πολιτεία έχει προχωρήσει σε μία απολύτως υπαρκτή ποινικοποίηση της επιχειρηματικής αποτυχίας και μάλιστα σε μία περίοδο κατά την οποία η συχνότητά αυτής έχει αυξηθεί εκρηκτικά εξ αιτίας της πρωτοφανούς ύφεσης.

Η ύπαρξη ληξιπρόθεσμης οφειλής προς το Δημόσιο δεν είναι σε καμία πολιτισμένη χώρα αφεαυτή ποινικό αδίκημα, εκτός εάν αποδεικνύεται δόλος. Στην Ελλάδα οι Αρχές έχουν προχωρήσει περισσότερο δεδομένου ότι π.χ. η μη απόδοση Φόρου Προστιθέμενης Αξίας άνω των 75.000 Ευρώ, συνιστά κακούργημα δηλαδή βαρύτατο έγκλημα. Αν και η μη απόδοση ως έννοια λογικά προϋποθέτει την είσπραξη του όποιου ποσού, η εφορία θεωρεί εισπραχθέντα τον ΦΠΑ με την έκδοση του παραστατικού πώλησης, ασχέτως του εάν ή πότε πλήρωσε ο λήπτης/πελάτης. Σε χιλιάδες μάλιστα περιπτώσεις ο "μπαταχτσής" είναι το ίδιο το κράτος το οποίο διοχέτευσε σε επιστροφές ΦΠΑ ένα μικρό μόνο μέρος από τα χρήματα που έστειλε η τρόικα προκειμένου να καλυφθούν οι ληξιπρόθεσμες οφειλές του προς τρίτους. Την ίδια στιγμή η ύφεση και η εξοντωτική φορολογία που επιβάλλεται, ασχέτως του ύψους του εισοδήματος, στην ακίνητη περιουσία, πέρα από τις καταστροφικές συνέπειες στην οικονομία, έχει οδηγήσει δεκάδες χιλιάδες επιχειρήσεις και σχεδόν δύο εκατομμύρια φορολογουμένους στη μη καταβολή φόρων εν πολλοίς λόγω αδυναμίας, χωρίς δηλαδή να υπάρχει πρόθεση. Έτσι περίπου το ένα τέταρτο των Ελλήνων πολιτών που έχουν χρέη μεγαλύτερα ή ίσα του ιλιγγιώδους ποσού των 5.000 ευρώ, έχουν τελέσει ποινικό αδίκημα και μάλιστα διαρκές αφού καταχρηστικά θεσπίστηκε προ διετίας σαν τέτοιο, ώστε να θεωρείται αυτόφωρο έγκλημα. Κατά το τελευταίο έτος οι Δημόσιες Οικονομικές Υπηρεσίες έχουν κάνει χρήση αυτής της διάταξης σε εκατοντάδες περιπτώσεις, με αποτέλεσμα οι "συλλήψεις για χρέη στον δημόσιο" να αντιμετωπίζονται από τον τύπο όπως το δελτίο καιρού. Η μόνη διαφορά είναι ότι το "δελτίο συλλήψεων" εκδίδεται, αντί της ΕΜΥ, από το Υπουργείο Οικονομικών και μάλιστα με τρόπο που επιτυγχάνει ταχυδακτυλουργικά τον διασυρμό των συλληφθέντων χωρίς να τους κατονομάζει. Με αυτό τον τρόπο ο επιχειρηματίας στην Ελλάδα πέρα από το δεδομένο κοινωνικό στίγμα της πτώχευσης (δόλιας ή μη) σύρεται σιδηροδέσμιος ως εγκληματίας στα δικαστήρια, μέτρο το οποίο Πρωτοδικείο της Θεσσαλονίκης έκρινε ορθά ως "δυσανάλογα επαχθές" και αντισυνταγματικό. Στην πράξη μάλιστα η εφαρμογή αυτών των νομοθετικών ρυθμίσεων έχει επεκταθεί αυθαίρετα και στα ανεξάρτητα μη εκτελεστικά μέλη των Διοικητικών Συμβουλίων Ανωνύμων Εταιρειών καταργώντας έτσι κάθε έννοια εταιρικής διακυβέρνησης.

Είναι προφανές ότι στην αγωνιώδη του προσπάθεια να εξασφαλίσει έσοδα, έχοντας να αντιμετωπίσει ανεπαρκείς υπηρεσίες και εκτεταμένη διαφθορά, το Υπουργείο Οικονομικών νομοθέτησε ευρισκόμενο σε κατάσταση πανικού χωρίς να υπολογίσει τις συνέπειες των πράξεών του. Όταν η οικονομική επιβίωση της Ελλάδας εξαρτάται από τις όποιες επενδύσεις γίνουν στο εξής, η ποινικοποίηση της επιχειρηματικότητας αποτρέπει τους ξένους επενδυτές οι οποίοι προφανώς θα προτιμήσουν να τοποθετήσουν τα χρήματά τους σε μία χώρα που δεν θα τους συλλάβει, διασύρει και ενδεχομένως φυλακίσει εάν δεν πάει καλά η δουλειά τους. Το ίδιο κάνουν και οι Έλληνες επενδυτές οι οποίοι, μαζί με χιλιάδες ταλαντούχους νέους εγκαταλείπουν τη χώρα. Έως ότου αλλάξει ριζικά η εξόχως εχθρική προς την επιχειρηματικότητα στάση της ελληνικής πολιτείας ο Πρωθυπουργός, που προσπαθεί ειλικρινώς να προσελκύσει επενδυτές από το εξωτερικό, θα θυμίζει την ευτραφή Ελληνίδα μάνα στην παραλία που φώναζε στο γιο της που κολυμπούσε: "Γιαννάκη, έβγα τώρα αμέσως έξω να σε δείρω".

IMF’s useless politicians

The IMF released yesterday its 2013 Article IV consultation Concluding Statement i.e. the “report” of its Mission to Greece. As politics supersede sound judgement the IMF report leaves a lot unsaid.

In point 3 the report discusses insufficient structural reforms particularly in the tax system where “Very little progress has been made in tackling Greece’s notorious tax evasion. The rich and self-employed are simply not paying their fair share, which has forced an excessive reliance on across-the-board expenditure cuts and higher taxes on those earning a salary or a pension”. The real problem, however, is not tax evasion but the tax system itself that heavily relies on heavy property and indirect taxes irrespectively of income. A system whose very high rates and burden practically force those who can evade taxes, to do so in order to survive. A system under which shipowners, the richest of the Greeks, are constitutionally shielded from any taxation. With 30% of taxpayers currently unable to meet their tax burden and with taxation practically killing the economy there is no mention in the report of the urgent need to reform the tax system itself and not just the tax collection mechanism, which is the only priority for the IMF.

In order to reform the tax system the government should streamline expenditure and improve the dismal productivity of the public sector. The IMF report stresses the need for “limited mandatory redundancies” in the public sector noting that “while projections suggest that attrition will be just about enough to meet medium-term staffing targets, the provision of important public services is already hampered by lack of qualified staff in key areas, like banking supervision and tax administration. Mandatory redundancies that provide room to hire new, well-qualified and motivated staff will thus need to be a key component of the plan for modernization of the public sector, and in the process lend credibility to the policy of relying primarily on attrition. The taboo against mandatory dismissals must be overcome.”

This would have been an excellent idea if the word “limited” was changed with “extensive” in regards to mandatory redundancies. With more that 1.500.000 unemployed in the private sector the IMF is afraid to tell the truth. While it says that the “taboo” should be overcome it dampens its own conclusions by asking for “limited” redundancies while everyone knows that sweeping redundancies are needed.

Similarly the report contains the following politically correct statement about improving the business environment “The government’s welcome public commitment to improving the business environment and accelerating privatization now needs to be matched with results.” This is the IMF way of saying that the government has does absolutely nothing to improve the business environment even in cases where reforms would be revenue neutral. And that is simply because the government does not care about the private sector as its’ priority is to protect the bloated inefficient public sector that is dragging us down.

Also, one of the biggest problems lies with the tragically inefficient justice system that scares away all potential investors and, with them, any hope of recovery. This critical issue does not appear anywhere in IMF's report and is only casually mentioned in other EU reports on Greece.

The current fiscal “progress” is based on non sustainable taxation and any future hopes of growth are killed by the lack of structural reforms.

Greece is very sick and in need of a doctor. This is the role the IMF should play and not that of a politician. We already have too many of those.