Εργασιακές αγκυλώσεις

Το θεσμικό πλαίσιο που διέπει τις εργασιακές σχέσεις στη χώρα μας και ο τρόπος με τον οποίο διαμορφώνονται στην πράξη οι μισθοί αποτελούν τα μεγαλύτερα εμπόδια στην όποια προσπάθεια ανάκτησης της χαμένης μας ανταγωνιστικότητας. Η τριμερής επιτροπή εντόπισε δύο σημαντικά ζητήματα τα οποία και έθεσε στο Μνημόνιο: την σύνδεση της αμοιβής με την παραγωγικότητα και την άρση της κατάφωρης αδικίας που συνεπάγεται η μεγάλη διαφορά αποζημίωσης μισθωτών και ημερομισθίων με την εξίσωσή τους. Η προστασία που απολαμβάνει η εργασία σήμερα, όποτε δεν είναι θεωρητική, λειτουργεί σαν το τείχος του Βερολίνου επί Ανατολικής Γερμανίας. Οι εντός του τείχους απολαμβάνουν σοβαρά προνόμια αλλά για τους εκτός είναι ιδιαίτερα δύσκολο, εάν όχι αδύνατον να το περάσουν. Βέβαια η προστασία της εργασίας στην Ελλάδα αφορά μόνο τις μεγαλύτερες και οργανωμένες επιχειρήσεις αφού οι ελεγκτικές αρχές του κράτους είτε κάνουν σκόπιμα τα «στραβά μάτια» όπως π.χ. στην περίπτωση των κατά κανόνα παρανόμων εργατών που ασχολούνται με την συγκομιδή αγροτικών προϊόντων είτε αποφεύγουν τις κακοτοπιές μη ελέγχοντας περιοχές των μεγάλων αστικών κέντρων όπου η παρουσία τους εγκυμονεί κινδύνους για την ίδια τη σωματική τους ακεραιότητα. Έτσι οι όποιοι έλεγχοι εντοπίζονται σε επώνυμες επιχειρήσεις, πολυκαταστήματα και γενικότερα μεγάλες μονάδες ενώ αξιοσημείωτο είναι ότι το ίδιο το κράτος δεν μπορεί να ελέγξει τον εαυτό του. Τον περασμένο μήνα ένας παράνομος μετανάστης ο οποίος εργαζόταν παρανόμως την Κυριακή βρήκε το θάνατο πέφτοντας από μια σκαλωσιά ενώ καθάριζε κτίριο του Υπουργείου Εργασίας! Οι επιχειρήσεις που λειτουργούν νομίμως, πέραν του ότι αντιμετωπίζουν τον αθέμιτο ανταγωνισμό όσων λειτουργούν παρανόμως, είναι αντιμέτωπες και με ένα ιδιαίτερα ανελαστικό θεσμικό πλαίσιο. Το γεγονός ότι τόσο ο μισθός όσο και η αποζημίωση συνδέονται με τα χρόνια εργασίας του υπαλλήλου δημιουργούν συνθήκες ομηρίας για τον εργοδότη και αφαιρούν κάθε κίνητρο απόδοσης για τον εργαζόμενο, ο οποίος γνωρίζει ότι όσο μεγαλώνει ηλικιακά θα αυξάνεται ο μισθός του, ασχέτως της προσφοράς του στην επιχείρηση. Η άποψη ότι όσο αυξάνει η προϋπηρεσία τόσο παραγωγικότερος γίνεται ένας εργαζόμενος, στην οποία στηρίχθηκαν οι διεκδικήσεις των περίφημων «ωριμάνσεων», δεν ισχύει στην πράξη. Μια γαζώτρια χρειάζεται περίπου έξι μήνες για να φθάσει σε ένα καλό επίπεδο παραγωγικότητας το οποίο μάλιστα μετά από κάποια ηλικία βαίνει μειούμενο λόγω κόπωσης, μείωσης της οπτικής οξύτητας κλπ. Το κόστος όμως μιας 18χρονης γαζώτριας (εάν υπήρχε τέτοιο είδος) είναι το μισό αυτού μιας 60χρονης η οποία παράγει το ίδιο, ίσως δε και λιγότερο. Ακόμη και σε θέσεις γραφείου η καμπύλη εμπειρίας αυξάνεται ραγδαία κατά το πρώτο δωδεκάμηνο και πολύ αργά, η και καθόλου μετά από αυτό. Μ’ άλλα λόγια δώδεκα χρόνια εμπειρίας στην ίδια θέση είναι στην πραγματικότητα ένας χρόνος εμπειρία επί δώδεκα φορές. Το γεγονός όμως ότι η αμοιβή της εργασίας έχει στην πράξη αποσυνδεθεί από την αξία που έχει αυτή για την επιχείρηση, οδηγεί σε σημαντικές στρεβλώσεις αφού ο μεγαλύτερος σε ηλικία εργαζόμενος καρπώνεται τους κόπους του νεώτερου. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα την σημαντική κάμψη της παραγωγικότητας αφού κανείς δεν αμείβεται τελικώς ανάλογα με το αποτέλεσμα της προσπάθειάς του. Η ταυτόχρονη αδυναμία καταγγελίας, από πλευράς επιχείρησης, της σύμβασης ενός μη αποδοτικού εργαζόμενου με πολλά χρόνια υπηρεσίας λόγω των απαγορευτικών αποζημιώσεων και των περιορισμών που ισχύουν, οδηγεί σε μία ιδιότυπη ομηρία η οποία απειλεί την βιωσιμότητα των επιχειρήσεων και καταβαραθρώνει την ανταγωνιστικότητα. Δουλειά των κοινωνικών εταίρων είναι να συμφωνήσουν σε έναν βασικό μισθό για τους νεοεισερχόμενους και μόνο, με τους μισθούς να διαμορφώνονται ελεύθερα σε οποιοδήποτε επίπεδο πάνω από αυτόν ασχέτως ηλικίας, ειδικότητας, θέσης ή προϋπηρεσίας. Οι δε αποζημιώσεις των μισθωτών να εξισωθούν, όπως προέβλεπε και το πρώτο μνημόνιο, με αυτές των ημερομισθίων ώστε να αποκτήσει η αγορά εργασίας κινητικότητα, χωρίς την οποία δεν πρόκειται ποτέ να γίνουμε ανταγωνιστικοί και να ανακτήσουμε την ικανότητα παραγωγής πλούτου. Γιατί μέχρι σήμερα ασχολούμαστε κυρίως με το πως θα μοιράσουμε τον πλούτο και όχι με το πως θα τον δημιουργήσουμε. Μοιράζοντας όμως αντ΄ αυτού επί δεκαετίες δανεικά φθάσαμε στο άθλιο χάλι στο οποίο βρισκόμαστε σήμερα. Και από το οποίο μόνο με δουλειά και ριζική αλλαγή νοοτροπίας μπορούμε να ξεφύγουμε.


Βασίλης Μασσέλος

Κλωστοϋφαντουργία Ενωμένη ποτέ νικημένη!

Είδα την χθεσινή (3.2.11) εκπομπή του Στ. Τσίμα σχετικά με την Ενωμένη Κλωστοϋφαντουργία στην οποία παρουσιάστηκε  το επιχειρηματικό σχέδιό της, να πουλήσει δηλαδή οικολογικά προϊόντα στην Αμερικανική αγορά δημιουργώντας για το σκοπό αυτό νέο brand. Εδώ και δύο δεκαετίες περίπου, σε όλες τις αναπτυγμένες χώρες, τα brands ρούχων, με ελάχιστες εξαιρέσεις, έχουν "απεμπλακεί" (de-coupling) από την παραγωγή. Εταιρείες όπως ο Zara,  η Nike, η Hennes & Mauritz, η Mexx κλπ δεν παράγουν  ούτε κομμάτι. Στις δε ελάχιστες εξαιρέσεις εταιρειών που εξακολουθούν να έχουν ίδια παραγωγή αυτή εδρεύει, πάλι με ελάχιστες εξαιρέσεις, σε χώρες με χαμηλό εργατικό κόστος.  Το business plan της Εν.Κλω μου θύμησε τον «Κινηματία» του Αλέξη Πάρνη όπου διάφοροι υπερήλικες στρατηγοί που τα είχαν αρκούντως χαμένα σχεδίαζαν να εισβάλλουν στην γείτονα έχοντας εν τω μεταξύ μετασκευάσει το αυτοκίνητο του ενός σε αυτοσχέδιο άρμα μάχης κολλώντας επί της οροφής αυτού ένα μπουρί από παλαιά σόμπα. Το επιχειρησιακό σχέδιο προέβλεπε να μπαζωθεί το Αιγαίο ώστε να μπορεί το όχημα να εισβάλει στην Τουρκία.  Το αντίστοιχου ρεαλισμού σχέδιο διάσωσης της Ενωμένης Κλωστοϋφαντουργίας θα ήταν εξίσου διασκεδαστικό με το θαυμάσιο μυθιστόρημα εάν δεν το πληρώναμε από την τσέπη μας μέσω των απερίγραπτων εγγυήσεων του Ελληνικού Δημοσίου. Και εάν δεν μονοπωλούσε το ενδιαφέρον των αρμόδιων Υπουργείων με αποτέλεσμα να μην ασχολείται κανείς με το βιώσιμο κομμάτι του κλάδου. Θα περίμενε κανείς ότι η δραματική κατάσταση της οικονομίας και το μνημόνιο θα «έβαζαν μυαλό» στους πολιτικούς μας. Αντιθέτως βλέπουμε ότι ο καθένας το μόνο που μετρά είναι «τα ψηφαλάκια» της περιοχής του ακόμη και με δυσβάσταχτο κόστος για τους υπόλοιπους και τη χώρα.   

Προσοχή στις διασταυρώσεις

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς τροχονόμος προκειμένου να διαπιστώσει την επικινδυνότητα των διασταυρώσεων ως προς την πρόκληση ατυχημάτων. Πέρα όμως από τις οδικές διασταυρώσεις υπάρχουν και οι διασταυρώσεις επί χάρτου και μάλιστα δημοσιογραφικού. Εάν ανατρέξει κανείς στα σχετικά με την φορολογία δημοσιεύματα θα διαπιστώσει ότι αυτές αναγγέλλονται συστηματικά στον Τύπο εδώ και 20 χρόνια. Κατά όμως το “σκυλί που γαυγίζει δεν δαγκώνει” το μόνο που έχει καταφέρει όλα αυτά τα χρόνια το Υπουργείο Οικονομικών είναι να διασταυρώσει τα μπούτια του.  Ο κακός σχεδιασμός, η κακή αρχιτεκτονική των συστημάτων, η έλλειψη ανθρώπινου δυναμικού και η κακή ποιότητα των στοιχείων καθιστούν τις πραγματικές διασταυρώσεις δύσκολες, εάν όχι αδύνατες. Ένα σημαντικό μέρος των στοιχείων που απαιτούνται είτε δεν υφίστανται σε ψηφιακή μορφή ή σκοντάφτουν σε νομικά προβλήματα (π.χ. το τραπεζικό απόρρητο). Έτσι αν και ενίοτε οι διασταυρώσεις που γίνονται “τσιμπάνε” κανένα φοροφυγά δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που καταλήγουν σε τραγελαφικά αποτελέσματα.  Το πρόβλημα κατ’αρχήν έγκειται στην στελέχωση των υπηρεσιών. Η οποία, όπως θα διαπιστώσετε από την ιστορία που ακολουθεί, απέχει σημαντικά του επιθυμητού. Εταιρεία υπήχθη λοιπόν στην περαίωση για υπόθεση που εκρεμμούσε στο διοικητικό πρωτοδικείο, πληρώνοντας κανονικά την πρώτη δόση. Αλλά ειδοποιητήριο για την δεύτερη -ο υπολογισμός της οποίας δεν μπορούσε να γίνει από την εταιρία- δεν ήρθε ποτέ.  Όταν ο λογιστής πήγε στην αρμόδια υπηρεσία συνειδητοποίησε  ότι είχαν ξεχάσει να προωθήσουν τον φάκελο προκειμένου να υπολογισθούν οι δόσεις και να χρεωθεί η εταιρεία στο Taxis. Οι δύο αρμόδιοι άρχισαν να βρίζονται για το ποιός έπρεπε να είχε ασχοληθεί με το φάκελο με επιχειρήματα του τύπου  «εσύ είσαι νεότερος συνάδελφος οπότε έπρεπε να το είχες φροντίσει εσύ», θυμίζοντας την παλαιότητα των κληρωτών στο Πολεμικό Ναυτικό. Με χίλια ζόρια ο φάκελος προωθήθηκε και η εταιρεία ενημερώθηκε τηλεφωνικά για το ποσό που όφειλε. Μόνο που το ποσό ήταν λάθος με αποτέλεσμα η εταιρεία να καταβάλλει λιγότερα και να απειλείται με πρόστιμο για τη διαφορά. Εν προκειμένω ο χαρακτηρισμός «οίκος ανοχής» είναι λάθος δεδομένου ότι οι εν λόγω επιχειρήσεις είναι ιδιαίτερα καλά οργανωμένες και φημίζονται για τις εξαιρετικές που πρακτικές διαχείρισης ανθρώπινου δυναμικού.

Παρατηρήσεις του ΣΕΠΕΕ επί του νέου (παρανοϊκού) φορολογικού νομοσχεδίου.

Η ακόλουθη επιστολή εστάλη στον κο Παπακωνσταντίνου ο οποίος, παρά το δυτικό του προσωπείο, θα ακολουθήσει μετά βεβαιότητος την ανατολίτικη παράδοση των προκατόχων του και δεν πρόκειται να απαντήσει. Η συγγραφή της επιστολής ωστόσο έχει ψυχοθεραπευτικό χαρακτήρα (κατά το "του τάπα και ξαλάφρωσα")...

Ο Σύνδεσμός μας εκφράζει την ανησυχία του για τις σχεδιαζόμενες ρυθμίσεις του νέου φορολογικού νόμου οι οποίες εκτιμά ότι πιθανότατα θα έχουν αποτελέσματα αντίθετα των επιθυμητών. Το πρόβλημα της φοροδιαφυγής δεν οφείλεται στην έλλειψη αυστηρών νόμων αλλά στην αδυναμία του ελεγκτικού μηχανισμού και της δικαιοσύνης να τους εφαρμόσουν. Η εγγενής διαφθορά, η έλλειψη οργάνωσης και η, εδώ και δεκαετίες, στελέχωση με μη επιχειρησιακά κριτήρια συνθέτουν ένα πρόβλημα που, κατά τη γνώμη του Συνδέσμου μας, δεν επιλύεται με την ψήφιση ενός ακόμη σκληρότερου φορολογικού νόμου.


Η αδυναμία της Διοικητικής δικαιοσύνης να ανταπεξέλθει στο έργο της, με αποτέλεσμα την πολυετή –πέραν των ορίων της αρνησιδικίας – καθυστέρηση, δύσκολα αντιμετωπίζεται με την αύξηση του ποσού που πρέπει να καταβάλλει ο προσφεύγων στο ήμισυ των βεβαιωμένων φόρων και προστίμων. Αυτό καθιστά απαγορευτική την προσφυγή στερώντας έτσι στις επιχειρήσεις και τους φορολογούμενους ένα θεμελιώδες δικαίωμα, παρέχοντας όμως ταυτόχρονα ένα ισχυρό μέσο εκβιασμού στους, όχι λίγους, διεφθαρμένους και επίορκους ελεγκτές. Το ζητούμενο εν προκειμένω είναι η ταχύτατη εκδίκαση των υποθέσεων, αξιοποιώντας π.χ. τις τεχνολογίες πληροφορικής και το διαδίκτυο (π.χ. κατάθεση & παρακολούθηση υποθέσεων ηλεκτρονικά), και όχι η όρθωση ανυπέρβλητων εμποδίων στους πολίτες και στις επιχειρήσεις που επιθυμούν να προσφύγουν στη δικαιοσύνη.

Επίσης μας προβληματίζει το γεγονός ότι επιχειρείται η ίδρυση μιας νέας υπηρεσίας εσωτερικών υποθέσεων αντί να ενισχυθούν οι υφιστάμενες δομές της Ελληνικής Αστυνομίας η οποία έχει σήμερα τη σχετική αρμοδιότητα αλλά και το σημαντικό πλεονέκτημα ότι ο ελεγκτής δεν είναι, εν προκειμένω, και ελεγχόμενος.

Η απαλοιφή της διάταξης που προέβλεπε την παραπομπή στη δικαιοσύνη με την αυτόφωρη διαδικασία όσων δεν έχουν καταβάλλει Φόρο Προστιθέμενης Αξίας, ασχέτως του εάν υπάρχει δόλος ή όχι, είναι θετική δεδομένου ότι ένα τέτοιο μέτρο δεν θα βοηθούσε, κατά τη γνώμη μας, σ τον περιορισμό της φοροδιαφυγής. Ακόμη και τα καταστήματα λιανικής πληρώνουν τον ΦΠΑ στο κράτος πολύ πριν τον εισπράξουν λόγω των ατόκων δόσεων. Στη βιομηχανία και στο χονδρικό εμπόριο ο ΦΠΑ εισπράττεται από τους πελάτες των εταιρειών πολλούς μήνες μετά την απόδοσή του στο κράτος ενώ, λόγω της βαθύτατης ύφεσης, είναι πολλές οι περιπτώσεις κατά τις οποίες δεν εισπράττεται ποτέ. Το πιθανότερο είναι ότι το εν λόγω μέτρο θα οδηγούσε τους επιχειρηματίες που βρίσκονται σε αντικειμενική αδυναμία προεξόφλησης μελλοντικών εισπράξεων ΦΠΑ στο κράτος, σε μη υποβολή δήλωσης η σε υποβολή ανειλικρινούς δήλωσης. Μεσοπρόθεσμα ο αυξημένος κίνδυνος που θα προέκυπτε από την ιδιότητα και μόνο του υποκειμένου σε ΦΠΑ επιχειρηματία θα κατέφερε σημαντικό πλήγμα στην επιχειρηματικότητα, στις επενδύσεις, στην ανάπτυξη και τελικώς στα φορολογικά έσοδα καθαυτά. Επίσης εάν λάβει κανείς υπ’ όψιν ότι το κράτος είναι απολύτως ασυνεπές στις δικές του υποχρεώσεις επιστροφής ΦΠΑ προς τις επιχειρήσεις –υπάρχουν δεκάδες μέλη μας με εκκρεμείς επιστροφές πολλών εκατομμυρίων ευρώ μέρος των οποίων χρονολογούνται από το 2006!- είναι απορίας άξιο το που αντλούσε την ηθική νομιμοποίηση για μια τόσο ακραία ρύθμιση.

Όπως κάθε Έλληνας πολίτης τα μέλη και η Διοίκηση του Συνδέσμου μας αντιλαμβάνονται ότι το μέλλον της χώρας εξαρτάται απολύτως από την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής. Φοβούμαστε όμως ότι οι προτεινόμενες ρυθμίσεις θα μετατρέψουν τη χώρα σε φορολογική κόλαση για τους συνεπείς χωρίς να αγγίξουν ιδιαίτερα όσους σήμερα δεν συνεισφέρουν τα προβλεπόμενα στον δημόσιο κορβανά.

Στις πρώτες θέσεις του καταλόγου των κρατών “φορολογικών κολάσεων” η Ελλάδα

Σε αντίθεση με τον γνωστό κατάλογο των κρατών “φορολογικών παραδείσων” δεν υπάρχει επίσημος κατάλογος κρατών τα οποία αποτελούν φορολογική κόλαση. Εάν υπήρχε η Ελλάδα θα είχε πιθανότατα μία από τις τρεις πρώτες θέσεις. Η εγγενής διαφθορά και η ανικανότητα σύλληψης της φοροδιαφυγής μετατρέπει το φορολογικό σύστημα σε θάλαμο αερίων για την υγιή επιχειρηματικότητα και σε “τείχος του Βερολίνου” για τους υποψήφιους επενδυτές. Η διαδικασία είναι απλή.  Κάθε φορά που ο κρατικός μηχανισμός βρίσκεται σε αδυναμία διαχείρισης ή αντιμετώπισης ενός προβλήματος, εξ αιτίας της αποσύνθεσης στην οποία έχει ο ίδιος περιέλθει, προσπαθεί να το λύσει με νομοθετικές παρεμβάσεις. Προκειμένου π.χ. να αντιμετωπίσει το πρόβλημα που προκύπτει εκ του γεγονότος ότι απαιτείται σχεδόν μια δεκαετία προκειμένου να τελεσιδικήσει υπόθεση στο, ευρισκόμενο τεχνολογικά στη λίθινη εποχή, Διοικητικό Πρωτοδικείο αύξησε το ποσοστό των καταλογισθέντων που πρέπει να καταβάλει κανείς προκειμένου να προσφύγει σε αυτό από 10% σε 25% (και μάλιστα αναδρομικά) και τώρα σε 50%! Έτσι καθιστά ακόμη ευκολότερο τον εκβιασμό από κάθε λαμόγιο εφοριακό (υπενθυμίζω ότι προ ημερών συνελήφθη ο διευθυντής της ΔΟΥ Αμφιλοχίας να οδηγεί πολυτελέστατο αυτοκίνητο περιέχον μεταξύ άλλων ένα πιστόλι, ένα Καλάσνικοφ, ένα οπλοπολυβόλο και μπόλικη κοκαϊνη) ενώ είναι αμφίβολο εάν θα αυξηθούν οι εισπράξεις του κράτους.  Ακόμη σουρεαλιστικότερη είναι η περίπτωση των «μη συνεργαζόμενων κρατών» όπου κανένα παραστατικό το οποίο έχει εκδοθεί σε αυτά δεν γίνεται αποδεκτό φορολογικά. Ο φορολογικός νόμος (γκεμπελικά τιτλοφορούμενος "αποκατάσταση της φορολογικής αδικίας")ψηφίστηκε τον Απρίλιο με αναδρομική ισχύ από τον Ιανουάριο του 2010 αλλά η λίστα κρατών εξεδόθη τον Νοέμβριο του 2010! Μεταξύ άλλων περιλαμβάνει κράτη όπως το Χόνγκ Κόνγκ, η Σιγκαπούρη και τα Σκόπια όπου δραστηριοποιούνται νομίμως χιλιάδες εταιρείες. Η φοροδιαφυγή με χρήση τεχνικών transfer pricing μπορεί να ελεγχθεί από την Υπηρεσία Αξιών του τελωνείου ή κατά περίπτωση από τον ελεγκτή της εφορίας. Σε σχετική μου ερώτηση οι υπεύθυνοι του Υπουργείου απάντησαν «μα εμείς δεν έχουμε τα στοιχεία της Γερμανίας η οποία τηρεί εκτεταμένη βάση δεδομένων τιμών προκειμένου να εντοπίζει τέτοιες περιπτώσεις». Μ’άλλα λόγια επειδή έχουμε τριτοκοσμικές και ανίκανες δημόσιες υπηρεσίες μεταθέτουμε το πρόβλημα στον πολίτη και στις επιχειρήσεις (απορώ ειλικρινά γιατί εξεμάνη το πανελλήνιο με τις δηλώσεις Πάγκαλου περί κοπριτών όταν όλοι μας ιδιωτικώς, και ορισμένοι δημοσίως, λέμε το αυτό). Το πρόβλημα με την δημιουργία συνθηκών πραγματικής φορολογικής κολάσεως είναι ότι έτσι ουδείς επενδύει με αποτέλεσμα να μην υπάρχει ανάπτυξη (ή έστω μερική ανάσχεση της ύφεσης) και τελικά να μην εισπράττονται φόροι! Οι λίαν εξυπνότεροι υμών Κύπριοι αδελφοί μας όταν  αναγκάστηκαν να καταργήσουν τις εξωχώριες εταιρίες, λόγω της εισόδου της μαρτυρικής νήσου στην Ευρωπαϊκή Ένωση, απλώς μείωσαν το επίπεδο φορολογίας των εγχώριων εταιρειών στα ίδια με των –τέως- εξωχώριων τις οποίες και νομιμοποίησαν εισπράττοντας έναν ωραίο 10% από αυτές χωρίς να κάνουν τίποτα. Εμείς αντιθέτως έχουμε μετατρέψει τη χώρα σε κόλαση, φορολογική & otherwise. Το τι εισπάττουμε δεν το χαρακτηρίζω για λόγους κοσμιότητος.

Όλοι στο αυτόφωρο!

Μετά από την γνωστή ανακοίνωση του ΣΕΠΕ περί ενεργοποίησης του αυτοφώρου σε περιπτώσεις που ο εκάστοτε (sic) εργοδότης δεν καταβάλει το δώρο Χριστουγένων το οποίο δεν είναι είδος πολυτέλειας (sic) διάβασα πρόσφατα ότι η κυβέρνηση προτίθεται να υιοθετήσει (δεν λέω εφαρμόσει γιατί αυτό βρίσκεται στη σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας) την ίδια διαδικασία και στην περίπτωση μη απόδοσης ΦΠΑ!. Δεν είναι λίγοι οι επιχειρηματίες οι οποίοι χωρίς ίχνος δόλου έχουν βρεθεί σε απόλυτη αδυναμία πληρωμής του ΦΠΑ. Εν προκειμένω η λέξη απόδοση είναι αδόκιμη γιατί προκειμένου να αποδώσεις κάτι πρέπει να το έχεις εισπράξει. Στο χονδρικό εμπόριο, αλλά και στο λιανικό λόγω των δόσεων, οι επιχειρήσεις εισπράττουν τον ΦΠΑ πολλούς μήνες μετά την έκδοση των τιμολογίων ή των αποδείξεων.  Με τον τρόπο αυτό πρακτικά προκαταβάλλουν ατόκως στο κράτος  μελλοντικές τους εισπράξεις. Συνήθως για να το πετύχουν προσφεύγουν σε ακριβό τραπεζικό δανεισμό, ο οποίος γίνεται όλο και δυσκολότερος. Στις δε περιπτώσεις που ο πελάτης τελικώς δεν πληρώσει, το κράτος δεν αναγνωρίζει στην πράξη το «φέσι» (οι προϋποθέσεις που θέτει το Υπουργείο είναι παρανοϊκές) με αποτέλεσμα ο επιχειρηματίας, πέραν του ΦΠΑ ο οποίος δεν επιστρέφεται, να φορολογείται και επ’ αυτού με τον σχετικό φόρο και προσαυξήσεις.  Σε απλά ελληνικά δηλαδή «και κερατάς και δαρμένος». Εάν κάπου πρέπει να εφαρμοστεί το αυτόφωρο είναι στον Υπουργό Οικονομικών που είναι ο πρώτος τη τάξη μπαταχτσής όταν πρόκειται για τις υποχρεώσεις επιστροφής ΦΠΑ του κράτους προς τις επιχειρήσεις τις οποίες κουτοπόνηρα αντιμετωπίζει ως πηγή άτοκου δανεισμού. Έτσι στραγγαλίζει τις εξαγωγικές επιχειρήσεις στις οποίες εναποτίθενται οι τελευταίες ελπίδες μας για έξοδο από την κρίση. Προσωπικά θα ήμουν απολύτως υπέρ της θέσπισης του αυτοφώρου, ακόμη και του λιθοβολισμού στην Πλατεία Συντάγματος, στην περίπτωση που η υποχρέωση απόδοσης ΦΠΑ γεννάτο κατά την είσπραξη αυτού και όχι κατά την έκδοση του παραστατικού. Και βεβαίως με την σχετική διάταξη να ισχύει αντίστοιχα και για τον διευθυντή της ΔΟΥ ο οποίος δεν επιστρέφει τον ΦΠΑ στις επιχειρήσεις (με τις παρούσες συνθήκες θα ήταν όλοι μέσα).  

Δάσκαλε που δίδασκες

Δύο μόλις ημέρες μετά την έκδοση της απερίγραπτου ύφους ανακοίνωσης του ΣΕΤΕ περί εφαρμογής της αυτοφώρου διαδικασίας στους εργοδότες που δεν καταβάλλουν το δώρο Χριστουγέννων (βλ. σχετικό blog.post της 19.12) ένας παράνομος εργάτης βρήκε το θάνατο καθαρίζοντας κτίριο του Υπουργείου Εργασίας. Η ημέρα ήταν Κυριακή γεγονός που θα καθιστούσε παράνομη την απασχόλησή του ακόμη και εάν κατά τα λοιπά ο εργολάβος τηρούσε τα προβλεπόμενα τόσο από την εργατική νομοθεσία όσο και από την σύμβασή του με το Υπουργείο. Οι ευθύνες είναι βαρύτατες δεδομένου ότι κάποιος δημόσιος υπάλληλος άνοιξε τις πόρτες για να μπούν τα συνεργεία ή ακόμη χειρότερα τους έδωσε τα κλειδιά. Οι ευθύνες είναι βαρύτατες γιατί όταν υπογράφεις μια σύμβαση  outsourcing εξετάζεις ενδελεχώς το ποιόν του αντισυμβαλόμενου (η πολιτεία του Ιλινόϊ απέριψε προσφορά της Ιντραλότ γιατί δεν πληρούσε τις προϋθέσεις “ακεραιότητας”). Οι ευθύνες είναι τεράστιες γιατί ο ΣΕΠΕ αντί να μοιράζει βαρύτατα  πρόστιμα π.χ. για μια μουτζούρα στο βιβλίο νεοπροσλαμβανόμενου προσωπικού, απεδείχθη παντελώς ανίκανος να ελέγξει το ίδιο του το σπίτι. Σε αντίθεση δε με την ανακοίνωση περί αυτοφώρου καθυστέρησε μια εβδομάδα την έκδοση ανακοίνωσης για το τραγικό συμβάν προφασιζόμενος απουσία της αρμόδιας υπαλλήλου. Το λυπηρό είναι ότι ο εργολάβος δεν οδηγήθηκε στο αυτόφωρο αλλά και ότι ο επικεφαλής του ΣΕΠΕ δεν έχει παραιτηθεί ακόμη.  

«Με σωστές διαδικασίες και οι μισοί δημόσιοι υπάλληλοι να απολυθούν δεν θα καταλάβει κανείς τίποτα»

Ένας καλός φίλος από την Αγγλία θέλησε να αλλάξει την (αγγλική) άδεια οδηγήσεώς του. Έκανε αίτηση μέσω διαδικτύου και, επειδή διέθετε ήδη διαβατήριο, ζήτησε πάλι on-line, να χρησιμοποιηθεί η φωτογραφία που είχει υποβάλλει στο παρελθόν για το διαβατήριό του καθώς και η σκαναρισμένη υπογραφή του. Έτσι δεν χρειάστηκε να στείλει εκ νέου φωτογραφία ή να «προσέλθει στην υπηρεσία» για να υπογράψει. Παρέλαβε το δίπλωμά του ταχυδρομικώς σε λίγες μέρες. Αργότερα, ήρθε στην Ελλάδα και πήγε στην Αστυνομία με την ελληνίδα σύζυγό του, προκειμένου να εκδώσουν νέου τύπου Ελληνικά διαβατήρια. Προσήλθαν στην αρμόδια υπηρεσία όπου ο υπάλληλος καταχώρησε τα στοιχεία τους στον υπολογιστή κάνοντας λάθη και στα δύο διαβατήρια. Ο άνθρωπος απόρησε γιατί η αίτηση δεν γίνεται on-line, όπως στην Αγγλία, δεδομένου ότι ο κάτοχος του διαβατηρίου έχει σαφώς λιγότερες πιθανότητες να καταχωρίσει λάθος τα δικά του στοιχεία (εκτός βέβαια εάν πρόκειται για δόλο αλλά προφανώς οι αιτήσεις ελέγχονται διεξοδικά πριν την χορήγηση διαβατηρίου).  Ο Άγγλος φίλος, που εδώ και αρκετούς μήνες ζει στην Ελλάδα και έχει υποστεί σοκ από την παρανοϊκή ελληνική γραφειοκρατία  μου είπε, όχι αδίκως: «Με σωστές διαδικασίες και οι μισοί δημόσιοι υπάλληλοι να απολυθούν δεν θα καταλάβει κανείς τίποτα». 

Στο αυτόφωρο όσοι δεν καταβάλλουν το δώρο των Χριστουγέννων

Σύμφωνα με δημοσίευμα της “Καθημερινής” ο Ειδικός Γραμματέας ζήτησε από τους Επιθεωρητές να βρίσκονται σε αυξημένη ετοιμότητα και να εφαρμόσουν το νόμο με αμεσότητα και αυστηρότητα σε όσες περιπτώσεις εντοπιστεί εργοδοτική αυθαιρεσία. Όπως αναφέρεται στην εγκύκλιο «το δώρο των Χριστουγέννων δεν αποτελεί κάποιο είδος πολυτέλειας και η καταβολή του δεν εναπόκειται στη διακριτική ευχέρεια του εκάστοτε εργοδότη.  Η αντίδραση της ευνομούμενης πολιτείας μας (sic), πρέπει να είναι αυστηρή, άμεση και καθοριστική, ώστε να μην υπάρξουν περιθώρια καταπάτησης της κείμενης νομοθεσίας».

Δεν μένει παρά να αναρωτηθεί κανείς εάν πρέπει να προσαχθεί αμελλητί στο αυτόφωρο ο κύριος Παπακωνσταντίνου ο οποίος περιέκοψε ή δεν θα καταβάλλει “το δώρο” σε μερικές εκατοντάδες χιλιάδες δημοσίους υπαλλήλους και συνταξιούχους. Αλλά και οι υπεύθυνοι δεκάδων δημοσίων φορέων που χρωστούν μισθούς π.χ. σε συμβασιούχους και εκτάκτους.

Και να ρωτήσει τον κύριο Ειδικό Γραμματέα πως θα πληρώσουν το δώρο π.χ. τα χιλιάδες εμπορικά καταστήματα τα οποία λόγω του οικονομικού κραχ αλλά και των παραλυτικών απεργιών δεν έχουν εισπράξει τον φετινό Δεκέμβριο ούτε το 1/3 των αντίστοιχων περσινών τους εισπράξεων. 

Ο λαϊκισμός στην παρούσα φάση (αλλά και γενικώς) δεν παρέχει καλές υπηρεσίες σε κανέναν.

Η Ελλάς ως brand

Ο υπεύθυνος πωλήσεών μας στη Γερμανία αλλά και πολλοί εκ των πωλητών μας πρότειναν σοβαρά να «κατεβάσουμε» προς το παρόν τις ελληνικές σελίδες από την ιστοσελίδα μας και να αποκρύψουμε από τους υποψήφιους πελάτες την ελληνικότητα της εταιρείας μας. Αυτό γιατί οι περισσότεροι Γερμανοί έχουν ιδιαιτέρως αρνητικά αισθήματα προς τη χώρα μας –και κατ’ επέκταση των προϊόντων μας- αφού θεωρούν –καλώς ή κακώς- ότι επιβαρύνονται από την διάσωσή μας. Μπορεί τα ανθελληνικά αισθήματα στις λοιπές χώρες να μην είναι τόσο ακραία, στην καλύτερη όμως των περιπτώσεων η έννοια Ελλάς είναι άγνωστη ή εξωτική. Για όσους αλλοδαπούς έχουν γνωρίσει τη χώρα μας, πλην ορισμένων ρομαντικών που έχουν γοητευθεί από την ιστορία μας, την παράδοσή μας και την χαμένη πλέον «λεβεντιά», οι λέξεις με τις οποίες θα συνέδεεαν συνειρμικά το brand «Ελλάς» θα μας σόκαραν. Μπορεί η διοργάνωση των Ολυμπιακών αγώνων να βελτίωσε πρόσκαιρα την εικόνα αυτή –κυρίως γιατί οι περισσότεροι περίμεναν το χάος- τώρα όμως που το χάος ήρθε (εν μέρει εξ αιτίας και του παραλογισμού της ανάληψης των αγώνων) το brand ανέκτησε –και μάλιστα ενίσχυσε- την αθλιότητά του.  Στο σχολείο μας έμαθαν –λαθεμένα- ότι είμαστε ένας λαός υπεράνω των άλλων. Μόλις όμως βγούμε από το κατώφλι της χώρας μας βλέπουμε ότι η εικόνα των άλλων για εμάς είναι η ακριβώς αντίθετη και μάλιστα όχι αδίκως. Όταν σπούδαζα στην Ιαπωνία και οι συμφοιτητές μου απέκτησαν κάποια οικειότητα με ρώτησαν σοβαρά εάν είμαι πραγματικά Έλληνας. Συνειδητοποίησα έτσι ότι η εικόνα του Έλληνα είναι αυτή ενός αξύριστου τύπου με φραπεδιά, τσιγάρο και άθλια αγγλικά, αντίστοιχη αυτής που έχει π.χ. ο μεγαλοπρεπής Έλλην για τους Αιγύπτιους.  Η εικόνα μιας επιχείρισης ή ενός προϊόντος χτίζεται με την επικοινωνία αλλά κυρίως με το ίδιο το προϊόν ή την υπηρεσία.  Όταν η "υπόσχεση" που επικοινωνείται είναι, όπως π.χ. το περίφημο νερό του Καματερού, αναντίστοιχη των πραγματικών ιδιοτήτων του προϊόντος ακόμη και η πλέον επιτυχημένη καμπάνια δεν θα έχει τελικά αποτέλεσμα. Μ’άλλα λόγια αντί για αφηγήματα και για την προώθηση της Ελλάδος ως brand ας αρχίσουμε από τις απαραίτητες διαρθρωτικές αλλαγές που θα μας επιτρέψουν να παράγουμε ανταγωνιστικά εμπορεύσιμα προϊόντα και υπηρεσίες. Αυτά θα χτίσουν το brand όπως συνέβη και στην περίπτωση της γειτονικής μας Ιταλίας για το lifestyle και της Γερμανίας για τα βιομηχανικά προϊόντα. Σε ότι αφορά τέλος τις γραφικές προσπάθειες πιστοποίησης της ¨ελληνικότητας” δεν μπορεί κανείς παρά να θυμηθεί το ακόλουθο ανέκδοτο: πήγε ένας πελάτης στον χασάπη και του ζήτησε ένα κοτόπουλο Τριπόλεως. Ο χασάπης του έδωσε το κοτόπουλο και ο πελάτης έβαλε το δάκτυλό του σε αυτό και είπε στον χασάπη ότι το κοτόπουλο δεν είναι Τριπόλεως αλλά Μεγάρων. Ο χασάπης παραδέχθηκε το λάθος του, έφερε άλλο και μετά από το σχετικό δάκτυλο ο πελάτης του είπε εκνευρισμένος ότι είναι Χαλκίδος και τον ρώτησε εάν πραγματικά έχει Τριπόλεως. Σοκαρισμένος ο χασάπης ομολογεί ότι δεν έχει και στη συνέχεια κατεβάζει το παντελόνι του και λέει στο πελάτη «Μπορείς να μου βάλεις και μένα δάχτυλο γιατί είμαι ορφανός και δεν ξέρω από που κατάγομαι».