Η ασύμμετρη απειλή του Re-think Athens

Η Αθήνα βρίσκεται συστηματικά στην χαμηλότερη θέση σε όλους τους τομείς, πλην του κόστους ενοικίασης ακινήτου και των μέσων μεταφοράς, στην έρευνα "ποιότητα ζωής στις πόλεις" που εξέδωσε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στο 2013. Είναι μία πόλη σε κακή κατάσταση, βρόμικη και σε προϊούσα γκετοποίηση, ιδιαίτερα στις περιοχές του κέντρου. Στην μελέτη της Επιτροπής η Αθήνα κατατάσσεται στην τελευταία θέση και στην ικανοποίηση των κατοίκων από τους δημόσιους χώρους. Η πλημμελής καθαριότητα και συντήρηση π.χ. των πεζοδρόμων, των δρόμων, των πεζοδρομίων, των πλατειών και του πρασίνου δεν συνάδουν με την πρωτεύουσα μίας χώρας που βρίσκεται εδώ και περισσότερο από 30 χρόνια στους κόλπους της Ευρωπαϊκής Ένωσης.


Εδώ γεννάται το κρίσιμο ερώτημα του ποιες θα είναι οι επιπτώσεις του "Rethink Athens" δηλαδή της "τραμοδρόμησης" της οδού Πανεπιστημίου στην ποιότητα ζωής των κατοίκων αλλά και στην εμπειρία των πολύτιμων για την οικονομία επισκεπτών. Το εγχείρημα του Re-think Athens δεν προέκυψε από την ανάγκη επίλυσης των ουσιωδών προβλημάτων των δημόσιων χώρων και της λειτουργίας της πόλης αλλά από την αγωνιώδη προσπάθεια του Ιδρύματος Ωνάση να αντισταθμίσει σε επίπεδο δημοσίων σχέσεων, αλλά με λεφτά των Ευρωπαίων φορολογουμένων, την πραγματική ευεγερσία που κάνει το Ίδρυμα Νιάρχου, με δικά του χρήματα, στο Φαληρικό Δέλτα. Από την διαδικασία απείχε πρακτικά ο καθ'ύλην αρμόδιος φορέας δηλαδή ο Δήμος Αθηναίων, ο οποίος ενώ θα έπρεπε να έχει τον πλήρη έλεγχο του εγχειρήματος δυστυχώς παρέμεινε θεατής. Αντιθέτως συνοδοιπόροι στο σόφισμα του Ιδρύματος ήταν καθηγητές του Πολυτεχνείου με βαθιά ιδεοληπτική άρνηση στην έννοια του αυτοκινήτου, άνθρωποι δηλαδή που επιθυμούν πάση θυσία και ασχέτως των επιπτώσεων να εξοστρακίσουν τα μηχανοκίνητα τροχοφόρα από την πόλη. Ιδωμένη υπό αυτό το πρίσμα η μελέτη του Re-think Athens είναι ιδιαίτερα επιτυχής διότι καθιστά εξαιρετικά δυσχερή και ασύμφορη την χρήση του αυτοκινήτου στο κέντρο της πόλης.


Η πρόταση για την Πανεπιστημίου πρόκειται για "τραμοδρόμηση" και όχι για πεζοδρόμηση η οποία εν προκειμένω δεν χρειάζεται δεδομένου ότι ο συγκεκριμένος δρόμος είναι από τους ελάχιστους που διαθέτουν εξαιρετικά φαρδιά και άνετα πεζοδρόμια. Κρίνοντας δε από την άθλια κατάσταση στην οποία βρίσκονται από πλευράς καθαριότητας και συντήρησης όλοι οι πεζόδρομοι (και "τραμόδρομοι") στην Αθήνα μπορεί κανείς να προβλέψει με ασφάλεια ότι το εγχείρημα, εάν έχουμε την δυστυχία να γίνει πραγματικότητα, θα καταλήξει σε μία τεραστίων διαστάσεων εστία βρομιάς, ενδεχομένως και επικινδυνότητας (ιδιαίτερα στην περίπτωση πολιτικών ταραχών), στο κέντρο της πόλης.


Το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα είναι αυτό της κυκλοφοριακής συμφόρησης. Όπως το μυοκάρδιο στον άνθρωπο νεκρώνεται στην περίπτωση εμφράγματος το οποίο εμποδίζει την αιμάτωσή του έτσι και το κέντρο της Αθήνας θα υποστεί την χαριστική βολή από τα σχέδια του Rethink Athens. Τα κλειστά καταστήματα αγγίζουν σήμερα το 50% σε πολλούς δρόμους του κέντρου ενώ η γκετοποίηση συνεχίζεται παρά την σχετική σταθεροποίηση της οικονομίας. Οι σοβαρές δυσχέρειες στην πρόσβαση των πελατών αλλά και στην τροφοδοσία των καταστημάτων και των επιχειρήσεων θα οδηγήσουν τους πρώτους εκτός κέντρου και τους δεύτερους στο κλείσιμο. Η οδός Πανεπιστημίου δεν είναι ένα μικρό αγγείο, είναι η σημαντικότερη κυκλοφοριακή αρτηρία της πόλης. Το κλείσιμό της θα είναι απολύτως καταστροφικό γι' αυτήν και, εάν γίνει, μη αναστρέψιμο. Δεν είναι τυχαίο ότι δεν υπάρχει καμία ευρωπαϊκή πόλη του μεγέθους της Αθήνας που να έχει "τραμοδρομήσει" (ή πεζοδρομήσει) την μεγαλύτερη κεντρική της λεωφόρο σε όλο της το μήκος.

Ουαί τους επιστήμονες

Το Δημοτικό Συμβούλιο της Αθήνας έλαβε την απόλυτα σωστή απόφαση να διευρύνει το ωράριο των φαρμακείων στα επίπεδα, περίπου, των εμπορικών καταστημάτων θεραπεύοντας ένα χρόνιο πρόβλημα. 'Εως τώρα, το Σάββατο, μπορούσε να βρει κανείς οπουδήποτε π.χ. ένα κόκκινο στρινγκάκι αλλά όχι ένα αντιβιοτικό, για την προμήθεια του οποίου ταλαιπωρείτο βάναυσα αναζητώντας το "εφημερεύον" φαρμακείο.

Στις χθεσινές ειδήσεις του ΣΚΑΪ ένας φαρμακοποιός του κέντρου χαρακτήρισε το μέτρο πολύ σωστό και έφερε ως παράδειγμα ότι τα φαρμακεία ήταν υποχρεωμένα να κλείνουν το μεσημέρι παρά το ότι ακριβώς τότε τα είχαν ανάγκη οι πελάτες τους - εργαζόμενοι κυρίως της περιοχής. Για την αντίθετη άποψη το δελτίο ζήτησε τη γνώμη ενός Συριζοειδούς φαρμακοτρίφτη ο οποίος αφού είπε ότι οι φαρμακοποιοί δεν λειτουργούν με σκοπό το κέρδος (!) στη συνέχεια είπε ότι είναι επιστήμονες και χρειάζονται ξεκούραση και ενημέρωση. Έτσι κατά τη γνώμη του κυρίου το διευρυμένο ωράριο "δεν συνάδει με την ιδιότητα του επιστήμονα".


Παρακάμπτοντας το γεγονός ότι οι φαρμακοποιοί δεν παρασκευάζουν σχεδόν κανένα φάρμακο με αποτέλεσμα κατά 99% η δουλειά τους να είναι αντίστοιχη ενός οποιουδήποτε εμποροϋπαλλήλου, θα σταθώ στη θέση ότι ο επιστήμονας δεν πρέπει να δουλεύει πέραν του 40ώρου εβδομαδιαίως. Ο εφευρέτης του DNA εργαζόταν περί τις 11 ώρες ημερησίως για πολλά χρόνια μέχρι να φθάσει στην κορυφαία ανακάλυψή του. Όσο μεγαλύτερος είναι ένας επιστήμονας, από πλευράς ικανοτήτων, πάθους, κατάταξης μεταξύ του σιναφιού του, τόσο πιο πολύ δουλεύει. Χωρίς μάλιστα να έχει εξασφαλισμένο εισόδημα μέσω σκανδαλωδών ρυθμίσεων περιορισμού του ανταγωνισμού όπως μέχρι πρότινος οι φαρμακοποιοί (βλ. Τα φαρμακεία ανθίζουν στην οδό Αλεξάνδρας).


Εάν ο εν λόγω "επιστήμονας" μας έλεγε ότι έχει μάθει να δουλεύει σχετικά λίγο και να βγάζει ένα καλό μεροκάματο και τώρα θα ξεβολευτεί θα το δεχόμουν αφού, από τη δική του πλευρά, θα είχε δίκιο. Αλλά το ότι οι φαρμακοποιοί δεν έχουν σκοπό το κέρδος δεν αποτελεί δήλωση που έχει θέση σε δελτίο ειδήσεων. Εάν υπήρχε ακόμη η τηλεοπτική "Ελληνοφρένεια" θα ταίριαζε γάντι.

Να χτιστεί τώρα ένα Four Seasons για τους συνοριοφύλακες στο Διδυμότειχο

H σημερινή (4.8.2012) «Καθημερινή» γράφει “Τετρακόσιοι περίπου αστυνομικοί, που αποσπάστηκαν στον Έβρο για την ενίσχυση της συνοριακής φύλαξης, αρνούνται να διανυκτερεύσουν στις εγκαταστάσεις της Σχολής Αστυφυλάκων Διδυμοτείχου, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τις συνθήκες διαμονής.”

Διαβάζοντάς το θυμήθηκα τον Ελληνο-Ιρλανδό συγγραφέα Λευκάδιο Hearn που έγραφε στο βιβλίο του “Ιαπωνία, μία απόπειρα ερμηνείας” τα ακόλουθα: “Όταν είχαν καθορισθεί οι μισθοί [των αξιωματικών] είκοσι χρόνια πριν [εννοεί σε σχέση με το 1904] τα ενοίκια των σπιτιών ήταν φθηνά: ένα καλό σπίτι σε οποιοδήποτε σημείο του Τόκιο ενοικιαζόταν προς 3-4 γιεν μηνιαίως. Σημερα στο Τόκιο ένας αξιωματικός δεν μπορεί να νοικιάσει ούτε ένα πολύ μικρό σπίτι με λιγότερο από 19 ή 20 γιέν και οι τιμές των τροφίμων έχουν τριπλασιαστεί. Ωστόσο υπήρξαν ελάχιστα παράπονα. Οι αξιωματικοί που ο μισθός τους δεν τους επιτρέπει πιά να νοικιάζουν σπίτι μένουν σε ενοικιαζόμενα δωμάτια όπου μπορούν. Πολλοί εξ αυτών υποφέρουν αλλά όλοι είναι υπερήφανοι για το προνόμιο να υπηρετούν [την πατρίδα] και κανείς τους δεν σκέπτεται να παραιτηθεί”.

Οι προσληφθέντες κυρίως με ρουσφέτι συνοριοφύλακες που φυλούσαν τα σύνορα στο κέντρο της Αθήνας παραπονούνται για τις “συνθήκες διαμονής στη σχολή αστυφυλάκων”. Όταν υπηρέτησα στο Ναυτικό οι συνθήκες διαμονής απείχαν από αυτές που προσφέρει η «Μεγάλη Βρεταννία» ενώ ο μηνιαίος μισθός μου ήταν λιγότερο από τρία (3) ευρώ. Προσωπικά είχα (και έχω) σοβαρές ενστάσεις για την στρατιωτική θητεία και την οργάνωση των Ενόπλων Δυνάμεων γενικά (απορώ πως η τρόικα δεν έχει πάρει ακόμη χαμπάρι πόσες δεκάδες χιλιάδες άχρηστοι μόνιμοι πολιτικοί υπάλληλοι (ΜΠΥ/ΣΕΙΔ) «εργάζονται» στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας). Ωστόσο ούτε οι κληρούχες μου ούτε εγώ παραπονεθήκαμε.

Είναι καιρός όμως να παραπονεθούμε για την κτηνώδη φορολογία η οποία καταλήγει στο να συντηρεί κακομαθημένους συμπολίτες μας που προσλήφθηκαν με ρουσφέτι και ως εκ τούτου δεν αντιλαμβάνονται στο ελάχιστο την έννοια του καθήκοντος. Ενδεχομένως, στατιστικά, οι άνθρωποι που δεν έχουν την αίσθηση του καθήκοντος να είναι περισσότεροι από όσους την έχουν. Δεν είναι όμως σε καμία περίπτωση κατάλληλοι να υπηρετούν σε ορισμένες κατηγορίες θέσεων (αστυνομία, ένοπλες δυνάμεις, δικαστικό σώμα, εκπαίδευση). Η καταλληλότητα όμως, και το ρουσφέτι δεν συμβαδίζουν.

*  φιλοξενήθηκε ευγενώς στη στήλη "Γράμματα Αναγνωστών" στην Καθημερινή της 2.9.2012

Σύγχρονη ανακύκλωση στο ιστορικό κέντρο

Τις τελευταίες εβδομάδες βλέπει κανείς στο κέντρο όλο και περισσότερους, κυρίως οικονομικούς μετανάστες, να κυκλοφορούν με καρότσια σούπερ μάρκετ συλλέγοντας μεταλλικά αντικείμενα προς ανακύκλωση. Σε όσους παρακολουθούσαν τη σειρά “The Wire” θυμίζουν τον λίαν συμπαθή Bubbles (βλ. φωτό). Μόνο που δεν θα περιμέναμε να το βλέπαμε και στο κέντρο της Αθήνας, αφού ο Babs στο σενάριο δραστηριοποιείτο στο γκέτο των ναρκωτικών της Βαλτιμόρης. H νέα αυτή επιχειρηματική δραστηριότητα ανταγωνίζεται ευθέως τους κατά κανόνα βενζινοκίνητους αθίγγανους και ελπίζω να μην εισέλθουν και αυτοί στο χορό της βίας στο όνομα του market share. Βέβαια μπορεί ότι οι νέου τύπου αυτοί συλλέκτες μετάλλων συχνά να αφαιρούν και χρήσιμα αντικείμενα (όπως π.χ. τα ηλεκτροφόρα καλώδια του ΟΣΕ), δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε την καθοριστική συμβολή τους στη ανακύκλωση και μάλιστα χωρίς καμία ανάμιξη της Birbili.